Κουκουβαγια

Η χαρά της δημιουργείας...

2011-09-13T13:52:00.002+03:00

Πριν από περίπου έξι μήνες πήρα μια μεγάλη απόφαση. Άφησα το σπίτι μου, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, την πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, για να ζήσω με τον άνθρωπο που αγαπώ! Δεν θα σας πω ψέματα, τα πράγματα δεν είναι πάντα ιδανικά. Όχι σε σχέση με τον άνθρωπο μου, αυτός είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί. Αλλά οι αλλαγές πάντα είναι δύσκολες στην αρχή. Μου στοίχισε που ένιωσα ότι "κλείστηκα" σ' ένα σπίτι, που δεν δούλευα, που δεν είχα τις φίλες μου για να πιω έναν καφέ... Το σημαντικό όμως είναι να έχεις έναν άνθρωπο να σε στηρίζει! Και αφού πέρασε το πρώτο δίμηνο συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι μονοδιάστατος άνθρωπος και έχω πολλά μέσα μου να βγάλω. Τότε ήταν που πλησίαζε η βάφτιση του πολυαγαπημένου μου ανεψιού και ανέλαβα να ετοιμάσω τα πάντα.Τις μπομπονιέρες.
Τα μαρτυρικά για τα αγοράκια και τους άντρες.
Τα μαρτυρικά για τα κοριτσάκια.
Τα μαρτυρικά για τις γυναίκες.
Μέχρι την λαμπάδα.
Τότε βρήκα κάτι παλιά υφάσματα και άρχισα να φτιάχνω πραγματάκια για τον εαυτό μου και την αδερφή μου.Σκουλαρίκια.
Καρφίτσες.

Καρφίτσες χειμωνιάτικες.
Μετά η κόρη της νονάς μου μου ζήτησε να τις φτιάξω τις μπομπονιέρες για την βάφτιση της κορούλας της. Μετά ήρθε μια άλλη φίλη μου, που ήθελε να της φτιάξω μαρτυρικά για την βάφτιση της κορούλας της.
Για τα κοριτσάκια και τις γυναίκες. Και κάτι χρήσιμο για τους άντρες.
Λίγο αργότερα μια πρώτη μου ξαδέρφη, που είναι στο διοικητικό του Συλλόγου γονέων και κηδεμόνων παιδιών με ειδικές ανάγκες, μου ζήτησε να κατασκευάσω μερικά κοσμήματα για ένα μπαζάρ που θα έκαναν για την ενίσχυση του συλλόγου. Έκανα λοιπόν και λίγη εθελοντική εργασία. (Κάποια απ' αυτά που έφτιαξα, γιατί είναι πολλά για να τα βάλω όλα στο ποστ)Καρφίτσες.
Βραχιόλια. Κολιέ. Σκουλαρίκια. Σετ.
Και από ότι έμαθα ξεπούλησα και χάρηκα πολύ που κατάφερα να βοηθήσω στο έργο τους.
Τώρα η κολλητή μου μου ζήτησε να φτιάξω γούρια για τον γάμο - βάφτιση του αδερφού της και έχω πέσει με τα μούτρα.

Αυτά είναι τα δείγματα που έφτιαξα και ελπίζω να φτιάξω κι άλλα σύντομα...

Όταν ανθίζουν τα λουλούδια...

2011-05-30T17:46:00.000+03:00

Θα έλεγε κανείς πως τώρα που έχω περισσότερο χρόνο στην διάθεση μου, θα είμαι όλη μέρα στο διαδίκτυο και θα περιπλανιέμαι στα blog. Κι όμως είναι από τα πράγματα που ψιλόαποφεύγω. Θα με ρωτήσεις τώρα εσύ: Γιατί βρε παιδί μου; Δεν ξέρω ακριβώς! Μάλλον γιατί έχω συνδέσει τον υπολογιστή με την εύρεση εργασίας και δεν θέλω περαιτέρω επαφή μαζί του!!! Δηλαδή κάθε πρωί ανοίγω το laptopάκι μου, πηγαίνω από site σε site (τα σχετικά με εργασία), τσεκάρω τα mail μου, βλέπω τι έχετε γράψει κι εσείς και την κάνω... Έχω σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα, μαγείρεμα και πλύσιμο! Πέρα απ' την πλάκα όμως δεν νομίζω ότι μέχρι στιγμής μου έχει φανεί χρήσιμο το διαδίκτυο. Anyway, ο επιμένων νικά!!!
Και μιας που σήμερα ο δρόμος μου με έβγαλε στο σκονισμένο μου blog, θέλω να σας δείξω τη φραουλίτσα μου που άνθησε, γέμισε υπέροχα μικρά λουλουδάκια και ελπίζω σύντομα να δω μια φραουλίτσα! Το αγόρι μου με πειράζει, μου λέει ότι θα την φτιάξουμε γλυκό! Εγώ όμως καμαρώνω με τα λιγοστά φυτά μου και θέλω να αναπτύξω κι άλλο τον "κήπο" μου!

Περιμένοντας τις φραουλίτσες!!!

Μαζί με τον μαϊντανό (απ' την παραγωγή στην κατανάλωση!), τον βασιλικό και τις πετρούλες μου!

Ο δυόσμος μου που νοστιμίζει τα φαγητά μου!

Και ο αυτοσχέδιος καναπές που περνάω πολλές ώρες. Το φυτό στο τραπέζι είναι ρίγανη και μοσχοβολάει απίστευτα!

Το κελεπούρι!!!

2011-04-19T00:06:00.001+03:00

Ότι ψάχνω απεγνωσμένα για δουλειά όλοι το ξέρετε. Το ότι έχω κάνει τρελές εκπτώσεις στην δουλειά που θα μου κάτσει το ξέρετε; Δύσκολα τα χρόνια που διανύουμε και είπα να βάλω στην άκρη πτυχία, προϋπηρεσίες και όλα όσα έχω κάνει στο παρελθόν. Άλλωστε καμία δουλειά δεν είναι ντροπή! Άσε που στο παρελθόν (σαν φοιτήτρια και όχι μόνο!) έχω δουλέψει σε κρεοπωλείο, σε μαγαζί με κοτόπουλα, σε θερινό κινηματογράφο, σε καφέ σερβιτόρα... Έχω κάνει βιογραφικό όπου μπορείτε να φανταστείτε, από σούπερ μάρκετ, πολυκαταστήματα, κλπ...

Έρχεται που λέτε ο καλός μου την προηγούμενη εβδομάδα και μου λέει ότι είδε μια αγγελία σε ένα κατάστημα με παπούτσια. Την επόμενη μέρα τηλεφωνώ και παίρνω το βιογραφικό μου ανά χείρας και πηγαίνω να δω περί τίνος πρόκειται. Θέλετε να σας πω τι άκουσα; Λοιπόν: ημιαπασχόληση, με ένσημο, όλες τις μέρες της εβδομάδας και Σάββατο, κανένα ρεπό, καμία άδεια, μόνο μια βδομάδα το καλοκαίρι και όλα αυτά για 375 ευρώ. Ξέρω ότι είναι νορμάλ τα χρήματα για την φύση της δουλειάς και για τις ώρες, άλλα όταν η δουλειά βρίσκετε στην άλλη άκρη της πόλης (από τον περιφερειακό περίπου 20 λεπτά, ανάλογα με την κίνηση) και χρειάζεσαι 150 ευρώ για βενζίνες, δεν θα σου μένει τίποτε. Θα βιαστεί κάποιος να μου πει: πάρε ρε κοπελιά το λεωφορείο όπως όλος ο κόσμος! Το δοκίμασα κι αυτό και έκανα 1 ώρα και 45 λεπτά λεωφορείο και περπάτημα. Και το πιο τρελό ήταν ότι το περπάτημα γίνετε σ' ένα περίεργο σημείο που ενώνει με τον περιφερειακό και ένιωθα ανά πάσα στιγμή ότι θα γίνω χαλκομανία στο οδόστρωμα!

Έκανα δοκιμαστικό αλλά δεν με πήραν... Ευτυχώς! Δεν ξέρω γιατί βρε παιδάκι μου, αλλά την μέρα που έφυγα από το δοκιμαστικό με πήρε το παράπονο! Τόσα χρόνια στα θρανία, τόση προϋπηρεσία και να φτάνεις να σε κρίνει ένα κοριτσάκι (η υπεύθυνη) που το κόβεις τουλάχιστον 5 χρόνια (για να μην πω παραπάνω και θεωρηθώ υπερβολική!) και απ' ότι σου έχει πει σπουδάζει και δεν έχει πάρει καν πτυχίο! Νομίζω ότι θα είναι πιο δύσκολα τελικά τα πράγματα, απ' ότι φαντάστηκα όταν μετακόμισα στην Θεσσαλονίκη! Οψόμεθα...

Είμαι η Μαίρη...

2011-04-13T11:48:00.000+03:00

Ουπς!!! Λάθος, είμαι η Σοφία και είμαι καλά! Μάλλον είμαι επηρεασμένη από το γνωστό τραγουδάκι! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...
Εδώ και 10 χρόνια μόνη μου συντηρώ τον εαυτό μου. Δουλεύω και επιβιώνω, πολλές φορές κάτι παραπάνω από αυτό, αφού καταφέρνω και κάνω πολλά πράγματα που μου αρέσουν. Έτσι αγόρασα το αυτοκίνητο μου, έτσι ταξίδεψα σε αρκετούς προορισμούς σε Ευρώπη και Αμερική, έτσι γύρισα την Ελλάδα... Τι γίνεται όμως όταν μένεις άνεργος; Πέρασε ένας μήνας και δουλειά ακόμα δεν βρήκα. Και αυτό που με πειράζει περισσότερο είναι που πρέπει να ζητάω λεφτά και πραγματικά το σιχαίνομαι αυτό... Και αφού λοιπόν είμαι άνεργη και περνάω απίστευτες ώρες μέσα στο σπίτι (οι ελάχιστοι φίλοι μου στην Θεσσαλονίκη δουλεύουν και δεν έχουν χρόνο ούτε για καφέ) έχω γίνει η καλή νοικοκυρά, που είναι δούλα και κυρά!!! Καθάρισα το σπίτι, δηλαδή γενική με ότι μπορεί να συμπεριλαμβάνει αυτό και σε καθημερινή βάση κάνω δουλειές! Έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι θα γίνω σαν κάτι υστερικές, που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να καθαρίζουν και καταλήγουν να καθαρίζουν τα καθαρά! Ευτυχώς ακόμα την παλεύω και μπορείτε όταν θα μπείτε στο σπίτι μας να λερώσετε άφοβα, γιατί θα έχω κι εγώ τι να κάνω την επόμενη μέρα!!!
Το φιλοσόφισα όμως και η καθαριότητα δεν φτάνει για να περάσει η μέρα σου. Έχω και μια λατρεία με την κουζίνα και το έχω ρίξει στην μαγειρική και στην ζαχαροπλαστική! Ψάχνω συνταγές στο ίντερνετ και πειραματίζομαι! Μιλάω και με τις ώρες με την μάνα μου στο τηλέφωνο, γιατί όπως και να το κάνουμε η μανούλα ξέρει καλύτερα απ' όλους!!!Ευτυχώς ο δόλιος άνθρωπος που τρώει, ζει ακόμα! Και όχι μόνο ζει, αλλά λατρεύει και ότι φτιάχνω! Μην τον παρεξηγείτε όμως, ερωτευμένος άνθρωπος είναι!!!
Χθες ας πούμε, μια τυπική μέρα της νοικοκυράς: Πήγα στην λαϊκή, πήρα ψάρια για να φάμε, τα καθάρισα, τα μαγείρεψα, πήρα φράουλες για να φτιάξω γλυκό του κουταλιού και το έφτιαξα (μούρλια!!!), σκούπισα, σφουγγάρισα, έφτιαξα μια σπανακοτυρόπιτα με δικό μου φύλλο, έφτιαξα βάση για cheese cake, έπλυνα 2-3 φορές μέσα στην μέρα πιάτα και σαν να μην μου έφταναν όλα αυτά, διάβασα και κανα δίωρο (έχω κολλήσει με το βιβλίο που διαβάζω, αλλά θα σας πω γι' αυτό μόλις τελειώσει για να 'χω ολοκληρωμένη άποψη)... Τι; Θέλετε κι άλλα;

Happy birthday to me!!!

2011-04-03T10:42:00.001+03:00

Πριν από τρία χρόνια έγραφα ότι νιώθω ευτυχισμένη, ευλογημένη και τυχερή που έχω φτάσει μέχρι εδώ! (Κάποιος γιορτάζει, που να ξέρω...) Κάνοντας πάλι τον απολογισμό μου, συνειδητοποιώ ότι έχω ζήσει πολύ όμορφα πράγματα και εξακολουθώ να ζω μια ζωή γεμάτη! Και πάνω απ' όλα γεμάτη με ανθρώπους που αγαπώ... Από την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τον άνθρωπο μου! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έχω νιώσει τόση αγάπη που πολλοί άνθρωποι μπορεί να μην την νιώσουν ποτέ!!!

Από σήμερα λέω ότι είμαι 33 και το μόνο που θέλω για τα γενέθλια μου, είναι να έχω πάντα στην ζωή μου τους ανθρώπους που με στηρίζουν και όλα τ' άλλα θα 'ρθουν...

Γλυκάκι να κεράσω; Κοπιάστε και δεν θα χάσετε!!!

In Rome again! (Part I)

2011-03-30T15:13:00.001+03:00

Πριν δυο χρόνια έκανα 3 post για το ταξίδι μου στην Ρώμη. Αυτή τη φορά είδα τα ίδια και κάποια καινούργια πράγματα, που πραγματικά μου άρεσαν πολύ. Θα προσπαθήσω το post αυτό να απέχει από τα προηγούμενα και να σας δείξω ότι είδα αυτή τη φορά... Για να μπούμε στο ναό του Αγίου Πέτρου, περιμέναμε πολύ! Ρίξτε μια ματιά στην ουρά... Ο κόσμος ήταν αμέτρητος και μέσα... Στο ναό του Αγίου Πέτρου δεν είχα προσέξει αυτές τις "τρύπες" στο δάπεδο, που σου έδειχναν τις κατακόμβες... Στις οποίες κατακόμβες υπάρχουν σαρκοφάγοι (έτσι δεν λέγονται;) με τις σορούς όλων των παπών... Η αλήθεια είναι ότι δεν επιτρέπονται οι φωτογραφίες εκεί κάτω! Έβγαλα μια και μετά με μάλωσαν... Αλλά πραγματικά δεν το ήξερα!

Την προηγούμενη φορά δεν είχα δει και τον κατάλογο με όλα τα ονόματα των παπών. Για να βγάλω αυτή τη φωτογραφία, δυσκολεύτηκα πολύ. Όχι γιατί είναι μια καταπληκτική φωτογραφία, αλλά γιατί ο κόσμος εκεί μπροστά ήταν απίστευτα πολύς!

Βέβαια και ο κόσμος μπροστά από τον Άγιο Πέτρο ήταν απίστευτα πολύ! Πραγματικά δεν μπορούσες να καταλάβεις που τελείωνε η λαοθάλασσα! Και βέβαια τα ελληνικά δεν λείπουν από το ναό του Αγίου Πέτρου... Και επειδή ο καλλιτέχνης ζει πάντα μέσα μου!!! Μετά από την πρωινή βόλτα, που τελείωσε κάπου στις 3-4 το μεσημέρι, ξεκουραστήκαμε για λίγο (μην ξεχνάμε ότι είχαμε ξυπνήσει από τις 4:30 το χάραμα!) και βγήκαμε βραδινή βόλτα στην βροχερή Ρώμη... Με πολύ βροχή, κάπου στην Piazza Barberini!!! Fontana by night με απίστευτη βροχή και χωρίς κόσμο! Σπάνιο πράγμα! Λίγη ώρα μετά, η βροχή κόπασε και βγάλαμε κι άλλες φωτογραφίες... Κάπου εδώ τελείωσε η πρώτη μέρα... Υ.Γ.= Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες μας, συνειδητοποιώ ότι τα δυο επόμενα post θα μου βγουν τεράστια! Ας ελπίσουμε ότι θα 'χω κουράγιο να τα κάνω...

Το μεγάλο βήμα...

2011-03-14T19:16:00.001+02:00

Όχι, δεν πρόκειται για την καινούργια ταινία του Αγγελόπουλου!!! Αλλά για το επόμενο μεγάλο βήμα της ζωής μου! Το Σάββατο που μας πέρασε και σχεδόν μετά από 3 χρόνια, παράτησα την δουλειά που με βοηθούσε να επιβιώσω, μάζεψα μια βαλίτσα πράγματα (δηλαδή όχι ακριβώς μια! Το γέμισα φουλ το καημένο το αυτοκινητάκι μου!!!) και άλλαξα σπίτι, πόλη, ζωή... Το ξέρω ότι είναι μια μεγάλη απόφαση, αλλά είναι μια απόφαση που πάρθηκε από κοινού με τον άνθρωπο που αγαπώ και το μόνο σίγουρο είναι ότι το θέλουμε πολύ και οι δυο! Μετά λοιπόν από 8 χρόνια και κάτι ψηλά, γυρίζω στην πόλη που πολύ αγάπησα, που έζησα τα φοιτητικά μου χρόνια! Γι' αυτό λοιπόν όποιος με ψάξει, να ξέρετε ότι πλέον είμαι μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκη!!!

Το ξέρω ότι το τραγούδι είναι άσχετο μ' αυτό που βιώνω, αλλά μου 'χει κολλήσει από το Σάββατο! Και όπως και να το κάνουν ρε παιδιά, είναι Στράτος και γουστάρω τρελά!

Υ.Γ.= Ψάχνω επειγόντως για καινούργια δουλειά... Όποιος έχει κάτι κατά νου, ας με ενημερώσει!

Διαπιστώσεις...

2011-03-09T16:27:00.001+02:00

Επιστρέψαμε πολύ ανανεωμένοι και με γεμάτες μπαταρίες! Ήταν ένα πραγματικά υπέροχο ταξίδι, αν και υπήρξαν κανά δυο πραγματάκια που πήγαν να μας την χαλάσουν... Δεν θα σας μιλήσω όμως τώρα γι' αυτά, αλλά για κάποιες διαπιστώσεις που έκανα την δεύτερη φορά που είδα την Ρώμη.
Πρώτο και βασικό: μην ακούσω κανέναν να λέει τους Έλληνες τζαμπατζήδες!!! Πραγματικά δεν το ανέχομαι πλέον αυτό. Οι ξένοι είναι πολύ χειρότεροι και μας το απέδειξαν στο Βατικανό. Διαβάζω λοιπόν στο ίντερνετ ότι τα μουσεία στο Βατικανό είναι κλειστά τις Κυριακές, εκτός απ' την τελευταία Κυριακή κάθε μήνα όπου όχι μόνο είναι ανοιχτά, αλλά είναι και δωρεάν. Λέω στον καλό μου ότι είναι ευκαιρία να γλυτώσουμε 30 ευρώ και μόλις φτάνουμε την Κυριακή, ξεκινάμε για τα μουσεία του Βατικανού. Βέβαια μόλις κατεβήκαμε απ' το μετρό, άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να τα δώσουμε τα 30 ευρώ γιατί πραγματικά αυτή η ταλαιπωρία δεν πληρώνετε! Η ουρά κατέβαινε από τον δρόμο της εισόδου, έφτανε μέχρι την Piazza del Risorglimento και έστριβε μέχρι κοντά την είσοδο του Ναού του Αγίου Πέτρου!!!!!

(Ένα πολύ μικρό μέρος της ουράς φαίνεται αριστερά στην φωτογραφία!)
Δεν θα ήταν υπερβολή αν σας πω ότι η ουρά ξεπερνούσε τα δυο χιλιόμετρα! Και το πιο τραγικό ήταν ότι ήταν 11 η ώρα και μπορούσες να μπει μέσα στα μουσεία μέχρι τις 12:30! Τι ελπίδες λοιπόν είχαν να μπουν μέσα, αυτοί που καρτερικά περίμεναν; Και η ουρά να μένει στάσιμη...
Δεύτερο: Κάτι που δεν είχα προσέξει την προηγούμενη φορά... Το μετρό στην Ρώμη, την πρωτεύουσα, κλείνει τις καθημερινές στις 9 το βράδυ!!! Πραγματικά ήταν πολύ μεγάλο σοκ και το έλεγα και το ξανάλεγα! Δεν μπορεί σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα το μετρό να κλείνει στις 9!

Δεν εξυπηρετεί κόσμο που επιστρέφει απ' τις δουλειές του; Κόσμο που ίσως διασκεδάζει; Τουρίστες; Πως μπορεί λοιπόν να κλείνει στις 9!!! Το ξέρω ότι παραληρώ, αλλά όταν πήγαμε να πάρουμε το μετρό στις 10 το βράδυ, χρησιμοποιήσαμε κάποιους κυλιόμενους διαδρόμους και δεν μπορούσαμε να βγούμε από πουθενά, έπαθα απίστευτο πανικό γιατί νόμιζα ότι θα μας κλείνανε μέσα και θα κοιμόμασταν εκεί! Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά είχαμε ένα υπέροχο δωμάτιο σε τετράστερο ξενοδοχείο, γιατί να το στερηθούμε;
Τρίτο: Είναι χίλιες φορές καλύτερα να ταξιδεύεις μόνο σου, παρά με γκρουπ Γιατί; Γιατί κάνεις όλα όσα εσύ επιλέγεις και σου κοστίζει πολύ φθηνότερα! Βρήκα εισιτήρια από το ίντερνετ, για 2 άτομα με την alitalia, με μόνο 210 ευρώ. Το δε ξενοδοχείο, πάλι μέσω ίντερνετ, μας κόστισε 180 ευρώ. Δηλαδή σύνολο δώσαμε 390 ευρώ για 3 μέρες, ενώ την προηγούμενη φορά με γκρουπ πληρώσαμε 520 ευρώ για 4 μέρες το άτομο! Μεγάλη η διαφορά, ε;
Τέταρτο: Οι Ιταλοί τρώνε πάντα για πρώτο πιάτο μακαρόνια και παίρνουν και δεύτερο. Το πήραμε χαμπάρι κι εμείς και κόντεψα να γυρίσω 90 κιλά πίσω! Την θεωρήσαμε όμως μια εκπληκτική συνήθεια για μας που μας αρέσουν τόσο τα μακαρόνια!!!
Πέμπτο και τελευταίο: Όταν επισκέπτεσαι για δεύτερη φορά μια πόλη και το έχεις ψάξει και πολύ μέσω ίντερνετ, μπορείς να κινηθείς πολύ εύκολα. Ήμουν τόσο οργανωμένη που ήξερα τα πάντα. Κατεβήκαμε από το αεροπλάνο και αμέσως πήγαμε στον σταθμό για να πάρουμε το Leonard Express, το τρένο που σε μεταφέρει στο κέντρο της πόλης. Από κει κατευθείαν στο μετρό, όπου πήραμε το εισιτήριο τριημέρου (για όλα τα μεταφορικά μέσα) που κόστιζε μόλις 11 ευρώ! Κι από κει και πέρα ήμουν ένα καλά κουρδισμένο gps, που αν εξαιρέσουμε μια φορά που χαθήκαμε για λίγο, μας πήγαινα σε χρόνο dt στον προορισμό μας! Τέλος να επισημάνω ότι είδαμε περισσότερα πράγματα σε 3 μέρες, απ' ότι είχαμε δει την προηγούμενη φορά σε 4 μέρες!

Υ.Γ.= Μην ανησυχείτε.. Οι φωτογραφίες έρχονται!!!

Επιστροφή...

2011-02-27T07:47:00.000+02:00

... στον τόπο του εγκλήματος!!!

Πριν δυο χρόνια ταξίδεψα στην Ρώμη, παρέα με τις αγαπημένες μου φίλες και περάσαμε καταπληκτικά! Θυμάμαι σαν τώρα (την μνήμη μου την βοηθάει και ένα σχετικό βιντεάκι!) να στέκομαι με πλάτη την Φοντάνα ντι Τρέβι, να κρατάω 3 κέρματα στο χέρι μου και να τα πετάω ένα-ένα κάνοντας τις αντίστοιχες ευχές. Η πρώτη ευχή ήταν η ευχή που επιβάλετε! Να γυρίσω ξανά στην Ρώμη! Η δεύτερη ήταν να βρω μια καλή δουλειά. Μάλλον έπρεπε να ζητήσω απλά μια δουλειά, το "καλή" ήταν δεσμευτικό! Η τρίτη ευχή ήταν για να βρω έναν άνθρωπο που θ' αγαπάω.Δυο χρόνια μετά κάνω έναν απολογισμό και βλέπω ότι δυο από τις τρις ευχές μου πραγματοποιήθηκαν... Καλό ποσοστό, ε; Σήμερα λοιπόν, αυτή την ώρα περίπου (ναι, ναι... Προγραμματισμένη ανάρτηση!) ταξιδεύω για Ρώμη! Θα περάσω ένα τριήμερο στην αιώνια πόλη, μαζί με τον άνθρωπο που γεμίζει ευχάριστα την ζωή μου τον τελευταίο καιρό!!! Καλό μας ταξίδι!

The warrior's way

2011-02-25T18:13:00.000+02:00

Είχα πάρα πολύ καιρό να πάω κινηματογράφο. Τόσο καιρό που πραγματικά δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά! Ρίξαμε μια ματιά στο ίντερνετ για να δούμε τι παίζει. Έχει αρκετές καλές ταινίες αυτή την εποχή και αυτό είναι πολύ ευχάριστο, γιατί δεν περιορίζεσαι στην επιλογή σου. Παρ' όλα αυτά δεν επιλέξαμε ταινία, ήταν Κυριακή και αποφασίσαμε να πάμε για φαγητό, για καφέ και μετά να πάμε στο Cosmos και να επιλέξουμε όποια ταινία ξεκινάει κοντά στην ώρα που θα 'μαστε εκεί!

Νομίζω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσαμε να κάνουμε (αν εξαιρέσεις τον Ζουμπαίο και την Ιουλιέτα, που θέλω κάποια στιγμή να το δω!!!). Μου θύμισε πολύ την ταινία "Τίγρης και Δράκος", όχι στην υπόθεση αλλά στον χορευτικό τρόπο που γίνονταν οι μάχες. Μου άρεσε όμως πολύ περισσότερο γιατί κάλυπτε πολλά γούστα: είχε μάχες, είχες μια τρυφερή σχέση ενός άντρα μ' ένα παιδί, είχε μια ερωτική ιστορία, είχε μια παλιά ιστορία και την εκδίκηση που επιζητούσε... Όχι! Δεν θα σας πω άλλα, δείτε την... Την συνιστώ ανεπιφύλακτα!!!

Δεσποινίς Πελαγία

2011-02-23T15:07:00.000+02:00

Ήταν Σάββατο βράδυ (ένα βράδυ που δεν θα ξεχάσω ποτέ για άλλους λόγους, πριν από 3 μήνες περίπου) και ήμουν Θεσσαλονίκη. Είχα ραντεβού για ποτάκι και κατέβηκα στο κέντρο. Δεν σκέφτηκα καν να πάρω το αυτοκίνητο, γιατί έχω βιώσει πολύ καλά το θέμα "παρκάρισμα στο κέντρο της πόλη Σαββατόβραδο"! Εννοείται πως όταν κινείσαι με το λεωφορείο δεν μπορείς να υπολογίσεις απόλυτα τον χρόνο σου και γι' αυτό φτάνω 20 λεπτά νωρίτερα.

Δεν με χάλασε καθόλου αυτό, ήταν πολύ όμορφη βραδιά και χάζευα βιτρίνες για να περάσει η ώρα. Κατηφόριζα λοιπόν την Αριστοτέλους και χάζευα... Κάποια στιγμή βρίσκομαι μπροστά στην βιτρίνα ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου. Βλέπω τις καινούργιες εκδόσεις και το μάτι μου καρφώνετε σ' ένα βιβλίο που περίμενα καιρό! Και λέω περίμενα καιρό γιατί ξέρω ότι ο πολυαγαπημένος μου Ξανθούλης κάθε χρόνο γράφει κι ένα βιβλίο! Ευτυχώς αυτός ο άνθρωπος είναι πολυγραφότατος, γιατί πραγματικά ποτέ δεν μου φτάνει ένα βιβλίο του! Θα 'θελα να 'χω 2-3 μαζεμένα, όπως παλιά που ξεκίνησα να τον διαβάζω! Τώρα όμως που έχω διαβάσει τα πάντα, περιμένω απλά κάτι καινούργιο...
Αρκετά όμως με την πολυλογία μου! Και ας περάσουμε στο βιβλίο...

Από το οπισθόφυλλο:
Τα παράτησε όλα η Πελαγία από ανάγκη. Μαθηματικά, έρωτες, κοριτσίστικες απλές φαντασιώσεις, την πολυτέλεια να ονειρεύεται... Όλα. Έπρεπε να δουλέψει, για να βοηθήσει την οικογένεια να μεγαλώσει τα δύο αδέρφια της, που ήρθαν με καθυστέρηση δέκα χρόνων. Όμορφα και αρτιμελή. Ακριβώς το αντίθετο από κείνη. Η Πελαγία ξέχασε πως ήταν αδερφή τους κι έπαιξε ρόλο «ετεροθαλούς» μάνας, κι ας είχαν μάνα καθ όλα άξια.
Ο δικός της ρόλος καθορίστηκε από πολύ νωρίς. Δουλειά και μικρές ανάσες. Δουλειά και προσήλωση στην ασήμαντη καθημερινότητα. Και μια φαντασία που σκλήραινε με τον καιρό. Όταν πια η ζωή έδειχνε να χει πάρει τον δρόμο της -μια ύποπτη ευθεία που γίνεται καθεστώς μέσ' από την αποδοχή της ήττας και των συμβιβασμών- συνέβη, σαν ακραίο καιρικό φαινόμενο, κάτι τόσο απρόσμενο, που ακύρωσε όλη της την πραγματικότητα. Ωστόσο υπερασπίστηκε με πείσμα τον επίπονα κατακτημένο τίτλο της «Δεσποινίδος Πελαγίας», ως μοναδική της άμυνα. Εκείνο που δεν σκέφτηκε ποτέ ήταν αυτό που οι τζογαδόροι τρελαίνονται να αποκαλούν «συνωμοσία της τύχης». Μια δύσκολη συναστρία ζωδίων, με μαθηματικό οίστρο και μια απέραντη γκάμα δοκιμασιών για κάθε επίλεκτο συνωμότη... Από κεί και πέρα, όλα ήταν θέμα αισθηματικής αντοχής και σωστής διαχείρισης του φόβου για το άγνωστο.
Ένα νέο, απρόβλεπτο μυθιστόρημα από τον μάστορα της νεοελληνικής σάτιρας Γιάννη Ξανθούλη που συνδυάζει την gothic ατμόσφαιρα με στοιχεία ευρωπαϊκού παραμυθιού.

Ότι και να γράψω, ότι και να πω θα είναι λίγο... Εντάξει είμαι προκατειλημμένη υπέρ του συγγραφέα θα μου πεις! Δίκαιο έχεις, αλλά η γραφή του εξακολουθεί να με μαγεύει και να με ταξιδεύει! Και μπορεί να το έχω ξαναπεί, αλλά αν μπορούσα να γράψω, έτσι θα ήθελα να γράφω!!!
Είναι μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία, για μια γυναίκα που ποτέ, τίποτε δεν της χαρίστηκε. Αντίθετα, πάλευε για όλα στην ζωή της, για να προσφέρει στους γύρω της τα πάντα... Κι ας μην τους τα χρωστούσε! Και κει που κάνει μια καλή πράξη (όχι γιατί είναι του χαρακτήρα της, αλλά για να μπεις στο μάτι των αδερφών της), εκεί η ζωή της ανταποδίδει πολλά, όσα δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό ενός ανθρώπου...
Καλή ανάγνωση!

Quiz:

2011-02-21T17:12:00.002+02:00

Μην βιαστείτε, διαβάστε όλες τις πληροφορίες που σας δίνονται και μετά απαντήστε: Πώς λέγετε αυτή που έχει χαθεί από το ίντερνετ εδώ και δυο μήνες; Που έχει internet on the go, το πληρώνει κανονικά, αλλά έχει σπάσει το στικάκι της και δεν μπορεί να συνδεθεί; Που το καινούργιο στικάκι κοστίζει μια περιουσία και το σκεφτόταν για να το αντικαταστήσει;
Νομίζω ότι η απάντηση είναι εύκολη και δεν θα δυσκολευτείτε καθόλου! Ελπίζω αυτή τη φορά, το καινούργιο στικάκι να ζήσει πολύ περισσότερο!

Φτου, φτου, σκόρδα...

2011-01-04T15:31:00.001+02:00

Το 2010 μας άφησε χρόνους, παίρνοντας μαζί του δυσάρεστες και ευχάριστες αναμνήσεις. Τις δυσάρεστες τις έχω κλείσει καλά σ' ένα ντουλαπάκι του μυαλού μου και θα το κρατήσω καλά κλεισμένο... Τις ευχάριστες όμως; Ο ανεψιός μου, ένα ταξίδι που λάτρεψα, ένα παχουλό ποσό στο πορτοφόλι μου, ένας υπέροχος άνθρωπος που έχει γεμίσει την ψυχή μου! Αυτά είναι που θα κρατήσω από το χρόνο που έφυγε!

Ένας φίλος μου με πήρε τηλέφωνο για να μου ευχηθεί καλή χρονιά. Μέσα στις ευχές του ήταν να μου πάει το 2011 όπως οι τελευταίοι δυο μήνες του 2010! Και πραγματικά είναι η πιο όμορφη ευχή που μου έκανε ποτέ κάποιος! Γι' αυτό δεν θα ζητήσω τίποτε άλλο, θα κρεμάσω μόνο ένα σκόρδο για το κακό μάτι και θα δω μπροστά... Στον δρόμο που ανοίγετε πολλά υποσχόμενος!!!

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία και αγάπη. Γιατί αυτά είναι δυο εφόδια, που νικούν όλα τα κακά και πηγαίνουν την ζωή μας παρακάτω...

All I want for Christmas...

2010-12-20T19:44:00.000+02:00

Όταν έχω τις μαύρες μου, κλείνομαι στο σπιτάκι μου, στο δωματιάκι μου, φτιάχνω μια γαβάθα pop-corn, βάζω μια ταινιούλα στο dvd και λιώνω... Οι ταινίες που βλέπω σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι τρεις: "You 've got mail", "Notting Hill" και "Love Actually"! Ποτέ, μα ποτέ δεν ξεφεύγω από τις τρεις αυτές επιλογές. Είναι δοκιμασμένες και ξέρω ότι μετά το τέλος τους θα κοιμηθώ σαν πουλάκι, με διάθεση σούπερ!
Χθες το βράδυ είδα για χιλιοστή φορά το "Love Actually". Αυτή η φορά όμως διέφερε απίστευτα από τις προηγούμενες! Γιατί; Γιατί δεν ήμουν στις μαύρες μου, αλλά στις πολύ άσπρες μου!!! Επίσης δεν είδα την ταινία μόνη μου, όπως συνήθως, αλλά με πολύ καλή παρέα!

Την απόλαυσα περισσότερο από κάθε άλλη φορά και μάλιστα μ' έβαλε να σκεφτώ ότι είναι από τις χρονιές που μπορώ να πω ότι μόνο ένα πράγμα μου λείπει: η δουλειά. Άρα all i want for Christmas is here!!!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία και ανθρώπους που αγαπάτε!!!

Μα εγώ...

2010-11-26T15:27:00.003+02:00

...σήμερα είμαι τόσο, μα τόσο καλά! Πως ένα νέο μπορεί να σου φτιάξει τόσο την διάθεση; Θα μου πεις ότι το περίμενα πως και πως... Αλλά, σσσσσσσσσσσσ! Δεν πρέπει να το πω πουθενά!!!

Στίχοι - Μουσική: Σταμάτης Χατζηευσταθίου
Ερμηνεία: Σταμάτης Χατζηευσταθίου - Γιώτα Νέγκα
Άλμπουμ: Σαν των ανθρώπων τις φωνές

Μετράω στη ζωή μου αποσκευές
Φτιάχνεις καράβια στις στεριές και τα φορτώνεις παραμύθια

Μετράω στη ζωή μου τις σκιές
Σε Ατλαντίδες μακρινές θα ξεκινάς πάντα ταξίδια

Κι όλο δε μου βγαίνει
Κι όλο ελπίζω πως θα αλλάξει μα η ζωή δεν περιμένει
Κι όλο κύκλους κάνει
Κι αυτό που νόμιζα πατρίδα μου κρυμμένο ήταν λιμάνι

Μα εγώ
Θα έχω για εσένα μια αγκαλιά
Πάντα να κρύβεσαι απ' του κόσμου τα φθηνά
Μα εγώ να δεις που τα μισά σου θα μπορώ να αγαπώ

Μα εγώ
Θα έχω για εσένα μια ζωή
Να μη φοβάσαι όταν έρχεται βροχή
Μα εγώ μπορώ να σου ετοιμάζω πρωινό τον ουρανό

Μετράω στη ζωή μου διαδρομές
Μα η μεγαλύτερη είναι αυτή που 'χει η ψυχή απ'την αφή

Μετράω στη ζωή μου τις βροχές
Μα των ματιών σου οι συννεφιές μου σκοτεινιάζουν τη ζωή

Το σύμπαν...

2010-11-23T03:43:00.001+02:00

Κάπου στα είκοσι μου χρόνια διάβασα τον Αλχημιστή του Paulo Coelho. Όπως όλοι οι μικροί και άμυαλοι που διάβασαν το βιβλίο αυτό, έτσι κι εγώ κόλλησα και περίμενα από το σύμπαν να συνωμοτήσει για πάρτι μου! Περίμενα πράγματα να γίνουν, αλλά τζίφος σας λέω!!! Αν δεν κουνούσα εγώ τον κώλο μου (συγγνώμη αν ξεφεύγω φραστικά!), τίποτε καλό δεν γινόταν... Ήθελα ας πούμε πτυχίο; Τίποτε το σύμπαν, δεν βοηθούσε! Μόλις έκοψα τα ξενύχτια, τα ποτά και τα άλλα ωραία της φοιτητικής ζωής και στρώθηκα στο διάβασμα, κάτι έγινε! Κάποια στιγμή το ξεπέρασα λοιπόν το θεματάκι με το σύμπαν και είπα να σταθώ στα ποδαράκια...

Το καλοκαίρι είδα την αδερφή ενός φίλου μου, που είχα χρόνια να την δω. Συζητώντας λοιπόν με την Ρόη, μου είπε την άποψη της για το θέμα τύχη, επιθυμίες και σύμπαν. Μου είπε λοιπόν ότι είχε διαβάσει ένα βιβλίο (δεν θυμάμαι πιο βιβλίο, αλλά θα την πάρω τηλέφωνο για να μου το πει) ότι όταν επιθυμείς κάτι πάρα πολύ, πρέπει να πάρεις ένα κομμάτι χαρτί και να γράψει αυτό που θέλεις. Για να ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα, δεν αρκεί να γράψεις π. χ. ότι θέλω μια δουλειά! Πρέπει να αναφέρεις όλες τις λεπτομέρειες, γιατί διαφορετικά μπορεί να έχεις άλλα αποτελέσματα! Δηλαδή πρέπει να γράψεις: θέλω μια δουλειά στο αντικείμενο μου, σ' αυτό που έχω σπουδάσει, κατά προτίμηση διευθυντική θέση, στην Νέα Υόρκη, με πλήρες οχτάωρο, πενθήμερο, 130 μέρες το χρόνο άδεια και με μισθό 6.000 ευρώ!!! Μόλις λοιπόν ολοκληρώσεις ότι θέλεις να γράψεις, δεν έχει παρά να το διπλώσεις στα τέσσερα και να το βάλεις σ' ένα συρτάρι, κατά προτίμηση στο συρτάρι του κομοδίνου σου. Η Ρόη λέει το έχει κάνει δυο φορές, την μια όταν έψαχνε σπίτι και μια όταν γούσταρε έναν τύπο και ότι και τις δυο φορές είχε θετικά αποτελέσματα.

Τώρα που πήγα στην Κρήτη, γνώρισα μια κοπέλα που κάνει παρέα με την φίλη Βασούλα. Η Αλεξάνδρα λοιπόν έχει άλλο θέμα... Λέει ότι πρέπει καθημερινά να μιλάς στο σύμπαν! Ναι, ναι! Μην γελάτε λέμε! Είναι λέει κάτι που το κάνει και η ίδια και έχει αποτελέσματα! Επίσης προσέχεις τι ακριβώς ζητάς, ελέγχεις κάθε λεπτομέρεια για να μην έχεις δυσάρεστα αποτελέσματα! Μια παράκληση από μένα, όταν μιλάτε με το σύμπαν να είσαστε μόνοι, γιατί δεν ξέρεις ποιος μπορεί να παραφυλάει και να σε στείλει στο Δρομοκαϊτειο!!!

Τώρα λοιπόν που έχω κι εγώ δυο - τρία πραγματάκια στο μυαλό μου, λέω να κάνω έναν συνδυασμό των δυο μεθόδων! Μήπως τι; Έχω κάτι να χάσω; Θα γράψω λοιπόν το ραβασάκι μου και θα το παραχώσω στο κομοδίνο μου! Τι; Τσάμπα το έχω και μου πιάνει χώρο στο δωμάτιο; Επίσης λέω να κάνω και μια ψιλή κουβεντούλα με το σύμπαν ή ακόμα καλύτερα θα του μιλάω τρις φορές την μέρα, για να είμαι σίγουρη ότι με ακούει και θα περιμένω...

Αχ! Να γίνει αυτό που έχω στο μυαλό μου!

Κρήτη - Ρέθυμνο

2010-11-18T15:23:00.000+02:00

Δυστυχώς στο Ρέθυμνο δεν είχα πάει τις δυο προηγούμενες φορές που επισκέφτηκα την Κρήτη. Δυστυχώς ούτε αυτή τη φορά έμεινα πολύ στο Ρέθυμνο. Λίγες μόνο ώρες μείναμε, περπατήσαμε στο λιμάνι και στα στενά του, φάγαμε (αυτό θα το αφήσω έξω, γιατί ήταν το μόνο γεύμα που δεν ευχαριστήθηκα στην Κρήτη! Κατά τ' άλλα έφαγα απίστευτα πολύ και απίστευτα καλά!!!) και φύγαμε για τα Χανιά.Παρκάρουμε και προχωράμε...
Τα χρώματα στο λιμάνι μου θύμισαν Βενετία.
Το λιμάνι σε δυο δόσεις.
Η αγαπημένη μου φωτογραφία από αυτό το ταξίδι! Υπέροχος ο φάρος που στολίζει το λιμάνι!
Με φόντο τον φάρο και έναν γερανό στο λιμάνι.
Σ' έναν τοίχο!

Αυτές οι εικόνες με ταξιδεύουν αλλού...

Αυτό το κουτί μου χαλάει όλη την αισθητική της φωτογραφίας! Αλλά είναι πολύ δύσκολο να προσπαθείς να βγάλεις μια σωστή φωτογραφία και να κυνηγάς τα καλώδια της Δ.Ε.Η.!

Το σπιτάκι αυτό το λάτρεψα και πολύ θα ήθελα να έχω κι εγώ ένα τέτοιο σπίτι... Όνειρα!

Δεν ξέρω πόσες ώρες περιπλανηθήκαμε στα στενά!
Μια τελευταία βόλτα...
...στο ηλιοβασίλεμα και βουρ για Χανιά...
Συνεχίζετε...

Κρήτη - Ηράκλειο

2010-11-15T15:51:00.000+02:00

Πρώτη φορά πήγα στην Κρήτη πριν 14 χρόνια με το σχολείο. Ήταν ίσως από τα πιο κουραστικά ταξίδια που έχω κάνει γιατί οι καθηγητές από την μια μας έτρεχαν ολημερίς για να προλάβουμε να δούμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούσαμε κι από την άλλη εμείς σαν πιτσιρίκια θέλαμε να ξενυχτάμε σε κλαμπάκια και ρεμπετάδικα! Το μόνο σίγουρα είναι ότι πέρασα σούπερ και η εικόνα που είχε μείνει στο μυαλό μου, είναι η εικόνα ενός πολύ ευλογημένου τόπου! Αυτή τη φορά η εικόνα που είχα στο μυαλό μου ενισχύθηκε κατά πολύ! Και ξέρετε τι με στεναχωρεί πάρα πολύ; Που συνειδητοποιώ ότι ο δικός μου τόπος είναι "φτωχός" και "άσχημος" και κανένας δεν κάνει κάτι για να βελτιωθεί αυτό!!!
Ξέφυγα από το θέμα, γι' αυτό ας επιστρέψω για να σας δείξω τι είδα και τι έκανα στο ταξίδι αυτό. Μέρα πρώτη ή μάλλον νύχτα πρώτη, γιατί έφτασα αργά...

Νυχτερινή βόλτα στην πόλη.
Στην Δημοτική Πινακοθήκη.
Ναός Αγίου Τίτου.
Στο πλάι του ναού.

Κι από κει για ρακές και υπέροχα μεζεδάκια στο πενήντα-πενήντα. Μετά ποτάκι στο Παγοποιείο. Εννοείται ότι μετά απ' όλα αυτά δεν έχει άλλες φωτογραφίες!!!

Στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Ακόμα μια κουκουβάγια!
Το ζωάκι έχει νεύρα...
...και η Βασούλα κέρατα!!! Συγγνώμη φιλενάδα, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ! Και να λες ευτυχώς που δεν πρόλαβα να σε βγάλω φωτογραφία στην προσομοίωση του σεισμού...
Κομμάτι της αλυσίδας της ζωής... Κρίμα το ποντικάκι!
Περίεργα και πολύ παχουλά ποντικάκια, κοιμούνται το ένα πάνω στο άλλο.
Κι από κει στον ερευνότοπο... Απλά ξαναγίνεσαι παιδί!
Στην κατασκήνωση βράδυ. Τι τρελή χαρά;
Έπαιξα με τις κούκλες του κουκλοθέατρου, αλλά πιο πολύ αγάπησα την κουκουβάγια! Γίνομαι γραφική...
Μπήκαμε και στην κουφάλα του δέντρου..
...μυρίσαμε...
...και ζωγραφίσαμε! Δηλαδή τα παιδία παίζει! Αν έχετε παιδάκια είναι ο καλύτερος τρόπος για να περάσετε ευχάριστα ένα πρωινό.
Περπατήσαμε στο λιμάνι.
Χαζέψαμε την θάλασσα.
Ένα καφεδάκι στα γρήγορα στο Mare και βουρ για Ρέθυμνο...
Συνεχίζετε...

Θα πάει μακριά η βαλίτσα...

2010-11-01T15:22:00.000+02:00

Διακοπές φέτος το καλοκαίρι δεν πήγα! Και ναι, είμαι πολύ γκρινιάρα και το έλεγα και το ξανάλεγα. Τι να κάνω; Δεν αλλάζει εύκολα ο άνθρωπος! Το πότε θα ταξιδέψω, δεν με περιορίζει χρονικά, γι' αυτό θα κάνω τις καλοκαιρινές μου διακοπές για φέτος τον Νοέμβριο! Όταν εσείς δηλαδή θα βρίσκεστε έξω από ένα εκλογικό κέντρο, απέναντι από μια κάλπη, εγώ θα λιάζομαι (καλά ντε, δεν θα φοράω και μαγιό!) στις παραλίες της Κρήτης! Και η φίλη Βασούλα, που μετά από ένα χρόνο που ζει στην Κρήτη, το έχει πλέον πολύ, μου υποσχέθηκε Χανιά και καφεδάκι στην ¨Κουκουβάγια"... Δεν ξέρω γιατί!!! Και βόλτες πολλές σε Ρέθυμνο και Άγιο Νικόλα. Και θα μείνουμε και ένα βράδυ στην Αγγελικούλα στο Ηράκλειο. Θα κάνουμε κι από κι μια βόλτα, γιατί το Ηράκλειο πραγματικά δεν μου έχει μείνει καθόλου σαν εικόνα, ίσως γιατί θυμίζει μεγαλούπολη! Είναι η τρίτη φορά στην ζωή μου που πηγαίνω Κρήτη, αλλά πραγματικά το περιμένω πως και πως! Ελπίζω ότι θα περάσουμε σούπερ και όταν επιστρέψω θα φέρω πολλές-πολλές φωτογραφίες και για σας! Καλό μου ταξίδι!!!

Η δύναμη μιας λέξης!

2010-10-26T15:58:00.000+03:00

Η ελληνική γλώσσα θεωρείται από τις πιο πλούσιες γλώσσες του κόσμου. Μια γλώσσα που έχει τις ρίζες τις βαθιά μέσα στους αιώνες. Στην καθημερινότητα μας χρησιμοποιούμε χιλιάδες λέξεις. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που δεν σκέφτονται πόσο πολύ μπορούν να πληγώσουν τους γύρω τους χρησιμοποιώντας δυο - τρις μόνο λέξεις. Λέξεις σκληρές! Όπως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν κάποιες λέξεις, όπως την λέξη συγγνώμη. Ανήκω στους ανθρώπους που μου αρέσει να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να ζητάω συγγνώμη. Θα μου πεις ότι θα ήταν καλύτερο να μην κάνω λάθη, ώστε να μην χρειάζεται να ζητάω συγγνώμη. Έλα μου όμως που είμαι άνθρωπος και δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν κάνει λάθη. Είναι όμως πολύ σημαντικό να μπορείς να σκέφτεσαι λογικά (λίγο μετά την καταιγίδα!) και να μπορείς να αγκαλιάζεις τον άνθρωπο που αγαπάς και να του ζητάς συγγνώμη. Και ξέρετε πιο είναι ακόμα σημαντικό; Όταν ο άνθρωπος αυτός σε σφίγγει πάνω του και σου ανταποδίδει την συγγνώμη, γιατί ποτέ δεν φταίει μόνο ένας!
Ο καυγάς αυτός μ' έκανε να σκεφτώ πολύ και να εκτιμήσω πολύ τους ανθρώπους που αγαπώ, που έχω γύρω μου. Και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να χάσεις έναν άνθρωπο που είναι χρόνια στην ζωή σου, που έχεις μοιραστεί τόσα πολλά, που μπορείς να στηρίζεσαι πάνω του... Τρομάζω! Ευτυχώς φίλη εμείς δεν θα μαλώσουμε ποτέ σοβαρά ή μάλλον δεν θα κρατήσουμε ποτέ κακία η μια στην άλλη!

Κουβάρι...

2010-10-21T03:05:00.001+03:00

Κουβάρι οι σκέψεις στο μυαλό μου. Μαύρο κουβάρι. Μεγάλο κουβάρι. Ένα τεράστιο κουβάρι χωρίς τέλος κι αρχή. Ψάχνω. Ξαναψάχνω. Χαμένη η άκρη του και γω ψάχνω απεγνωσμένα να την βρω. Κι όμως, κάπου εκεί πρέπει να υπάρχει μια άκρη. Μάταια ψάχνω; Ποιος το ξέρει. Έχω κουράγιο και αντοχή και ψάχνω. Για πόσο αυτό; Θέλω όμως να βρω τι γίνετε. Έχω ανάγκη να καταλάβω. Θα συνεχίσω να ψάχνω...

"...απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη,

απόψε λύγισε και η λογική..."

Πιάνω τον εαυτό μου να αυτολογοκρίνεται... Κάποτε μπορούσα να σκεφτώ και να γράψω ότι επιθυμούσα. Κι όμως έχει ανοίξει πολύ ο κύκλος και δεν το ήθελα αυτό. Δεν ήταν δική μου επιλογή, πάντα πίστευα λίγοι και καλοί. Και τώρα; Και τώρα ο χώρος, ο δικός μου χώρος, "φιλοξενεί" πολύ κόσμο. Κι αυτό με πνίγει, δεν μ' αφήνει να εκφραστώ ελεύθερα... Εγώ δεν ήμουν έτσι! Γιατί;

Συνταγές για... λάθη!!!

2010-10-14T15:03:00.001+03:00

Χάθηκα λίγο, αλλά είπαμε πως είμαι στην εφηβεία και δεν με χωράει το σπίτι! Κάθισε λοιπόν αναπαυτικά στην καρέκλα σου, πάτα το play, άκου και διάβασε...

Είναι Πέμπτη βράδυ, δουλεύω και σχολάω νορμάλ ώρα. Η παρέα είναι έξω για ποτάκι και πάω να τους βρω. Ε! Πως να γίνει βρε παιδάκι μου; Δεν με πιάνει ύπνος νωρίς και έχω διάθεση για βόλτα και παρεούλα! Στο μαγαζί που ήταν οι φίλες (ένα απ' τα καλύτερα της πόλης) ήταν παρέα με κάποιους γνωστούς, μεταξύ των οποίων και ένας πρώην μου. Περάσαμε πολλά χρόνια χωρίς να ανταλλάσσουμε ούτε καν καλημέρα. Δηλαδή έβλεπε ο ένας τον άλλο και αλλάζαμε δρόμο! Τώρα έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, το 'χουμε ξεπεράσει και οι δυο και λέμε και καμιά σαχλαμάρα για να περάσει η ώρα! Πάνω στην κουβέντα λοιπόν θυμήθηκε ότι μου αρέσει πολύ η μαγειρική και είμαι πολύ καλή όταν πιάνω στα χέρια μου κουτάλα.
"Θα μου πεις πως κάνεις την μπεσαμέλ;" με ρωτάει.
Εδώ που φτάσαμε να 'μαστε φιλαράκια, ας ανταλλάξουμε και καμιά συνταγή... Και που ξέρεις αύριο - μεθαύριο μπορεί να πλέξουμε και παρέα!!!
"Χρειάζεσαι 4 κούπες γάλα, 8 κουταλιές αλεύρι και...", όχι δεν θα σας γράψω πως γίνεται η μπεσαμέλ! Στο ίντερνετ βρισκόμαστε όλοι και μπορείτε να βρείτε χιλιάδες συνταγές. Την επόμενη μέρα έχω ρεπό και κάνουμε τις βόλτες μας με την φίλη Ρούλα και κάποια στιγμή ο δρόμος μας βγάζει στο ίδιο μαγαζί. "Α!" σκέφτομαι "να δω αν πέτυχε η μπεσαμέλ"... Τι να σας πω; Η απάντηση ήταν ξεκαρδιστική!
"Τι συνταγή μου έδωσες; Έκανα ζυμάρι για πίτσα! Μα, 8 κούπες αλεύρι"!!!!!!!!!
Ναι, ναι! Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος! Υπήρχε περίπτωση να φτιάξει κάτι ρευστό με 8 κούπες αλεύρι; Μα κι η μάνα μου που φτιάχνει πάρα πολύ συχνά στο σπίτι πίτες, δεν έχουμε τόσο αλεύρι! Άσε που του είχα πει ότι χτυπάμε το αλεύρι στο σέικερ με την μισή κούπα γάλα!!! Πως χωράνε 8 κούπες αλεύρι σ' ένα σέικερ; Πως λιώνεις 8 κούπες αλεύρι σε μισή κούπα γάλα; Άλυτα ερωτήματα!!!

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι δεν θα μου ξαναζητήσει συνταγή και βέβαια αν αυτό γίνει, την επόμενη φορά θα προτιμήσω να του φτιάξω εγώ ένα ταψί παστίτσιο!

3

2010-10-09T11:11:00.001+03:00

Όχι δεν είναι το καινούργιο σήριαλ του Παπακαλιάτη! Ξέρεις, από το 4 στο 3... Αλλά είναι τα χρόνια που κλείνει αυτό το μικρό και ταπεινό blogάκι! Όταν ξεκίνησα να γράφω, δεν φαντάστηκα ούτε μια στιγμή ότι αυτό θα διαρκέσει παραπάνω από 4-5 μήνες. Ίσως γιατί δεν ήξερα ότι μπορώ να γράψω το οτιδήποτε. Όχι βέβαια πως τα 3 χρόνια με κάνουν κανέναν τρανό συγγραφέα, αλλά τουλάχιστον αποδείχθηκε ότι είναι κάτι που τελικά το κουτσοκαταφέρνω και που μου αρέσει πολύ! Όπως μου αρέσει πολύ και η επικοινωνία που έχω "κερδίσει" με τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα στα blogs. Ελπίζω αυτό να κρατήσει όσο με σηκώνει το κλίμα και όσο ακόμα το απολαμβάνω! Σας ευχαριστώ πολύ όλους σας για τα 3 αυτά υπέροχα χρόνια!!! Τα χρόνια που εδώ μέσα μοιραστήκαμε πολλά...

Χωρίς ειρμό...

2010-10-07T14:34:00.001+03:00

Τι νύχτα και η χθεσινή; Λίγο που έπιασε τρελό κρύο και βρέχει ασταμάτητα; Ο κόσμος το σκέφτεται να βγει έξω, προτιμά να μείνει σπίτι του να χουχουλιάσει. Λίγο που εφαρμόστηκε το μέτρο για το κάπνισμα; Ο κόσμος αποφάσισε να μείνει σπίτι του και να καπνίσει με την ησυχία του. Λίγο που πάντα αυτή η εποχή είναι περίεργη; Ε! Όλα αυτά μαζί και χθες το βράδυ βαρούσαμε μύγες. Όχι πως η προηγούμενη ήταν καλύτερη, αλλά είχα καλή παρεούλα και δεν κατάλαβα πως πέρασε. Κατά τη 1 το μαγαζί είχε αδειάσει, είχαν μείνει 3 ξέμπαρκοι να πίνουν το ποτό τους και να μιλάνε μεταξύ τους. Δεν είχαμε κι εμείς τίποτε να κάνουμε και αράξαμε με την Ρούλα στο Χρήστο που έπαιζε μουσική. Ο Χρήστος βάλθηκε να μας ρίξει με την μουσική που έπαιζε και μάλλον δεν δυσκολεύτηκε πολύ! Και λέω στον εαυτό μου: (που δεν ξέρω αν σας το 'πα, αλλά περνάει την δεύτερη εφηβεία του!) "δεν ξεφορτώνεσαι από το κινητό σου κάποια ανόητα μηνύματα που φιλοξενείς εδώ και καιρό και δεν μπορούσες μέχρι πριν λίγο να τα αντιμετωπίσεις". Βγάζω λοιπόν την κρεμάστρα από το στόμα...

Υποσημείωση: Κρεμάστρα στο στόμα, έκφραση που λέμε όταν είμαστε χαρούμενοι. Είναι δηλαδή τέτοια η χαρά μας, που το χαμόγελο φτάνει μέχρι τ' αφτιά, τόσο που μόνο αν σου έχωναν μια κρεμάστρα στο στόμα θα γινόταν!

... παίρνω το κινητό στο χέρι και ξεκινάω. Νομίζω ότι έσβησα πάνω από 600 μηνύματα, τα ξεφορτώθηκα πραγματικά και αν και μου έριξε λίγο την διάθεση νομίζω ότι τώρα πάω μπροστά. Φεύγουμε απ' το μαγαζί κατά τις 2:30, η φίλη καταλαβαίνει ότι δεν είμαι και στα καλύτερα μου και ξεκινάμε την καθιερωμένη μας νυχτερινή βόλτα. Ποια βόλτα; Κάθε βράδυ παίρνουμε το αυτοκίνητο και θερίζουμε την πόλη (όχι πως είναι και πολύ μεγάλη!) για ώρες. Μέρος της εφηβείας μου κι αυτό. Κάναμε μια στάση σ' ένα μπουγατσατζίδικο, φορτώσαμε πράγμα (ακόμα θα γελάει το παιδί που δούλευε...) και εν μέσο βροχής κάναμε πάλι πολλά χιλιόμετρα. Το βράδυ είδα πάλι απίστευτα όνειρα, κάτι που μου συμβαίνει ούτως ή άλλως τελευταία. Τα χθεσινά μάλλον ήταν επηρεασμένα από την βραδιά...

Κανένας ειρμός σ' αυτό το ποστ, συγχωρέστε με! Και για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα, να σας πω ότι έκλεισα εισητηριάκι και σε 28 μέρες πάω ταξιδάκι! Βασούλααααααααα! Σου 'ρχομαι...

Υ.Γ.= Ένα απ' τα τραγούδια που μου έμαθε ο Χρήστος. Και μου αρέσει πολύ...

Κοίτα εγώ...

2010-09-29T23:32:00.002+03:00

Μου επιτρέπεις; Ναι, πολλές φορές οι άλλοι γύρω μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε! Είναι κάτι άλλο, βαθύτερο... Ποιος όμως κάνει τον κόπο να ψάξει περισσότερο; Ποιος; Άσε! Θα δείχνω όσα θέλω εγώ να δείχνω...

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις
δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις
Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πώς καταφέρνω και κρατιέμαι

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ
Κοίτα εγώ

Υ.Γ.1= Τι φωνάρα η Μποφίλιου; Ότι καλύτερο από την νέα γενιά!!!

Υ.Γ.2= Έγραψα ένα ολόκληρο κατεβατό, αλλά δεν το δημοσιεύω... Μάλλον παραληρώ απ' τον πυρετό! Θα μου περάσει λέμε...

Let's play...

2010-09-27T00:59:00.001+03:00

Είναι Κυριακή βράδυ και βαριέμαι απίστευτα. Πέρασα ένα πολύ ωραίο Σαββατόβραδο (αν και δούλευα) με καλή παρέα, ποτό (πολύ σφηνάκι ρε παιδιά!), κέφι και χορό... Και μια πολύ ωραία και ήρεμη Κυριακή με καλό φαγητό, φίλους, κουβεντούλα... Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτε (βαριέμαι είπαμε!), έχω κοιμηθεί μόνο 2 ώρες χθες βράδυ, αλλά να... Το πολυαγαπημένο μου παπί, ο U.S. κατά blogόκοσμο, μου ζήτησε να παίζω σ' ένα blogοπαίχνιδο που κυκλοφορεί τελευταία και γω πρέπει να υπακούσω! Φαντάζομαι ότι κάπου θα το έχετε συναντήσει, αυτό που γράφεις 3 σημαντικές στιγμές σου και 10 μεγάλες σου αγάπες; Αυτό! Αλλά επειδή αυτό το παιδί δεν μπορεί να αφήσει τίποτε όρθιο, αποφάσισε αυτοί που θα συνεχίσουν το παιχνίδι να γράψουν τις 3 χειρότερες στιγμές τους και τα 10 πράγματα που μισούν! Τι να κάνω βρε παιδιά; Έχε χάρη που του έχω μεγάλη συμπάθεια αυτού του παπιού, είναι βλέπετε και σκορπιός...

3 χειρότερες στιγμές: Να εξηγούμαστε, θα το κρατήσω σε χαλαρά επίπεδα γιατί δεν έχω καμία διάθεση να χαλάσω την διάθεση μου, που τις τελευταίες μέρες είναι σούπερ!
- Πριν περίπου 8 χρόνια, σ' ένα άδειο πλέον διαμέρισμα στην Θεσσαλονίκη. Στο σπίτι που έζησα 5 υπέροχα φοιτητικά χρόνια! Συγκατοίκηση, παρέες, μαζώξεις, ξενύχτια, καινούργιοι φίλοι, ο πρώτος δυνατός έρωτας... Τι να πρωτοθυμηθείς; Κι εγώ αποσβολωμένη, να κοιτάζω τα ντουβάρια, τα σημάδια που είχαν αφήσει τα κάδρα, τα έπιπλα... Τα σημάδια που είχαν μείνει στην καρδιά μου και να κλαίω απαρηγόρητη!!!
- Πριν από περίπου 7 χρόνια, παρέα με την κολλητή μου και έναν παλιό φίλο στην βεράντα του σπιτιού μου (για την ιστορία 4ος όροφος). Μόλις χώρισα μετά από 2,5 χρόνια σχέσης! Ο άντρας της ζωής και γω δεν μπορώ να το χωνέψω... Για την αλήθεια μου πήρε 2-3 χρόνια να το χωνέψω! Κλαίω και ρωτάω τους φίλους μου γιατί δεν έχω τα κότσια να αυτοκτονήσω!!! Μην βρίζετε! Ήμουν μικρή και πολύ ερωτευμένη, τώρα πλέον έχω άλλη φιλοσοφία στην ζωή μου: η ζωή είναι τόσο ωραία και τόσο πλούσια σε εμπειρίες (γιατί κι αυτό μια εμπειρία ήταν, που μου έδωσε δύναμη!) που δεν αξίζει για κανέναν μαλάκα να την χάσεις!
- Πριν... Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια ήταν! Ή μάλλον δεν θέλω να θυμάμαι καθόλου αυτή τη στιγμή! Γι' αυτό θα την περιγράψω σύντομα και πολύ περιληπτικά. Χτύπησε ο αδερφός μου με την μηχανή, έχω δυο γονείς συντετριμμένους, δεν έχω πει τίποτε στην αδερφή μου, η νύφη μου είναι 3μηνών έγκυος και περιμένουμε 6 ώρες έξω από ένα χειρουργείο... Πολύ βασανιστικές ώρες και γω πρέπει να γίνω βράχος για να στηριχτούν οι γύρω μου. Δεν το περίμενα ότι μπορώ να τα καταφέρω (από τότε πιστεύω ότι μπορώ να καταφέρω πολλά στην ζωή μου), μόλις όμως τα πράγματα βελτιώθηκαν, 3-4 μέρες μετά κατέρρευσα και μου πήρε αρκετό καιρό να μαζέψω τα κομμάτια μου...

Πολύ βάρυνε το ποστ βρε παπάκι μου! Μην ξαναγίνει σε παρακαλώ αυτό!!!

10 πράγματα που μισώ:
- Την φασαρία όταν κοιμάμαι!
- Τον άνηθο μέσα στο φαγητό μου!
- Την κούραση που μπορεί να με καταβάλει και να μην μπορώ να λειτουργήσω!
- Τον καφέ! (Εδώ νομίζω ότι θ' ανάψω φωτιές!)
- Τις υποδείξεις όταν οδηγώ, ξέρω να το κάνω μια χαρά και μόνη μου! Αλλά και γενικότερα όλες τις υποδείξεις... Άσε με να κάνω λάθος!
- Τους ψωνισμένους ή όπως αλλιώς τους αποκαλώ τους γυαλισμένους!
- Τους ανθρώπους που κάνουν τους φίλους, αλλά μόνο φίλοι δεν είναι!
- Το ψέμα και την υποκρισία! Το ξέρω ότι ακούγετε τετριμμένο, αλλά ίσως επειδή εγώ δεν μπορώ να πω ψέματα (φαίνεται από χιλιόμετρο), με χαλάει στους άλλους!
- Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα! Γιατί βρε άνθρωπε του Θεού πρέπει να πεις ένα σωρό αρλούμπες αφού δεν τις εννοείς; Πάτα στα πόδια σου και πες ότι ακριβώς νιώθεις!
- Τους ανθρώπους που κακοποιούν μικρά παιδιά και ζώα!

Υ.Γ.= Νόμιζα ότι θα μου είναι πολύ εύκολο να βρω πράγματα που μισώ, αλλά τελικά ήταν πολύ δύσκολο... Βαριά κουβέντα η λέξη "μισώ"!

Ένα διαφορετικό παραμύθι...

2010-09-23T15:31:00.001+03:00

Δευτέρα πρωί, είμαι στην Σαλονίκη και βγαίνω στα μαγαζιά... Νομίζω ότι το ανάφερα και στο προηγούμενο post μου, κάνω ένα απίστευτο καταναλωτικό όργιο και αφού έχω δεκάδες σακούλες στα χέρια μου, αποφασίζω να δώσω λίγη προσοχή και στο πνεύμα μου! Τι νομίζατε; Ότι νοιάζομαι μόνο για την εμφάνιση μου; Μπαίνω λοιπόν σ' ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο στην Ερμού και χαζεύω τους τίτλους. Διαλέγω από ένα βιβλίο για τους φίλους μου και συνεχίζω να ψάχνω ένα για μένα. Το μάτι μου πέφτει πάνω στο βιβλίο "Το νησί" της Victoria Hislop και θυμήθηκα πόσο πολύ μου άρεσε. "Δεν παίρνω το καινούργιο της να διαβάσω;" λέω από μέσα μου. Δεν το βλέπω στα ράφια και απευθύνομαι σ' ένα πολύ ευγενικό κύριο που δουλεύει στο εν λόγω βιβλιοπωλείο. Μου το δίνει και με ρωτάει αν έχω διαβάσει "Το νησί" και αν μου άρεσε. Του απαντώ θετικά και στα δυο. Τότε μου λέει πως θα μου άρεσε πολύ και αυτό το βιβλίο και μου το δίνει στα χέρια με την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που είναι απόλυτα σίγουρος για την επιλογή του! Με έπεισε αμέσως, έτσι λοιπόν έφτασα στο ταμείο κρατώντας στα χέρια μου "Το παραμύθι της Αλκυόνης" της Γουέντι Γουέμπ.

Από το οπισθόφυλλο:
Όταν η Χάλλι Τζέιμς βρίσκει ένα μυστηριώδες γράμμα στο γραμματοκιβώτιό της, η ζωή της αναστατώνεται, καθώς αποδεικνύεται πως η μητέρα της δεν πέθανε πριν από χρόνια σε μια πυρκαγιά, αλλά ζούσε μέχρι πρόσφατα. Γιατί να της πει ο πατέρας ένα τέτοιο ψέμα; Τι συνέβη στην οικογένειά της πριν από τριάντα χρόνια;
Αναζητώντας απαντήσεις, η Χάλλι ταξιδεύει στο μέρος όπου έζησε η μητέρα της: ένα απομακρυσμένο νησί με αφιλόξενους κατοίκους. Εκεί συνειδητοποιεί ότι γύρω της συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα. Δεν μπορεί όμως με τίποτα να φανταστεί ότι σ’ αυτό το αλλόκοτο μέρος δεν κρύβονται μόνο σκοτεινά οικογενειακά μυστικά και φαντάσματα απ’ το παρελθόν – ότι κάπου εκεί μπορεί να παραμονεύει κι ο έρωτας...

Όταν διάβασα το οπισθόφυλλο θεώρησα ότι θα είναι ένα ανάλαφρο, σχεδόν γλυκανάλατο βιβλίο, που θα μου χαρίσει μερικές ευχάριστες και ήρεμες ώρες. Πόσο έξω έπεσα!!! Από την πρώτη κιόλας σελίδα ξεκινάει η ιστορία της Χάλλι, έχει πολύ γρήγορους ρυθμούς και με κρατάει στην πρίζα. "Ωραία" σκέφτομαι "καιρό είχα να το νιώσω αυτό μ' ένα βιβλίο". Ευτυχώς χθες ήμουν χάλια απ' το στομάχι και αποφάσισα να μείνω μέσα. Κι όσο είμαι στο σπίτι, τόσο δεν αφήνω το βιβλίο απ' τα χέρια μου! Διαβάζω και ταξιδεύω, πλάθω στο μυαλό μου εικόνες... Και φτάνω στο δεύτερο μέρος του βιβλίου και έχω να αντιμετωπίσω κάτι που πραγματικά δεν το περίμενα! Η γλυκανάλατη ιστορία που περίμενα να διαβάσω, έχει μετατραπεί σ' ένα θρίλερ που με κάνει να τρέμω, να ανατριχιάζω, να χάνω το μυαλό μου! Πραγματικά απίστευτα δυνατές εικόνες! Τι παθαίνεις όταν βλέπεις θρίλερ; Κλείνει τα μάτια σου, για να μην δεις την επόμενη σκηνή, κρατάς σφιχτά το χέρι αυτού που βρίσκετε δίπλα σου! Έλα όμως που εγώ είμαι μόνη και τρελαμένη! Κλείνω απότομα το βιβλίο και το σφίγγω στην αγκαλιά μου (τρεις και τέσσερις φορές έγινε αυτό!), λες και αυτό θα εμποδίσει την συνέχεια! Το ξανανοίγω δειλά γιατί πρέπει να μάθω... Και φτάνω στο τέλος και έχω μείνει στήλη άλατος! Μπορούν όλα αυτά να χωρέσουν σ' ένα βιβλίο; Πραγματικά δεν ξέρω αν το έχει διαβάσει κάποιος που θα μου πει μια δεύτερη γνώμη ή μπορεί και να το διαβάσει κάποιος και να του φανεί γελοίο, εγώ όμως έχω συγκλονιστεί!!!

Συγκάτοικοι...

2010-09-22T14:46:00.001+03:00

Μετά από δώδεκα πολύ κουραστικές αλλά υπέροχες μέρες στην Σαλονίκη, δεν μπορώ παρά να νιώθω τυχερή για την συγκατοίκηση...
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως απ' την αρχή. Μου προέκυψε δουλίτσα στην Δ.Ε.Θ. (να 'ναι καλά η Νικολέτα. Έτσι όμως είναι αυτά, οι φίλοι νοιάζονται!), για δέκα μερούλες με πάρα πολύ καλά λεφτά! Η δουλειά είχε πλάκα, πολύ κούραση, πολύ ορθοστασία, ένα τραυματισμό, δεύτερο μικροτραυματισμό, μια ανακάλυψη ταλέντου, γνωριμίες με καινούργιους και ενδιαφέροντες ανθρώπους... Τι παραπάνω να ζητήσω;
Όταν η Νικολέτα μου είπε για την δουλειά, πήρα την απόφαση στην στιγμής, χωρίς να το έχω μετανιώσει στο παραμικρό! Ειδικά όταν έμαθα ότι τις μέρες αυτές θα είναι στην Θεσσαλονίκη και ο κολλητός μου από τους Γαργαλιάνους, που είχα σχεδόν δυο χρόνια να τον δω. Έτσι λοιπόν μαζευτήκαμε σ' ένα σπίτι 3 άτομα, που τα "λέμε" όμως καλά! Πραγματικά ένιωσα ότι έζησα ένα φοιτητικό δεκαήμερο!!! Καφέδες, ξενύχτια, ποτά, πάρτι ραδιοφωνικών σταθμών, opening μαγαζιών, μαζώξεις στο σπίτι με όλη την παρέα, κουβέντα μέχρι αργά με τον Αντώνη (δυστυχώς ο Μανώλης δούλευε και έπρεπε να μας αφήνει σχετικά νωρίς)... Τι παραπάνω να ζητήσω;
Αφού έκανα ένα απίστευτο καταναλωτικό όργιο (αχ! γυναίκες!!!), γύρισα πίσω με γεμάτες μπαταρίες και με την διάθεση πολύ στα πάνω της!

Υ.Γ.1= Μανώλη σ' ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία! Α! Και όσο για την δουλειά που λέγαμε, το παλεύω και ελπίζω να μου κάτσει. Και τότε θα τα περνάμε σούπερ συνέχεια!
Υ.Γ.2= Κουμπάρε σ' ευχαριστώ πολύ για την καλή παρέα! Κανονίζουμε το ταξιδάκι που λέγαμε, περιμένω ημερομηνίες μόνο!

Koukouvagia...

2010-09-08T23:17:00.000+03:00

...Proudly presents:

"THE NEPHEW"!!!

Ο μικρός μας είναι υπέροχος, ένα πλασματάκι που απλά το λατρεύεις! Είναι όμορφος, γλυκούλης, ήσυχος! Έχει τα πιο όμορφα χειλάκια που έχω δει ποτέ! Έχει το πιο μαλακό δερματάκι που έχω αγγίξει ποτέ! Έχει το πιο μελωδικό κλάμα που έχω ακούσει ποτέ! Ξέρω τι θα λέτε τώρα: ότι είμαι μια ακόμα χαζοθεία! Όχι, όχι! Λέω τα πράγματα με τ' όνομά τους! Αυτό το μωρό δεν κλαίει όπως τ' άλλα, ξέρετε "ουά, ουά". Όχι! Το λουλουδάκι μας κλαίει σε λα μείζονα και ακούγετε ένα "λα, λα"! Οι μαίες των φώναζαν "λα" στο νοσοκομείο! Ταλαιπωρήθηκε λιγάκι το ζουζουνάκι μας γιατί ανέβασε λιγάκι ίκτερο (πήρε και κάτι από την θεία του!!!), αλλά τώρα γύρισε σπίτι και απολαμβάνει τις περιποιήσεις όλων! Κρίμα που η θεία έπρεπε να επιστρέψει, αλλά το Σάββατο ξεκινάει μια δουλίτσα για 10 μέρες και δεν μπορούσα να την χάσω! See you soon darling!!!

Ήρθε...

2010-09-03T15:39:00.001+03:00

Πριν από δυο περίπου ώρες ήρθε στην ζωή μου ο άντρας που τόσο περίμενα! Είναι πανέμορφος (ή είσαι κουκουβάγια ή δεν είσαι!!!), ο πιο όμορφος άντρας! Δεν τον έχω δει ακόμα, αλλά τον αγαπάω πολύ! Ξέρω ότι είναι αυτός που θα είναι πάντα στην ζωή μου, θα μ' αγαπάει γιατί θα του το μάθουν οι γονείς του και γιατί θα τον κακομαθαίνω κι εγώ, θα είναι ο άντρας που δεν θα με προδώσει ποτέ!

Και γαμώτο είναι τόσο χαρούμενη η θεία για την έλευσή του αλλά και τόσο θλιμμένη ταυτόχρονα, που δεν ήταν εκεί την ώρα που ήρθε... Φεύγω όμως αύριο και θα πάω να τον δω! Πόσο άλλωστε να αντέξω μακρυά του; Αδερφούλα μου θα ήθελα όσο τίποτε άλλο να είμαι δίπλα σου αυτές τις στιγμές! Να μας ζήσει!!!

Υ.Γ.= Φωτογραφίες δεν έχω ακόμα, αλλά μου είπαν ότι είναι κούκλος και περίεργος (από ποιον να πήρε άραγε;), επεξεργάζεται τους πάντες και τα πάντα! Μόλις όμως τον φωτογραφίσω θα σας παρουσιάσω τον ανεψιό μου!

Tricolore...

2010-09-01T15:38:00.002+03:00

Η πρώτη μέρα του Φθινοπώρου είναι εδώ. Εδώ και δυο - τρεις μέρες η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά, το βράδυ μια ζακετούλα την χρειάζεσαι και η κουβερτούλες έκαναν δειλά - δειλά την εμφάνιση τους. Αυτό όμως δεν αλλάζουν την διάθεση που είναι ψηλά! Αποφασίζω μέσα στο πλαίσιο κάποιων αλλαγών που γίνονται αυτό το διάστημα, να κάνω και μια μικρή αλλάγη στο μαλλί. Ποια είναι η εύκολη λύση; Χρώμα. Διαλέγω λοιπόν ένα ωραίο καστανό σοκολατί, πολύ γλυκό και λαμπερό χρώμα. Η κοπέλα στο μαγαζί με διαβεβαίωσε ότι θα μου πηγαίνει τρέλα!

Απογευματάκι πλέον και η Ρούλα σκάει μύτη στο σπίτι για να κάνουμε την αναστύλωση! Η Ρούλα είναι πολύ σχολαστική, πέρασε την βαφή στο μαλλί και αράξαμε να τα πούμε λιγάκι. Πάνω στην κουβέντα βγήκαν άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες. Έχω τρέλα με τις φωτογραφίες και στην εποχή προ ψηφιακών μηχανών έχω 10 άλμπουμ γεμάτα. Η κουβέντα γυρνούσε γύρω από τα φοιτητικά χρόνια, στις αλλαγές στο μαλλί και στα κιλά... Μάλλον μ' αυτά και μ' αυτά ξεχαστήκαμε λιγάκι, πέρασε η ώρα και νομίζω ότι κράτησα την βαφή λίγο παραπάνω απ' το κανονικό στο κεφάλι μου. Εκείνη την στιγμή δεν το κατάλαβα, αλλά όταν έλουσα το μαλλί, το αποτέλεσμα με εξέπληξε!

Εντάξει, μπορεί να μην είναι tricolore, αλλά μια διχρωμία την έχω. Σκούρα καστανά στις άκρες και κοκκινοσοκολατοκασταντοπορτοκαλί στις ρίζες! Α πα πα! Φοβερό αποτέλεσμα! Για μια μικρή αλλαγή στο μαλλί πήγαινα, αλλά μαλλί είναι ρε παιδάκι μου και θα επανέλθει! Τίποτε δεν θα μου χαλάσει την διάθεση...

Όλα αλλάζουν...

2010-08-27T04:25:00.001+03:00

Το ξυπνητήρι χτύπησε. Η Έλσα σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε την ώρα. Ήταν 6:15... Σε 45 λεπτά πρέπει να φύγει για την δουλειά της. Μια δουλειά που με απλά λόγια θα την έλεγες τέλεια. Τέσσερα χρόνια τώρα εξελισσόταν σταθερά και το μόνο σίγουρο ήταν ότι θα έφτανε πολύ ψηλά. Πως όμως να σηκωθεί απ' το κρεββάτι της; Ακόμα αντηχούσε στα αφτιά της ο καβγάς τους. Οι φωνές του! Ποτέ ξανά δεν τον είχε ακούσει να φωνάζει έτσι. Πως ένας άνθρωπός φτάνει σ' αυτήν την κατάσταση; Φώναζε χωρίς να ακούσει τι του λέει. Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια μαζί, χωρίς προβλήματα, χωρίς καβγάδες και ξαφνικά (ενώ την προηγούμενη μέρα της έλεγε χαριτολογώντας ότι έλεγε στους συναδέλφους του τα καλύτερα γι' αυτήν!) ξεσπάει πάνω της χωρίς λόγο. Είναι πιεσμένος απ' την δουλειά του και ξεσπάει πάνω της! Ένας καβγάς, ένα εμπόδιο και το βάζει στα πόδια. Της μίλησε σκληρά, της είπε πως δεν θέλει να την ξαναδεί, πως έτσι είναι καλύτερα και για τους δυο τους... Και ποιος είναι αυτός; Ο Θεός για να αποφασίζει τι είναι καλύτερα γι' αυτής; Η δική της άποψη δεν μετρούσε;

Άνοιξε της πόρτα του σπιτιού της και έφυγε. Του τηλεφωνούσε και της το έκλεινε. Του έστελνε μηνύματα και του ζητούσε να βρεθούν. Ήταν όμως σίγουρη... Από εγωισμό και μόνο, από την στιγμή που της είπε τέλος δεν θα ξαναγυρνούσε. Το είχε κάνει κι άλλες φορές στο παρελθόν του. Κι αυτή δεν πρόλαβε να του πει τίποτε. Ούτε αυτό που λαχταρούσε... Κι αύριο ήταν το ραντεβού της στο γιατρό. Δεν ήξερε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα, αλλά ήξερε πως όποιο κι αν ήταν, από δω και πέρα ήταν μόνη της, έπρεπε να το περάσει μόνη της. Μόνη της... Βαριά κουβέντα... Την προηγούμενη φορά που είχε ξανασυμβεί, κάπου στην αρχή της σχέσης τους, είχε προσπαθήσει να του το κρύψει. Τότε αυτός ήταν τρυφερός, υποστηρικτικός και της είπε πως ήταν κάτι που αφορά και τους δυο. Ήταν 100% στο πλευρό της. Και τώρα; Τώρα μόνη της... Μάλλον έπρεπε να παρατήσει την τέλεια δουλειά της, την ζωή της στην Αθήνα και να πάει στην επαρχεία στους γονείς της. Μπορεί να είχε να αντιμετωπίσει την κατακραυγή του κόσμου (έτσι έχουν τα πράγματα εκεί), αλλά πάντα ήταν δυνατή σε τέτοιες καταστάσεις. Άλλωστε εκεί θα είχε την υποστήριξη των γονιών της, μια θεσούλα στην δουλειά του αδερφού της... Όλα φάνταζαν τόσο μίζερα, αλλά πολλές φορές δεν έχεις άλλη επιλογή.

Επιλογή; Όχι, δεν έπρεπε να κάνει τώρα καμία επιλογή. Θα ήξερε σήμερα, μετά το ραντεβού με τον γιατρό της. Τώρα έπρεπε απλά να σηκωθεί απ' το κρεββάτι της, η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να πάει στην δουλειά της...

Σημεία των καιρών...

2010-08-20T02:46:00.001+03:00

Πριν δυο χρόνια, που ταξίδεψα στην Νέα Υόρκη, επισκέφτηκα την κολλητή της μαμάς μου. Ξέρετε, η κολλητή που την ξέρεις σχεδόν από τότε που γεννήθηκες, που μένει ένα δρόμο πίσω από σένα, που παίζατε μαζί, που ζήσατε την εφηβεία μαζί, τα πρώτα σκιρτήματα... Η γυναίκα αυτή ξεκίνησε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 60 με μια φωτογραφία στο χέρι για την Αμερική, για να παντρευτεί τον άντρα της φωτογραφίας. Ναι! Το έχουμε ξανακούσει αυτό και το έχουμε δει στην ταινία του Βούλγαρη "Οι νύφες". Για καλή της τύχη ο άνθρωπος που συνάντησε αποδείχθηκε καλός, εργατικός, οικογενειάρχης...Έχουν κάνει 2 παιδιά και 4 εγγόνια και ζούνε πλέον αρμονικά, συντροφιά ο ένας με τον άλλο.
Στα χρόνια που ζούμε τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Οι γνωριμίες δεν γίνονται με αλληλογραφία, με χάρτινες φωτογραφίες... Τώρα γνωρίζεις ανθρώπους μέσα από μια οθόνη υπολογιστή. Μιλάς, ανταλλάσεις απόψεις και πλάθεις την άποψη σου για τον άλλο. Ξέρω ζευγάρια που γνωρίστηκαν μέσα σ' ένα chat room. Ζευγάρια που αντάλλαξαν e-mail. Ζευγάρια που ταξίδεψαν πολλά χιλιόμετρα για να βρεθεί ο ένας κοντά στον άλλο. Ζευγάρια που έχουν παντρευτεί, που έχουν παιδιά, που ζουν ευτυχισμένα.

Βέβαια γνωρίζω και περιπτώσεις ανθρώπων που γνωρίστηκαν μέσω ίντερνετ και συγκεκριμένα μέσω blog και δεν κατάφερα απολύτως τίποτε. Ίσως γιατί πολλές φορές προσπαθούμε να βγάλουμε, να παρουσιάσουμε κάτι άλλο απ' αυτό που είμαστε. Ίσως γιατί δεν γίνετε πάντα να δένει το γλυκό. Ξέρω όμως και περιπτώσεις ανθρώπων (πρόσφατα διάβασα μια σ' ένα blog και πραγματικά ελπίζω να ευδοκιμήσει!), που ταίριαξαν, που νιώθουν ο ένας να συμπληρώνει τον άλλο.
Τέλος ξέρω ανθρώπους που γνωρίζονται, που συναστρέφονται καθημερινά, που νιώθουν έλξη ο ένας για τον άλλο, αλλά δεν έχουν τα κότσια να το εκφράσουν, δεν τολμούν να κάνουν το βήμα... Γιατί μην ξεχνάμε ότι αυτό που είμαστε, δεν αλλάζει! Ξέρω λοιπόν άνθρωπο που έκανε ερωτική εξομολόγηση μέσα από το msn, γιατί δεν είχε την πυγμή που χρειάζεται ένας άντρας. Είναι κι αυτό σημείο των καιρό! Μπορεί να ακούγετε χαριτωμένο, αλλά ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να σταθεί όπως πρέπει στα καλά, πως μπορεί να είναι στα κακά; Δηλαδή το ακόμα χειρότερο; Ο ίδιος άνθρωπος δεν είχε τα αρχ....... να χωρίσει την σύντροφο του, που του φέρθηκε άψογα και της έστειλε απλά ένα ηλίθιο, ψυχρό και απρόσωπο μήνυμα!!! Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν καρδιά μου, ή μπορείς να ζεις ή το βάζεις στα πόδια με την πρώτη δυσκολία! Γι' αυτό μην στεναχωριέσαι γι' αυτόν. Δεν αξίζει! Είσαι σαφώς καλύτερη, γιατί μπορούσες πάντα να λες αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που θες! Γιατί εσύ τα παντελόνια που φοράς τα τιμάς...

Υ.Γ.1= Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα 2-3 άτομα που βοήθησαν στην μετακόμιση, η βοήθεια ήταν πολύτιμη! Κι ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα γι' αυτούς που τάζουν και μετά σε κρεμάνε...
Υ.Γ.2= Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελένη, που ενώ δεν ανήκει στους κολλητούς, μου στάθηκε! Τελικά είχες δίκαιο σε πολλά απ' αυτά που είπες... Θα κρατήσω και την συμβουλή, ο χρόνος...
Υ.Γ.3= It' s good to be back! Μερικές ώρες μόνο, αλλά τα στρουμφάκια μου με περίμεναν, μου έφτιαξαν τσιπουράκι, μου έκανα καλή παρεούλα, μα πάνω απ' όλα μου έφτιαξαν την διάθεση! Τι ευλογία να έχεις ανθρώπους γύρω σου...

Η μετακόμιση...

2010-08-02T02:16:00.001+03:00

Έχεις που λες ένα μικρό, αλλά πολύ όμορφο σπιτάκι. Εκεί μέσα χωράνε τα πάντα: εσύ, ο άνθρωπος σου, η ζωή σου όλη. Έχεις ζήσει εκεί όμορφα χρόνια. Το έχεις φτιάξει κουκλίστικο, γιατί μπορεί να είπαμε ότι είναι μικρό, αλλά δεν παύει να σου προσφέρει όλα όσα θέλεις κι επιθυμείς. Κι εκεί που όλα είναι ωραία και καλά, έρχεται ένα τρίτο πρόσωπο να σου αλλάξει τα δεδομένα. Το τρίτο αυτό πρόσωπο δεν έχει απαιτήσεις, αλλά εσύ θέλεις να του προσφέρεις ότι καλύτερο περνάει απ' το χέρι σου. Ένα σπιτικό όμορφο, μια γωνίτσα δική του, ένα μέρος που θα είναι το καταφύγιο του τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Και έχεις όρεξη, μεράκι και θέλεις να το φτιάξεις τέλειο. Γιατί μπορεί στην αρχή να μην καταλαβαίνει και πολλά, αλλά η αρμονία που του χαρίζεις, του δίνει αρμονία και στην ζωή του...

Μιλάω περίεργα, ε; Απλά σκέφτομαι πολλά τελευταία, αλλά δεν έχω χρόνο να τα βγάλω προς τα έξω. Σε λιγότερο από ένα μήνα όμως έρχεται στην ζωή ο ανεψιός μου! Δεν ήταν στο πρόγραμμα η αλλαγή σπιτιού, άδειασε όμως ένα διαμέρισμα στην ίδια πολυκατοικία, μεγαλύτερο κατά ένα δωμάτιο και η μετακόμιση πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό. Είπαμε, ο μπόμπιρας έρχεται και πρέπει να τα βρει όλα έτοιμα! Κι επειδή σ' αυτή τη ζωή έχω μόνο μια αδερφή και της έχω και αδυναμία, πρέπει να κάνω τα πάντα: βάψιμο (μην γελάτε, είμαι πολύ καλός μάστορας!), καθάρισμα και μετακόμιση. Ελπίζω να προλάβουμε να ετοιμάσουμε τα πάντα, ώστε όταν έρθει ο μικρούλης να μπορέσουμε να τον υποδεχτούμε όπως του πρέπει, σε ένα όμορφο σπίτι και ξεκούραστοι ώστε να μπορέσει αυτός να μας κουράσει με τον τρόπο του. Σε καμιά βδομάδα φεύγω, όταν επιστρέψω με το καλό θα τα ξαναπούμε... Μέχρι τότε καλές διακοπές σ' όσους φεύγουν και κάντε ρε παιδιά και μια βουτιά και για μένα, που φέτος την θάλασσα θα την δω με κιάλια!

Άλλος Θεός...

2010-07-27T00:03:00.001+03:00

Όλη η χώρα καίγεται, οι θερμοκρασίες έχουν χτυπήσει κόκκινο και μεις εδώ κρυώνουμε! Γίνεται αυτό θα μου πεις; Όλα γίνονται! Όλη μέρα ο ήλιος δεν μας έκανε την τιμή να εμφανιστεί, έστω και για λίγο. Το απογευματάκι έπιασε δυνατή βροχή, ήμασταν για ψώνια και δεν μπορούσαμε να επιστρέψουμε σπίτι. Αράξαμε για ένα καφεδάκι μέχρι να κοπάσει η βροχή, αλλά ο καιρός είχε άλλα σχέδια. Δυστυχώς ξεκινήσαμε για το σπίτι με την βροχή να πέφτει στα κεφάλια μας και αυτό που με τσάτισε περισσότερο είναι ότι μόλις είχα φτιάξει τα μαλλιά μου! Τώρα είμαι ξαπλωμένη στο κρεββάτι μου, με κλειστά παράθυρα και κουκουλωμένη με κουβέρτα! Μα που ζούμε επιτέλους; Γιατί κάθε χρόνο πρέπει να κυνηγάμε το καλοκαίρι με το ντουφέκι;

It's the time of the season... που πρέπει να κάνει ζέστη, που πρέπει να 'χει ήλιο, που πρέπει να κοιμόστε με τα παράθυρα ανοιχτά, που δεν πρέπει να ανεχόμαστε πάνω μας ούτε ένα σεντονάκι! Ας απολαύσουμε το τραγούδι, όπως το απολαμβάνω εγώ κάθε μέρα... Το 'χω για ringtone κι όσες περισσότερες φορές την μέρα το ακούω, τόσο καλύτερα!!!!!

Απελευθέρωση...

2010-07-12T17:36:00.003+03:00

Νομίζω ότι δεν έχω ξανανιώσει τέτοια ανακούφιση για κάτι που τελειώνει... Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του σεμιναρίου κι αν αναλογιστείς ότι ξεκίνησε στις 11 Ιανουαρίου και έληξε σήμερα, νομίζω ότι ήταν 6 μήνες χαμένοι απ' την ζωή μου! Δεν έμαθα τίποτε, δεν κέρδισα τίποτε από άποψη γνώσεων, δεν κέρδισα τίποτε από επαγγελματική άποψη. Εκνευρίστηκα πολύ και αποκόμισα "μούτρα"! Για το μόνο που μπορώ να πω θετικά πράγματα, είναι για 4-5 αξιόλογους ανθρώπους που γνώρισα και σκοπεύω να τους κρατήσω στην ζωή μου... Μη μου μιλήσει ξανά κανένας για πρόγραμμα, για κατάρτιση, για σεμινάρια... Δεν θέλω!!! Αύριο ξεκινάνε οι διακοπές μου, λίγο ασυνήθιστες διακοπές για μένα αλλά παραμένουν διακοπές! Και τις έχω τόσο ανάγκη...

Ακόμα ένα...

2010-06-28T15:59:00.002+03:00

Έχει περάσει σχεδόν ένα εξάμηνο από τότε που ξεκίνησε το σεμινάριο. Λάθος μου! Κατάρτιση ανέργων το λένε. Καταρτιστήκαμε θα μου πείτε; Βέβαια! Στο να πλένουμε αυτοκίνητα και να καθαρίζουμε αποθήκες. Ήθελα ειδική εκπαίδευση γι' αυτό; Δεν ήξερα από πριν; Τι να πω; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Και τώρα τι; Ποια δουλειά μας περιμένει; Ποιες πόρτες άνοιξαν για να πάμε ένα βήμα παρακάτω; Ποιον ακριβώς κοροϊδεύουν με αυτά τα προγράμματα; Εντάξει, θα πάρουμε το "πακέτο" από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά φάγαμε και 6 μήνες εκεί μέσα. Και από προοπτικές; Μηδέν...

Ακόμα ένα βιογραφικό μετά, βλέπω το μέλλον να διαγράφετε μπροστά μου θολό! Και δεν είναι τίποτε άλλο, το πήρα απόφαση ότι θα πεθάνω με έναν δίσκο στο χέρι, αλλά γιατί ρε γαμώ το σ' αυτή τη χώρα κανένας δεν μπορεί να λειτουργεί σωστά. Τι ζήτησα; Να πάρω μια απάντηση στο email που έστειλα, όπου θα με ενημερώνουν ότι η θέση έχει πληρωθεί! Μα τι ζητάω κι εγώ η τρελή; Δεν ζητάω το Λόττο καλύτερα; Πιο πολλές πιθανότητες έχω...

Υ.Γ.= Συγχωρέστε με που παραμιλάω...

Ιστορίες της νύχτας...

2010-06-21T23:11:00.001+03:00

Μόνος του. Καθόταν πάντα μόνος του στην άκρη του μπαρ. Δεν ήθελε για παρέα του ούτε τον μπάρμαν. Ήθελε να περνάει τον χρόνο του βυθισμένος στις σκέψεις του. Πάντα σοβαρός, με το κεφάλι κατεβασμένο. Έπαιζε μηχανικά με τα κλειδιά του και σήκωνε το κεφάλι του μόνο όταν ήθελε να βρει το ποτήρι του. Έπινε πάντα το ίδιο ποτό. Ουίσκι σκέτο, χωρίς πάγο, χωρίς νερό. Δυνατό, βαρύ ποτό. Βαρύ σαν την ζωή του, σαν το παρελθόν του...
Μια ζωή που στα μάτια του φάνταζε άδεια. Είχε να θυμάται όμορφα παιδικά χρόνια, με πολλές στερήσεις αλλά όμορφα. Αυτός και τα δυο αδέρφια του μεγάλωναν ελεύθερα και ξέγνοιαστα σε μια μεγάλη αυλή στην επαρχία. Η μάνα γλυκιά και τρυφερή μαζί τους. Ο πατέρας δούλευε πολλές ώρες για να μπορέσει να τους παρέχει τα πάντα. Ο μικρότερος από τρία αδέρφια, χαϊδεμένος απ' όλους. Κι όταν τελείωσε το σχολείο και ποθούσε να σπουδάσει στην μεγάλη πόλη, όλοι ήταν σύμμαχοι του. Οι γονείς του ήταν διατεθειμένοι να του δώσουν τα πάντα και μαζί τους και τα αδέρφια του, που από μικρά είχαν μπει στο μεροκάματο. Ο μικρός τους θα γινόταν επιστήμονας! Και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν τους απογοήτευσε ποτέ. Ούτε τους επιβάρυνε τα χρόνια που σπούδαζε, όσο κι αν αυτό δεν τους άρεσε. Αλλά αυτός ήθελε να έχει το δικό του χαρτζιλίκι. Δούλευε και σπούδαζε. Δούλευε και διάβαζε. Κανένα μάθημα δεν το έχανε. Και κάπου στην μέση της διαδρομής γνώρισε την Ελένη. Ένα κορίτσι όμορφο και γλυκό, προσιτό προς όλους. Από την πρώτη στιγμή τον κέρδισε. Κάθε φορά που του χαμογελούσε η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Δεν τολμούσε όμως να της πει το παραμικρό. Φοβόταν την απόρριψη. Μέχρι πριν γνωρίσει την Ελένη, μπορούσε να έχει όποια γυναίκα θέλει. Καμιά όμως δεν μπορούσε να τον κρατήσει κοντά της. Και τώρα; Πως να της μιλήσει; Πως; Έξι μήνες του πήρε να της δείξει το ενδιαφέρον του κι αυτή δεν έδειχνε να το αρνείται. Για μια φορά στην ζωή του το πείσμα του του βγήκε σε καλό. Γιατί συνήθως το πείσμα του τον έβγαζα σε λάθος μονοπάτια...

Ένα χρόνο έμειναν μαζί. Η Ελένη ήταν πάντα δίπλα του, χωρίς τρελές απαιτήσεις, μόνο αυτόν ήθελε. Και αυτός τι έκανε γι' αυτό; Με το πείσμα του και την απότομη συμπεριφορά του την πλήγωνε καθημερινά. Και όταν ένα πρωί του είπε πως περιμένει το παιδί του, την κατακεραύνωσε με την άρνηση του να κάνει οικογένεια. Την ανάγκασε να "σκοτώσει" ότι πιο όμορφο είχε μέσα της και την σκότωσε κι αυτής μαζί... Απομακρύνθηκαν, χάσανε όλα τα ωραία. Και μετά ήρθε το πτυχίο του και η καλή δουλειά στον τόπο του, σίγουρη και με καλά λεφτά. Έφυγε χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς να πάρει μαζί του την Ελένη. Η Ελένη περίμενε, περίμενε, περίμενε... Κι αυτός μόνο δούλευε, δούλευε, δούλευε. Χωρίς ποτέ να σκέφτεται το παρελθόν του. Κάποια στιγμή η Ελένη έπαψε να περιμένει και ξαναέφτιαξε την ζωή της.
Σαράντα δύο χρόνια μετά πάνω σε ένα σκαμπό ενός μπαρ, σκεφτόταν την μοναδική γυναίκα που αγάπησε. Σκεφτόταν την ζωή που κλότσησε για ένα πείσμα. Κρατούσε το ποτήρι του κι έπινε. Ουίσκι σκέτο, χωρίς πάγο, χωρίς νερό. Δυνατό, βαρύ ποτό...

Υ.Γ.= Μου λείπει τόσο πολύ ο κόσμος των blog, το γράψιμο, η ανθρώπινη επαφή! Όπως βέβαια μου λείπουν πολλά πράγματα αυτή τη στιγμή στην ζωή μου... Παραμένουμε στο γνωστό μοτίβο του τελευταίου χρόνου: ΥΠΟΜΟΝΗ!!!

Δεν προλαβαίνω...

2010-06-03T13:05:00.001+03:00

... σου λέω. Δεν προλαβαίνω!!!
Εκεί που παραπονιόμουν πως είχα πολύ χρόνο και τίποτε να κάνω, τώρα έφτασα στο ακριβώς αντίθετο στρατόπεδο! Όχι σου λέω, δεν επέλεξα να μείνω μακρυά απ' τα blogs. Απλά δεν προλαβαίνω.
Να σου πω πως έχουν τα πράγματα; Καλά θα σου πω! Είμαι σ' αυτό το χαζοσεμινάριο που σου είχα πει. Και ναι, τελείωσαν οι θεωρίες και ξεκινήσαμε πρακτική. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι μου χρειάζεται ένα 8ώρο καθημερινά (πρωινής εργασίας) για το σεμινάριο. Επειδή όμως απ' το σεμινάριο δεν πληρωνόμαστε και πρέπει με κάποιον τρόπο να επιβιώσω, δουλεύω και βράδυ. Έχουμε λοιπόν και λέμε: 8ώρο πρωινό, 8ώρο βραδινό, 6ώρο ύπνου... Τι μένει; Ένα 2ωράκι περίπου στο οποίο πρέπει να κάνω κανα μπάνιο, να προσέξω λίγο τον εαυτό μου, να δω τους φίλους μου... Γι' αυτό σου λέω ντε... Δεν προλαβαίνω πια, δεν προλαβαίνω...

Θα ρίχνω καμιά κλεφτή ματιά όποτε μπορώ, μην μου παραπονιέσαι! Και από τις 12 Ιουλίου που τελειώνω το σεμινάριο, θα επιστρέψω δυναμικά!!!

Έτσι απλά...

2010-05-29T03:01:00.002+03:00

...γιατί το σκέφτηκα!

"...Σ' έχω ώρες ώρες μα το Θεό
τόσο πολύ ανάγκη
που τρέχουν απ' τα μάτια μου
θάλασσες και πελάγοι..."

Barcelona (Part IV)

2010-05-11T23:14:00.001+03:00

Μου συνέβησαν πολλά αυτές τις μέρες και έχασα την επαφή μου με τα blog. Πρέπει όμως να τελειώσω αυτά τα Post που είχα ξεκινήσει για την Βαρκελώνη. Βέβαια μετά από τόσο καιρό δεν ξέρω τι θυμάμαι, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια! Ελπίζω το αφιέρωμα σ' αυτό το ταξίδι να τελειώσει πριν γίνει το επόμενο!!!

Μέρα τρίτη και μέρα που ξεκινάει με το καλύτερο αξιοθέατο της πόλης. Αν και νομίζω ότι μόνο οι άντρες θα ενθουσιαστούν! Στάση πρώτη: Campnou, το απόλυτο γήπεδο!Μόλις φτάσαμε, έξω απ' το γήπεδο το επιδεικνύω με χαρά!
Στα ταμεία του γηπέδου, με 17 ευρώ και μπήκαμε.
Στα αποδυτήρια.. ή μάλλον στα σπα!
Το γρασίδι...
Γηπεδάρα σας λέω!
Από ψηλά.
Press room.
Στο μουσείο του γηπέδου.
Κύπελλα της ομάδας μπάσκετ.
Τα παπούτσια που φορούσε ο Ronald Koeman όταν πέτυχε το νικητήριο γκολ, που έδωσε στην Μπαρτσελόνα το πρώτο Ευρωπαϊκό κύπελλο (Στάδιο Wembley, 20 Μαΐου 1992).
Τα γεγονότα της χρονιά που γεννήθηκα.
Φτάνει όμως με το γήπεδο, ας βγούμε πάλι έξω και ας κατευθυνθούμε προς το ωραιότερο πάρκο της Βαρκελώνης, το Parc Guell. Το πάρκο αυτό το σχεδίασε ο Gaudi, για να χτιστούν εκεί οι κατοικίες των πλουσίων την Βαρκελώνης, όπως του ανάθεσε ο Eusebi Guell. Πέρα από την κατοικία του Guell και μια ακόμα, δεν κατάφεραν να πουληθούν άλλα σπίτια. Έτσι μετά τον θάνατο του Guell και του Gaudi (δεν είχαν κληρονόμους και οι δυο), το πάρκο πέρασε στα χέρια του κράτους που το μετέτρεψε σε κρατικό πάρκο ανοιχτό σε όλους τους επισκέπτες.
Η είσοδος του πάρκου.
Η περιβόητη σαύρα.
Στο οφιοειδές παγκάκι, που καλύπτει ολόκληρη την τεράστια "βεράντα".
Κάπως έτσι είναι η βεράντα.
Και κάπως έτσι από κάτω.
Ο Gaudi είχε τρέλα με τους φοίνικες, ζωντανούς και πέτρινους.
Το σπίτι που έμενε ο Gaudi τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Όλο το πάρκο είναι κατασκευασμένο από ανακυκλώσιμα υλικά (κεραμικά, πλακάκια, οικιακές πορσελάνες, κ.α.), που οι εργάτες του Gaudi μάζεψαν από τα σκουπίδια ολόκληρης της πόλης.
Από το Parc Guell, κατευθυνθήκαμε στο μεγαλύτερο έργο, το έργο ζωής του Gaudi. Ποιο είναι αυτό; Μα η Sagrada Familia! Άκουγα, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα αντικρίσω! Πριν όμως να επισημάνω κάποια βασικά πράγματα για την Αγία Οικογένεια. Ξεκίνησε να χτίζετε το 1882 από τον αρχιτέκτονα Φρανσέσκ ντελ Βιλάρ, ο οποίος όμως παραιτήθηκε ένα χρόνο μετά όπου ανέλαβε ο Αντόνιο Γκαουντί. Για 43 χρόνια ήταν το έργο της ζωής του, μέχρι που τον πάτησε ένα διερχόμενο τραμ. Τραγικός θάνατος για τον μεγάλο αρχιτέκτονα και τραγικότερο όλων ότι δεν τον αναγνώρισε κανένας και τον βρήκαν μέρες μετά οι συνεργάτες του στο νεκροτομείο. Μετά τον Γκαουντί ανέλαβε ο Ζοζέπ Μαρία Σουμπιράκ, που συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Αυτό που βλέπει πραγματικά δεν μπορεί να αποτυπωθεί στις φωτογραφίες!
Η πρόσοψη της γέννησης. Έχει λαξευτεί πάνω σε πέτρα η γέννηση του Κυρίου.
Η πρόσοψη των Παθών. Η πρόσοψη αυτή δεν θυμίζει καθόλου την πρόσοψη της γέννησης, που ξεκίνησε ο Γκαουντί. Αλλά ο ίδιος ο Γκαουντί δεν ήθελε να υπάρχουν σχέδια, αλλά να συνεχιστεί το έργο αυτό ελεύθερα χωρίς περιορισμούς.
Φοβερές λεπτομέρειες.
Και πάνω από την σταύρωση, βλέπει την Ανάσταση.
Πίσω μου το σχολείο που έχτισε ο Γκαουντί στην αυλή της Αγίας Οικογένειας. Ανάγκαζε τους εργάτες του να πηγαίνουν εκεί τα παιδιά τους, γιατί θεωρούσε βασικό να εκπαιδεύονται τα παιδιά.
Μετά από μια πολύ γεμάτη μέρα, επιστρέψαμε στην γοτθική συνοικία και ψάξαμε να βρούμε ένα εστιατόριο που μου είχε συστήσει μια πολύ καλή μου φίλη. Με την σειρά μου το συνιστώ ανεπιφύλακτα, γιατί το φαγητό του ήταν εξαιρετικό και ο χώρος απίθανος. Els Quatres Gats, δηλαδή οι τέσσερις γάτες που υπήρξε στέκι του Πικάσο.
Ο υπέροχος χώρος.
Φοβερή σαλάτα, όχι μόνο σε όψη αλλά και σε γεύση!
Μπακαλιάρος με σπανάκι ογκρατέν. Δεν φαντάζεστε!
To be continious...

Ο βράχος...

2010-05-03T23:49:00.000+03:00

Από την ζωή κάθε ανθρώπου περνούν χιλιάδες άλλοι άνθρωποι. Άνθρωποι που γνωρίζει και συναναστρέφεται από την μέρα που γεννιέται μέχρι και την μέρα που πεθαίνει. Άλλοι περνούν για λίγο και φεύγουν σύντομα, χωρίς να αφήνουν σημάδια. Άλλοι μένουν για χρόνια και σου γεμίζουν την ζωή ευχάριστα. Άνθρωποι που αγαπάς, που σ' αγαπούν, που νομίζεις ότι αγαπάς (αλλά κάποια στιγμή σε διαψεύδει ο ίδιος σου ο εαυτός), που νομίζουν ότι σ' αγαπούν (αλλά κάποια στιγμή κάνουν πίσω), που μισείς, που σε μισούν...
Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι για μένα είναι η οικογένεια μου. Νιώθω διπλά ευλογημένη γιατί μεγάλωσα με δυο μαμάδες. Η μια είναι η μανούλα μου, που με κουβαλούσε 9 μήνες στην κοιλιά της, που με γέννησε, που έτρεχε για μένα στα νοσοκομεία, που με μεγάλωσε, που με καλοανάθρεψε, που δεν με άφησε στιγμή από δίπλα της. Η άλλη είναι η αδερφή μου, που αν και μόνο 5 χρόνια μεγαλύτερη μου, ήταν πάντα δίπλα μου σαν να 'ναι μάνα μου. Με ντάντευε, με πρόσεχε, με φρόντιζε, μου μιλούσε για ότι μπορείς να φανταστείς, με μύησε στην λογοτεχνία, στην ποίηση... Η αγάπη της δεν διαφέρει από αυτή της μάνας. Με αγαπάει χωρίς όρους, χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα Κι ας την αποπαίρνω πολλές φορές εγώ, κι ας της μιλάω απότομα όταν έχω νεύρα! Ξέρω ότι δεν θα μου κρατήσει κακία και θα είναι πάντα δίπλα μου σε ότι κάνω.
Οι δυο αυτές γυναίκες ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο βράχος στην ζωή μου! Ξέρω ότι μπορώ να στηριχτώ πάνω τους σε κάθε μου δυσκολία... Έτσι γίνετε! Όταν είμαι κακόκεφη, όταν νιώθω δυστυχισμένη, όταν έχω συναισθηματικά προβλήματα, όταν έχω οικονομικά προβλήματα... σε όλα εκεί! Μετά από 3 μέρες στο νοσοκομείο, όπου ευτυχώ η μαμά γύρισε σπίτι καλά, ένιωσα για ακόμα μια φορά τον βράχο μου να κλονίζετε Είχε ξαναγίνει πριν μερικά χρόνια, που για πρώτη φορά ένιωσα ότι μπορεί να της συμβεί κάτι κακό. Το βίωσα πολύ άσχημα, έχασα την γη κάτω απ' τα πόδια μου! Νόμιζα ότι θα είναι πάντα εκεί... Και έγινα εγώ ο βράχος για να στηριχθεί. Όμως και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να πάθει κάτι με τρελαίνει. Και να σκεφτεί κανένας ότι είμαι 32 χρονών γυναίκα! Κι όμως οι ώρες έξω απ' το χειρουργείο μου φάνηκαν ατελείωτες! Και η μοναξιά αμέτρητη, που δεν είχα δίπλα μου την αδερφή μου να στηρίζουμε η μια την άλλη... Πάντα όμως καταλαβαίνεις ότι η δύναμη σου είναι τελικά πιο μεγάλη απ' αυτή που νόμιζες...

Υ.Γ.= Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ' αυτούς που ήταν δίπλα μου αυτές τις μέρες...

Barcelona (Part III)

2010-04-20T02:19:00.000+03:00

Να 'μαι και πάλι εδώ! Έκανα ένα μικρό διάλειμμα το Σαββατοκύριακο (πήγα Σαλονίκη και πέρασα σούπερ) και τώρα γύρισα με καινούργιες φωτογραφίες. Είχα μείνει κάπου στα μέσα της δεύτερης μέρας, όπου μετά το Ισπανικό χωριό κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο της πόλης και πιο συγκεκριμένα το μουσείο του Picasso. Περπατήσαμε μέσα από τα στενά της Γοτθικής συνοικίας. Περάσαμε πάλι από τον Καθεδρικό ναό. Έξω από τον Καθεδρικό είχε παζάρι με αντίκες. Με πολλά όμορφα αντικείμενα.

Χαζέψαμε και για μια ακόμα φορά τους καλλιτέχνες του δρόμου. Χαθήκαμε πάλι στα στενά της γοτθικής συνοικίας. Και φτάσαμε στο μουσείο. Μην περιμένετε φωτογραφίες από το μουσείο, δεν επιτρεπόταν και αυτό με τσατίζει πολύ! Συναντήσαμε μια πολύ όμορφη αυλή με ένα bar-restaurant.

Κάναμε μια βόλτα και κουραστήκαμε. Αποφασίσαμε να αράξουμε και να πιούμε κάτι. Εγώ ως γνωστόν καφέ δεν πίνω και είπα να πιω ένα τσαγάκι. Ευτυχώς με έβρισε η φιλενάδα μου: "...τσάι έχουμε και στην Ελλάδα! Δεν κάναμε τόσα χιλιόμετρα για να κάνουμε τα ίδια πράγματα. Πρέπει να δοκιμάσουμε καινούργια πράγματα!..." Γι' αυτό πήραμε chocolate con churros! Πραγματικά απίθανο σας λέω! Η ζεστή αυτή σοκολάτα δεν θυμίζει καθόλου τις δικές μας σοκολάτες. Είναι πολύ πηχτή και πολύ γευστική, σαν να είναι λιωμένη σοκολάτα! Και να σκεφτεί κανένας ότι εγώ σοκολάτα δεν τρώω! Συνοδεύεται από αυτό που θυμίζει λουκουμάδες ή καλύτερα για τους πόντιους, θυμίζει σε γεύση τα ποντιακά ωτία. Τα βουτούσες λοιπόν στην υπέροχη σοκολάτα και τα απολάμβανες!

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για λίγη ξεκούραση, γιατί το βράδυ είχε στο πρόγραμμα φλαμένγκο. Πάλι πέρασε απ' το μυαλό μου ότι μπορεί να είναι κάτι πολύ τουριστικό και ότι θα πάνε τζάμπα τα 40 ευρώ. Αλλά ο συνοδός μας με διαβεβαίωσε ότι είναι πολύ καλό το πρόγραμμα και αφού δεν είχαμε τίποτε άλλο καλύτερο να κάνουμε αποφασίσαμε να πάμε. Πήγαμε λοιπόν στο Palacio del flamenco.
Εδώ ότι και να γράψω δεν είναι αρκετό, γι' αυτό θα προσπαθήσω να βάλω κάποια βιντεάκια. Πάντως ήταν κάτι πολύ όμορφο!

Έχω βγάλει τόσα πολλά βιντεάκια, που πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω!

Πέρα απ' τον χορό που μου άρεσε πολύ (όχι πως είμαι ειδικός!), μου άρεσε η ορχήστρα που έπαιζε και οι φωνές των τραγουδιστών.

Και ένα τελευταίο βιντεάκι από την κορυφαία, μικρό αλλά περιεκτικό.
To be continued... Δεν ξέρω για πόσα μέρη ακόμα!!!

Barcelona (Part II)

2010-04-15T01:55:00.001+03:00

Το μεσημέρι της πρώτης μέρας μας βρήκε στο υπέροχο δωμάτιο του ξενοδοχείου μας. Ένα από τα σημαντικά πράγματα για μένα σ' ένα ταξίδι, είναι να μην σιχαίνομαι να μπω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου όλα αυτά τα χρόνια που ταξιδεύω! Και αυτό το ξενοδοχείο ήταν σούπερ: πεντακάθαρο, με ξύλινο πάτωμα και όχι βρωμερή μοκέτα, με μεγάλα δωμάτια, με εξαιρετική θέα στην Placa D' Espanya και το καλύτερο πρωινό που έχω γευτεί ποτέ! Πραγματικά το πρωινό αυτού του ξενοδοχείου ξεπέρασε σε ποικιλία και ποιότητα και αυτό του Hilton, που μέχρι πρότινος το θεωρούσα ότι καλύτερο έχω γευτεί! Ας αφήσω όμως το φαγητό και ας περάσουμε στο απόγευμα της πρώτης μέρας. Ξεκουραστήκαμε λιγάκι και βγήκαμε να περπατήσουμε και να δούμε την πόλη...Πρώτη γνωριμία με την πόλη, στον πιο πολυσύχναστο δρόμο της Βαρκελώνης: στην La Rampla. Μιλιούνια κόσμου περπατούσαν οποιαδήποτε στιγμή της μέρας κι αν διέσχιζες αυτό το δρόμο. Αριστερά και δεξιά έβρισκες υπαίθρια μαγαζάκια, που εμπορεύονταν σουβενίρ, λουλούδια και μικρά κατοικίδια ζωάκια. Αυτό που μου άρεσε όμως περισσότερο είναι οι καλλιτέχνες του δρόμου που συναντούσες!
Να σας δείξω μερικούς που μου άρεσαν...
Και επειδή είμαστε στην Βαρκελώνη, δεν θα μπορούσε να λείπει η Barca!
Καλλιτέχνες του ύπνου...
Η προετοιμασία.
Και λίγη ζωγραφική. Υπέροχος Δον Κιχώτης!
Η La Rampla καταλήγει στο λιμάνι και στο άγαλμα του Κολόμβου. Το δάχτυλο του δείχνει την ανακάλυψη του, την Αμέρικα!
Το κτίριο Μπρούνο Κουαντράς είναι ένα απ' τα πιο γνωστά στην La Rampla, κάποτε εδώ κατασκευάζονταν ομπρέλες και παραμένει διακοσμημένο με ομπρέλες.
Μια υπέροχη αγορά που λάτρεψα (κάτι σαν το καπάνι της Θεσσαλονίκης), η Μερκάς ντε λα Μποκερία.
Και μέσα στην αγορά με όλα τα καλούδια.
Έχει αρχίσει να βραδιάζει, αλλά ο κόσμος γίνεται όλο και περισσότερος.
Πεινάσαμε και επειδή δεν ξέραμε ακόμα που να κατευθυνθούμε, η επιλογή ήταν μια (δική μου πάντα αυτή η επιλογή, σε όποια πόλη κι αν ταξιδεύω!) και σίγουρη!
Αυτό το τεράστιο πράγμα το έφαγα όλο! Μπήκα ολόκληρη μέσα και το ξεκοκάλισα! Μιααααααμ!!!
Μετά από ένα τέτοιο βραδινό, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας. Όχι πως είχαμε διάθεση να κλειστούμε μέσα... Και γιατί να γίνει αυτό αμέσως; Ξεκινήσαμε λοιπόν με τα πόδια (4 στάσεις με το μετρό απόσταση) και είπαμε ότι θα πάρουμε μετρό όταν κουραστούμε. Νομίζω ότι όλα αυτά που έβλεπες σε αντάμειβαν τόσο πολύ, που ξεχνούσες κάθε ίχνος κούρασης και ρουφούσες κάθε πιθανή γωνιά αυτής της πόλης! Μετά από πολύ περπάτημα φτάσαμε στο δωμάτιο μας και ξεκουραστήκαμε μέχρι το πρωί, μια μεγάλη μέρα ξεκινούσε...
Μέρα 2η:
Μετά από ένα πολύ πλούσιο πρωινό, ξεκινήσαμε για το Ισπανικό χωριό (Poble Espanyol). Το χωριό αυτό έχει δημιουργηθεί με μια επιλογή διάσημων κτιρίων και δρόμων της Ισπανίας υπό κλίμακα, δηλαδή μια μικρογραφία. Όταν μας είπαν που πηγαίνουμε, θεώρησα ότι θα δω ένα χαζό τουριστικό μέρος. Ξέρετε, κάτι σαν αρπαχτή. Αυτό που είδα όμως με διέψευσε! Ήταν ένας πολύ όμορφος χώρος, όπου έβλεπες διάφορα είδη τέχνης να ανθίζουν.
Στην είσοδο του Ισπανικού χωριού.
Η πρώτη μεγάλη πλατεία.
Ένα κιόσκι.
Το κτίριο με το μπαλκονάκι είναι εστιατόριο, πίσω ακριβώς φαίνεται η εκκλησία.
Μέσα στο Ισπανικό χωρίο υπάρχει και ένα εργαστήριο φυσητού γυαλιού. Δυστυχώς τους πετύχαμε σε ώρα διαλείμματος.
Περιπλανώμενες βγήκαμε σε μια μικρή πλατεούλα.
Και ποιος δεν θα ήθελε να έχει ένα τέτοιο μπαλκονάκι;
Ο δρόμος μας έβγαλε σε ένα μικρό, υπέροχο μαγαζάκι με έργα τέχνης.
Όλα είναι φτιαγμένα από ξύλο (κάδρα), μέταλλο και πεπιεσμένο χαρτί.
(Κάποια κάδρα μου θύμισαν τους πίνακες της Φοίβης από τα Φιλαράκια!) Υπέροχα και πανάκριβα. Η φίλη μου αγόρασε μια κοπέλα που έβγαζε βόλτα το σκυλάκι της!
Περπατήσαμε λίγο ακόμα και ξεκινήσαμε για αλλού...
To be continued...

Barcelona (Part I)

2010-04-13T01:08:00.001+03:00

I' m back!!! Καλά, όχι ακριβώς σήμερα. Έχω μέρες που γύρισα, αλλά λίγο η δουλειά, λίγο το χαζόπρόβλημα που μου έβγαλε ο υπολογιστής και πολεμούσα μέρες να βγάλω άκρη, λίγο οι κοινωνικές υποχρεώσεις (Πάσχα βλέπεις και πρέπει να δεις κάθε φίλο και συγγενή που έχει έρθει για λίγες μέρες)... Α! Ναι βρε, ξέχασα και να ευχηθώ: Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη σε όλους τους συνοδοιπόρους στο μπλογκοχωριό.
Να σας πω τώρα για την Βαρκελώνη; Όχι τίποτε άλλο, αλλά θα σκάσω! Θα σας πω λοιπόν ότι είναι μια από τις πιο όμορφες πόλεις της Ευρώπης! Πραγματικά την ερωτεύεσαι από την πρώτη στιγμή. Λατρεύω Αυστρο-Γερμανία, αλλά για χειμώνα ή Χριστούγεννα. Όχι πως με χάλασε που είδα άνοιξη τους κήπους του παλατιού ανθισμένους στην Βιέννη, αλλά η άνοιξη θέλει ήλιο και ζέστη της μεσογείου. Βέβαια θα μου πεις ότι η ανάγκη μου για ταξίδι ήταν τόσο μεγάλη, που όπου και να μ' έστελνες κάπως έτσι θα αντιδρούσα. Γι' αυτό από την στιγμή που περάσαμε τον έλεγχο στο αεροδρόμιο, πετούσα ήδη από χαρά!!!

Και αφού μπήκαμε στο αεροπλάνο, όλα πλέον έμοιαζαν κοντινά... Πρώτη στάση στο λόφο Montjuic (Μονζουίκ ή Εβραϊκό βουνό), όπου το 1992 έγιναν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Ξέρετε εκεί που η Πατουλίδου πήρε το χρυσό "...για την Ελλάδα ρε γαμώ το!..."

Ο πύργος της τηλεφωνίας (κάτι σαν τον αντίστοιχο πύργο του Ο.Τ.Ε. της Θεσσαλονίκης) σχεδιασμένος και κατασκευασμένος από τον Καλατράβα.

Το Palau Sant Jordi, το κλειστό στάδιο από ατσάλι και γυαλί που σχεδιάστηκε από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Αράτα Ισοζάκι με χωρητικότητα 17.000 ατόμων και αποτελεί την έδρα της ομάδας μπάσκετ της Βαρκελώνης. Τι το αξιοσημείωτο έχει αυτό το στάδιο; Δεν έχει καθόλου κολώνες να στηρίζουν την τεράστια οροφή του! Μην με ρωτάτε πως γίνεται αυτό, αν και μηχανικός πραγματικά δεν έχω ιδέα!

Τι είναι αυτές οι άθλιες (κατ' εμέ πάντα!) κολόνες; Η σπιανάδα, ένα σουρεαλιστικό δάσος από τσιμεντένιες και μεταλλικές κολόνες, σχεδιασμένες από την Άικο Ισοζάτι, σύζυγο του αρχιτέκτονα που έφτιαξε το στάδιο.

Το Ολυμπιακό στάδιο που αρχικά χτίστηκε για τους Ολυμπιακούς του 1936, οι οποίοι ακυρώθηκαν εξαιτίας του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ξανά χτίστηκε για τους Ολυμπιακούς του 1992, αλλά διατήρησαν την νεοκλασική του πρόσοψη. Σήμερα είναι έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Espanyol.

Εδώ απλά ξύπνησε ο καλλιτέχνης μέσα μου! Ένα υπέροχο δέντρο στον λόφο του Montjuic.
Η ώρα δεν έχει πάει ακόμα δέκα και δεν έχει ανοίξει ακόμα τίποτε. Ναι, ναι! Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, τίποτε στην Βαρκελώνη δεν λειτουργεί πριν τις δέκα. Ούτε τα τουριστικά (μουσεία, αξιοθέατα κλπ), ούτε τα καταστήματα. Δύσκολα έβρισκες για πιεις ακόμα και καφέ! Αφού περπατήσαμε λιγάκι στον λόφο του Montjuic, κατευθυνθήκαμε στο λιμάνι όπου θα περιμέναμε να ανοίξει το L' aquarium.

Λίγο πριν, συναντήσαμε ένα υπέροχο γλυπτό του πολυαγαπημένου μου Άντι Γουόρχολ Νομίζω ότι ονομάζεται "Το φιλί", αλλά δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη.

Και λίγο πριν το L' aquarium μια βόλτα στο κέντρο της πόλης, στον Καθεδρικός της Βαρκελώνης.

Ένα μουσείο δίπλα στον Καθεδρικό, που δεν μπήκαμε ποτέ μέσα! Η πόρτα του είναι σχεδιασμένη από τον Gaudi.

Ο ιδρυτής της Καταλονίας... Δεν θυμάμαι κάτι άλλο!!!

Επί τέλους, στον στόχο μας! Το μεγαλύτερο ενυδρείο της Ευρώπης! Τώρα θα σας δείξω ψαράκια και άλλα υδρόβια, αλλά εκτός απ' τα βασικά μην περιμένετε πολλά από τις γνώσεις μου!

Δεν ξέρω αν είναι ζωάκι ή φυτό της θάλασσας, αλλά ήταν υπέροχο!

Μερικοί ιππόκαμποι ή αλογάκια της θάλασσας.

Αυτό το ψαράκι είναι θυμωμένο!

Κι αυτό είναι το πιο όμορφο ψαράκι που είδα!

Και το κορυφαίο όλων; Ο Νέμο και ο πρώτος του ξάδερφος!

Κι ένας καρχαρίας κολυμπάει πάνω από τα κεφάλια μας.

Εγώ δύτης! Πως μου πάειειειειει!!!

Και μια τελευταία φωτογραφία πριν φύγουμε, στο στόμα του κήτους!

Έξω απ' το ενυδρείο είδα κάτι που λάτρεψα. Σ' ολόκληρη την πόλη υπάρχουν ποδήλατα, που εξυπηρετούν μόνο τους μόνιμους κατοίκους της πόλης. Χρησιμοποιούν κάτι σαν κάρτα, παίρνουν ένα ποδήλατο από οποιαδήποτε γειτονιά (υπάρχουν παντού) και το αφήνουν στο σημείο προορισμού τους. Καθ' όλη την διάρκεια της μέρας κυκλοφορούν βανάκια, που μεταφέρουν ποδήλατα ώστε να μην μείνει κάποια "στάση" χωρίς ποδήλατα! Φοβερό, ε;
Έχει όμως ήδη μεσημεριάσει και έχει βγει αρκετή κούραση. Ταξιδεύαμε από τις 4 τα ξημερώματα, δεν είχαμε κοιμηθεί όλο το βράδυ και έπρεπε κάποια στιγμή να πάμε στο ξενοδοχείο.

Θα σας δείξω μόνο την θέα από το δωμάτιο μας που την λάτρεψα! Κάθισα πολλές φορές στο παράθυρο και χάζεψα το συντριβάνι και το παλάτι.
To be continued...

Υ.Γ.1= Ελπίζω να μην μου βγει πολλά Parts, δεν έχω σκοπό να σας κουράσω...
Υ.Γ.2= Στο ενυδρείο έβγαλα πάνω από 100 φωτογραφίες, αλλά δεν νομίζω ότι ενδιαφέρουν πολλούς τα ψαράκια...

Βοήθεια!

2010-04-11T19:42:00.000+03:00

Ο υπολογιστής μου τρελάθηκε! Δεν μπορώ να κάνω ανάρτηση που να περιλαμβάνει αγγλικούς χαρακτήρες, αριθμούς, σημεία στίξης (τελεία, απόστροφος κλπ, μόνο θαυμαστικά και κόμμα μπορώ να χρησιμοποιήσω) και γενικότερα μου βγαίνουν όλα περίεργα! Στην μπάρα εργαλείων της ανάρτησης, τέρμα δεξιά (ακριβώς δίπλα από την επιλογή "προεπισκόπηση") μου βγάζει επιλογή γλώσσας περίεργη (ναι, είπαμε δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω αγγλικούς χαρακτήρες!) και οι επιλογές είναι τέτοιες που δεν μπορώ να βάλω κάτι λογικό!

Μήπως μπορεί κάποιος να με βοηθήσει;

Φεύγω!!!

2010-03-21T15:16:00.001+02:00

Μετρούσα και ξαναμετρούσα... Επί τέλους όμως έφτασε η μέρα που φεύγω. Την Τετάρτη το πρωί πετάω για Βαρκελώνη και ήδη έχω αρχίσει να πετάω! Η βαλίτσα μου δεν είναι ακόμα έτοιμη, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο σε κάποιους! Αλλά αύριο το πρωί θα το τακτοποιήσω κι αυτό. Έχω τόσο μεγάλη ανάγκη γι' αυτό το ταξίδι, που πολλές φορές προσπαθούσα να σκέφτομαι ότι δεν θα γίνει. Γιατί; Γιατί μου έβγαινε μια φοβία, ότι κάτι θα γίνει την τελευταία στιγμή και δεν θα πραγματοποιηθεί... Πάντα το παθαίνω αυτό όταν κανονίζω ταξίδι. Ανασφάλεια νομίζω το λένε! Τώρα όμως μπήκαμε στην τελική ευθεία!!!

Υ.Γ.= Η Τετάρτη είναι μια δύσκολη μέρα. Παρ' ότι φεύγω, θα μου κρατήσει το μυαλό μου πίσω. Η αδερφούλα μου θα κάνει μια σημαντική εξέταση και ένας δικό μου άνθρωπος μια μικροεπέμβαση. Το μόνο που εύχομαι είναι να πάνε όλα καλά και όταν γυρίσω με το καλό, να μπορέσω να σας μιλήσω για όλα όσα είδα!

Raistlin the Wishmaster...

2010-03-17T01:03:00.000+02:00

Το ξέρω ότι αυτό που βλέπετε και ακούτε δεν σας θυμίζει σε τίποτα εμένα!

Είναι όμως αφιερωμένο στον Raistlin the Wishmaster και στο σπαθί του... Για όλα τα τραγούδια που άκουσα σήμερα και για τις ώρες που μου κράτησες συντροφιά!

Γράμμα από το 2070...

2010-03-11T00:16:00.001+02:00

Είμαι ένας άνθρωπος που καταναλώνει σε καθημερινή βάση πάρα πολύ νερό. Πίνω τουλάχιστον 1,5 λίτρο, χώρια από αυτό που χρησιμοποιώ για να φτιάξω τσάι. Κάνω μπάνιο τουλάχιστον μια φορά κάθε μέρα. Το καλοκαίρι ο αριθμός αυτός μπορεί να γίνει 2 ή και 3 φορές την μέρα. Δυστυχώς με την δουλειά, αναγκάζομαι να φοράω τα ρούχα μου μόνο μια φορά και αμέσως μετά να τα πλένω. Τι να κάνω; Δεν αντέχω την τσιγαρίλα πάνω μου. Κάπου - κάπου πλένω το αυτοκίνητο μου, αλλά όχι υπερβολές. Τέλος έχω την κακή συνήθεια να αφήνω την βρύση ανοιχτή όταν πλένω πιάτα...
Όλα αυτά μέχρι σήμερα, που μέσω κάποιου ανακάλυψα το παρακάτω βιντεάκι. Πραγματικά σας μιλάω, συγκλονίστηκα! Γιατί μπορεί να τα ξέρουμε όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν μπήκαμε στην διαδικασία να σκεφτούμε τι θα γίνει στο μέλλον. Βέβαια εννοείται ότι δεν θα πάθω αφυδάτωση για να "βοηθήσω", αλλά μπορώ να βελτιώσω πολλά στις καθημερινές μου συνήθειες! Για σκεφτείτε...

Και να μην ξεχνάμε ότι ό κόσμος που ζούμε, δεν μας ανήκει. Τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας και πρέπει να τους τον επιστρέψουμε πίσω, όπως ακριβώς μας τον έδωσαν! Μήπως πρέπει να τον δώσουμε πίσω σε καλύτερη κατάσταση;

Υ.Γ.= Ελπίζω να καταφέρεται να δείτε το βιντεάκι μέχρι το τέλος. Είναι λιγάκι "βαρύ"!

Βαριέμαι...

2010-03-10T15:05:00.001+02:00

... θανάσιμα! Από την ώρα που ξύπνησα είμαι κουκουλωμένη στο κρεβάτι μου σαν λεχώνα! Έξω χιονίζει για πολλοστή φορά κι εγώ πρέπει να ετοιμαστώ για μάθημα και δεν θέλω. Θέλω να ξανακοιμηθώ, να χαζέψω στο ίντερνετ, στην τηλεόραση...

Να διαβάσω λίγο ακόμα απ' τον ταξιδιωτικό μου οδηγό. Έναν οδηγό που τον έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές (Πράγα, Βιέννη, κ.α.) και νομίζω ότι είναι ότι καλύτερο κυκλοφορεί στην Ελληνική αγορά. Έχω ήδη κυκλώσει τα αξιοθέατα που θέλω να δω, τα εστιατόρια που θέλω να κτηνωδιάσω, τα καφέ που θέλω να χαλαρώσω, τα πάρκα που θέλω να περπατήσω... Ε! Τι έμεινε μωρέ; Μόνο δυο βδομαδούλες κι έφυγα!!!

Τα τρένα που φύγαν...

2010-03-01T21:27:00.000+02:00

Μου αρέσουν πολύ οι μεγάλες πόλεις. Όχι να ζω σ' αυτές (εκτός κι αν μιλάμε για την Θεσσαλονίκη), αλλά να τις εξερευνώ, να περνάω χρόνο σ' αυτές. Μου αρέσουν όμως ακόμα περισσότερο οι χώροι που ξεκινούν τα ταξίδια, δηλαδή τα αεροδρόμια, οι σταθμοί των τρένων, τα λιμάνια. Με τους σταθμούς των Κ.Τ.Ε.Λ. μόνο έχω ένα θεματάκι κι αυτό γιατί δεν αντέχω την βρωμιά που επικρατεί! Όσο κι αν ακούγετε ηλίθιο μου αρέσουν και οι αποχωρισμοί σ' αυτούς τους χώρους, γιατί έχω την ελπίδα ότι θα τους ακολουθήσουν επανενώσεις! Είναι για μένα μαγικό να σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι πέρασαν από κει, πόσοι ταξίδεψαν, πόσοι αποχωρίστηκαν κάποιον που αγαπούσαν, για ποιο ταξίδι κίνησαν... Το σπίτι του κολλητού μου στην Θεσσαλονίκη είναι κυριολεκτικά δυο βήματα από τον σταθμό των τρένων. Μου αρέσει τόσο πολύ να ανοίγω το παράθυρο και να χαζεύω τα τρένα που βρίσκονται εκεί. Κάποια είναι σχετικά καινούργια, αλλά έχει επέμβει ο άνθρωπος και τα έχει αλλάξει όψη.
Κάποια νομίζεις ότι βρίσκονται εκεί μια ολόκληρη ζωή, ότι έχουν δει πάρα πολλά. Κόσμο να πάει και να 'ρχεται. Ίσως ακόμα και πολέμους. Πλάθω ιστορίες με το μυαλό μου γι' αυτά! Αυτό όμως που με τρελαίνει είναι οι ήχοι που συνοδεύουν τα τρένα! Ποτέ δεν θα ξεχάσω το βράδυ που έφευγα για Αμερική. Δεν κοιμήθηκα λεπτό από την αγωνία μου! Το πέρασα να ακούω τα τρένα που φεύγαν και κάπου - κάπου έριχνα κλεφτές ματιές απ' το παράθυρο, για να "ρουφήξω" όσο περισσότερα χρώματα της νύχτας μπορούσα!

Υ.Γ.= Για να ξέρεις τι κάνω στο σπίτι σου όταν εσύ λείπεις! Αφιερωμένο καλέ μου...

25 και σήμερα...

2010-02-26T14:23:00.000+02:00

Το επόμενο ταξίδι κανονίστηκε... Μετά από έναν ολόκληρο χρόνο!!!

Τι μου μένει; Να ετοιμάσω βαλίτσα!!!

Η κουκουβάγια...

2010-02-22T22:21:00.000+02:00

Είναι ότι χειρότερο έχω ακούσει και έχω δει!!! Πραγματικά όμως δεν μπόρεσα να αντισταθώ... Καταλαβαίνετε φαντάζομαι γιατί!

Ίσως γιατί κι εγώ είμαι κουκουβάγια και είμαι σε όλα μου εντάξει!!! Τώρα τι σχέση έχει η Ιταλίδα απ' την Κυψέλη, η κοκκινοσκουφίτσα και η πονηρή Γαλλίδα; Μην με ρωτάτε... Είμαι απλά μια Κου κου κου, κου κου κου, κου κου κου, κουβάγια!!!

Μια κότα στρουμπουλή...

2010-02-16T23:49:00.000+02:00

Η κούραση έχει φύγει. Κοιμήθηκα 9 ώρες συνεχόμενες!!! Άλλη αίσθηση ρε παιδάκι μου! Το κρύωμα έχει σχεδόν φύγει. Κάπου-κάπου ακούγετε ένας ξεψυχισμένος βήχας, αλλά δεν με ανησυχεί γιατί το παλεύω. Η κατάθλιψη πάει κι έρχεται... Το μάθημα μ' έριξε, αλλά ένα καφεδάκι με δυο καλούς συμμαθητές μου έφτιαξε λίγο την διάθεση. Για να φτιάξω κι άλλο τα πράγματα, γύρισα σπίτι μου (σπίτι μου σπιτάκι μου!!!), έβαλα ζεστές πιζαμούλες (κυριολεκτικά και μεταφορικά, αφού μου τις έχει κάνεις δώρο η αδερφούλα μου!) και άνοιξα τον υπολογιστή μου. Και τι καλύτερο από το να βλέπεις φωτογραφίες;

Θέλετε να δείτε; Θα σας δείξω λοιπόν τις φωτογραφίες από την τελευταία Κυριακή της αποκριάς. Θέμα μας; Ο κόκορας του Αρκά! Ένας κόκορας, ένα γουρούνι και τρεις κότες...

Η πρώτη κότα... Δηλαδή μια παραζαλισμένη κότα... Δηλαδή εγώ!!!

Η δεύτερη κότα. Τι τράβηξε όλο το βράδυ; Προσπαθούσε να ακούσει τις παραγγελίες, αλλά εγώ δεν είχα φωνή!

Ο κόκορας μας.

Εδώ μας λείπει η μια κότα.

Και μετά άρχησε να παίζει η ορχήστρα και άναψε το κέφι. Εμείς δεν σηκώσαμε κεφάλι... ή μάλλον ψέματα. Χόρεψα λιγάκι! Δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά!

Είναι μια μέρα...

2010-02-15T22:21:00.001+02:00

...απ' αυτές που κουβαλάει πολύ κούραση. Την κούραση μια ολόκληρης εβδομάδας. Την κούραση από πολύ ξενύχτι, τρέξιμο και ελάχιστο ύπνο. Ξύπνησα πολύ νωρίς, με μόλις 5 ώρες ύπνου και με την αίσθηση πως δεν είχα κοιμηθεί καθόλου. Μη με ρωτάτε γιατί ξύπνησα, δεν ξέρω... Απλά ξύπνησα. Ήθελα να την κάνω για Θεσσαλονίκη, αλλά δεν είχα κουράγιο... Η διάθεση στο πάτωμα, η φωνή ευτυχώς άρχισε να επιστρέφει δειλά - δειλά και ο πυρετός που με παίδεψε αρκετά χθες έγινε υποθερμία. Από την κούραση νιώθω γερασμένη και άσχημη... Ο καθρέφτης δεν είναι σύμμαχός μου σήμερα! Γιατί νιώθω έτσι; Και μέσα σ' όλο αυτό "αρπάχτηκα" μ' έναν άνθρωπο, που δεν είχα το δικαίωμα να το κάνω... Μέσα σε όλη αυτή την άσχημη διάθεση, ήρθε στο τηλέφωνο-σωτηρία! "Πάμε για καφεδάκι;" Βαριέμαι και νυστάζω, αλλά το βρίσκω καλή ευκαιρία να βγω απ' την μιζέρια μου και να δω τις κολλητές που έχω μέρες να τις δω. Ο καφές ξεκινάει χαλαρά με κουβεντούλα για όλα όσα έχουμε να προλάβουμε. Ο καφές γίνεται μπυρίτσα και η κουβεντούλα θεριεύει... Πέντε ώρες μετά, είμαι αραχτή στο κρεβατάκι μου, παρέα με τις σκέψεις μου. Είναι τελικά σωτήριο να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε καταλαβαίνουνε...

Υ.Γ.= Κάποια μας λείπει τρελά τέτοιες στιγμές! Η πεντάδα γίνεται τετράδα και το κενό είναι αισθητό... Μην στεναχωριέσαι όμως, τις δυο θα τις έχεις σύντομα κοντά σου και θα λείπουν ο Μπαμπαστρούμφ και ο Λειχούδης απ' την συντροφιά...

Valentine who?

2010-02-14T14:59:00.002+02:00

Αυτές τις μέρες είχα κατά νου να γράψω κάτι για την γιορτή του αγίου Βαλεντίνου. Αν την πιστεύω ή είναι αυτό που λένε όλοι, ότι είναι μια εμπορική γιορτή. Αν την έχω γιορτάσει ποτέ ή ανήκω στην κατηγορία που γιορτάζει κάθε μέρα τον έρωτα του. Τι θα ήθελα εγώ σήμερα γι' αυτή τη μέρα... Και θα ήθελα πολλά, άλλο αν δεν τα έχω!!!
Αλλά πραγματικά μετά βίας κρατάω τον υπολογιστή ανοιχτό! Η φωνή μου δεν είναι εδώ, δεν ξέρω που την ξέχασα χθες το βράδυ... Ή μάλλον σήμερα το πρωί που γύρισα σπίτι, αποκαμωμένη από 9,5 ώρες τρελό τρέξιμο! Κάποιος θα μου την πήρε και δεν θα το κατάλαβα! Κάποιος που ζήλεψε την υπέροχη φωνή μου!!! Και δεν είναι τίποτε άλλο, αλλά θα μου χρειαστεί για απόψε το βράδυ. Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω γι' αυτό: ή θα συνεννοούμαι με χαρτάκια ή θα πρέπει να δανειστώ μια φωνή! Θέλω όμως μια ωραία, γλυκιά, μελωδική φωνή. Να μου ταιριάζει...

Πολύ θα ήθελα μια τέτοια φωνή!!!
Υ.Γ.1= Έξω χιονίζει τρελά και εγώ έχω μια απίστευτη χαρά!!! Γιατί; Γιατί αυτό σημαίνει μια πολύ πιο ήρεμη βραδιά...
Υ.Γ.2= Αν καταφέρω να επιβιώσω από το σημερινό βράδυ και δεν με μαζέψουν νεκρή από την κούραση... Αύριο θα την κάνω για Σαλονίκη! Νομίζω ότι δικαιούμαι κι εγώ μια μέρας διασκέδαση!

Γνωριμίες...

2010-02-08T22:37:00.000+02:00

Τον Αλέξανδρο τον γνώρισα πριν χρόνια. Δουλεύαμε σε διπλανά γραφεία. Ήταν από τους ανθρώπους που δεν περνάει απαρατήρητος. Ψηλός και όμορφος. Με ωραίο σώμα, όχι αυτά του γυμναστηρίου, αλλά απλά ωραίο. Με ατημέλητα μακρυά μαλλιά, παρ' ότι εμένα μου αρέσουν οι κοντοκουρεμένοι άντρες. Και με υπέροχα γαλανά μάτια, χανόσουν στο βλέμμα του! Πάντα είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στα μπλε μάτια, αλλά του Αλέξανδρου ξεπερνούσαν κάθε προσδοκία! Η σχέση μας ήταν τυπική, συναντιόμασταν στους διαδρόμους του κτιρίου, καλημεριζόμασταν και αυτό ήταν όλο. Δεν ήξερα σχεδόν τίποτε γι' αυτόν, πέρα απ' το αυστηρό, επαγγελματικό του παρουσιαστικό. Κλεισμένος πάντα σε σκούρα κουστούμια... Πως λατρεύω τα κουστούμια!

Με πλησίασε πρώτη φορά πριν από δυο μήνες. Το ύφος του ήταν αυστηρά επαγγελματικό. Δεν σου είπα τι δουλειά κάνει; Ασφαλιστής. Αποφάσισε να με προσεγγίσει για να μου κάνει μια επαγγελματική πρόταση. Του αρνήθηκα ευγενικά, μιας και δεν γνώριζε ότι ο αδερφός μου ασχολείται με ασφάλειες. Το γεγονός όμως αυτό μας έφερε πιο κοντά. Τώρα πλέον ο πληθυντικό και το "κυρία Ελπίδα" είχαν χαθεί και η απλή καλημέρα, είχε αντικατασταθεί από κάποιους διαλόγους... ... Διαλόγους που χωρίς να καταλάβω πως, ένα βράδυ μας οδήγησαν χαλαρούς να πίνουμε ποτό στο απέναντι μπαράκι. Έμαθα πράγματα γι' αυτόν που δεν τα ήξερα. Μόλις είχε χωρίσει με την γυναίκα του. Ήταν παντρεμένοι για πάντα... Ούτε κι αυτός θυμόταν πόσα χρόνια ήταν μαζί μ' αυτή τη γυναίκα! Οι τρόποι του ήταν υπέροχοι. Πάντα γλυκός και διακριτικός. Ήξερε πως να πλησιάσει μια γυναίκα, τι να της πει ή μάλλον τι θέλει να ακούσει η γυναίκα αυτή! Τα εννοούσε άραγε ή ήταν λίγο παραπάνω γαλίφης λόγο της επαγγελματικής του ευφράδειας; Δεν μπορούσα να το προσδιορίσω... Γιατί; Γιατί με βρήκε σε μια δύσκολη συναισθηματική καμπή της ζωής μου! Μόλις είχα βγει κι εγώ, βίαια από μια σχέση. Ένας άντρας με παράτησε για μια γυναίκα, που κατά γενική ομολογία ήταν αυτό που λέμε "ξινή και ανοργασμική". Με πλήγωσε...
Η κουβέντα έφερε κι άλλο ποτό και το ποτό κι άλλη κουβέντα... Βρέθηκα κάποια στιγμή προς το ξημέρωμα, μεθυσμένη από ποτό και ερωτική διάθεση! Αυτός ο άνθρωπος μου είχε ξυπνήσει την γυναίκα που κοιμόταν μέσα μου! Ήξερα όμως βαθιά μέσα μου, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν "κάνει" για μένα. Όσο κι αν προσπαθούσε να το κρύψει, έβλεπα ότι η γυναίκα που είχε ζήσει την ζωή του μαζί της, δεν είχε σβηστεί από μέσα του! Ήθελα όμως μόνο αυτό το βράδυ και είχα σκοπό να το κερδίσω...
Μετά από δυο ώρες σηκώθηκα αθόρυβα από το κρεββάτι του, φόρεσα τα ρούχα μου και έκλεισα πίσω μου την πόρτα του σπιτιού του. Αυτή ήταν μια πόρτα που έκλεινε οριστικά για μένα, αλλά πραγματικά δεν με πείραζε καθόλου...

Υ.Γ.= Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Αλλά να... Είναι κάτι που σκέφτομαι μέρες τώρα και κάτι που "είδα" σήμερα και μου ξύπνησε την φαντασία!

Τι ώρα είναι;

2010-02-05T20:56:00.001+02:00

Τι μέρα είναι; Και ποια χρονιά;;;

Να γκρινιάξω λιγάκι; Πειράζει; Έλα μωρέ, λίγο μόνο! Χτυπάει το ξυπνητήρι και δεν ξέρω γιατί; Είναι πρωί και πρέπει να πάω για μάθημα; Είναι βράδυ και πρέπει να πάω για δουλειά; Μάλλον τα έχω παίξει λιγάκι! Ξυπνάω στις 8:30 για να πάω στο σεμινάριο, γυρνάω σπιτάκι μου στις 3. Το μόνο που έχω κουράγιο να κάνω, είναι να πέσω για ύπνο! Ξυπνάω κι όταν ξυπνάω έχει πλέον νυχτώσει έξω. Και πρέπει τώρα εγώ να ετοιμαστώ για δουλειά, που θα με πάει στην καλύτερη περίπτωση (όπως χθες) έως τις 5. Ξανά για ύπνο κατά τις 6 και στο πόδι σύντομα για μάθημα! Εγώ πότε ακριβώς θα ζήσω;;;
Και σαν να μην μου έφτανε όλο αυτό, χθες κουβαλούσα και μια τεράστια περούκα! (Οι φωτογραφίες βγήκαν το πρώτο μισάωρο, μετά δεν σήκωσα κεφάλι!)

(Η αφεντομουτσουνάρα μου!)
(Μαζί με την Χαρά)
(Όλο το team του μαγαζιού... ή σχεδόν όλο!)
(Με τον φίλο μου τον πιγκουίνο, που παραπονιέται ότι δεν τον έχω ξαναβάλει στο blog μου)
Όσο για το τι θα ντυθούμε σήμερα στην δουλειά... Μην το ρωτάτε! Σύντομα κοντά σας με περισσότερο φωτογραφικό υλικό!!!

Μήνας γενεθλίων..

2010-02-03T23:46:00.001+02:00

Νομίζω ότι ο μήνας που πέρασε, έχει τα περισσότερα γενέθλια για μένα. Τον "χορό" των γενεθλίων άνοιξε ο γαμπρούλης μου στις 09/01. Να σε χαιρόμαστε γαμπρούλη μου!

Ακολούθησε ο ένας εκ των δυο κολλητών μου στις 11/01 και μελλοντικός μου κουμπάρος. Αφού σου το έταξα βρε κουμπάρε, εγώ θα σε παντρέψω!

Στην συνέχεια (στις 12/01) έχει γενέθλια ένας παιδικός μου φίλος, που τα τελευταία 12 χρόνια ζει στην Αυστρία... Ώρες στα τηλέφωνα και στο msn!

Στις 24/01 έχει σειρά ο Μήτσος, φίλος από τα φοιτητικά χρόνια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις διακοπές που κάναμε (μεγάλη παρέα και η καλύτερη ever) στην Σύρο! Με Πιτσιλαδή, καπαροσαλάτα και τρελό κέφι!

Την αμέσως επόμενη μέρα (στις 25/01) έχει γενέθλια ο πιο σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου, κι ας μην της το λέω συχνά! Η αγαπημένη μου αδερφούλα έγινε... Σιγά μην σας πω!!!

Μια μέρα μετά έχει γενέθλια ο ανεψιός μου. Ακόμα θυμάμαι την αδερφή μου να παρακαλάει να γεννηθεί την ίδια μέρα μ' αυτήν! Μόλις 2 ετών, ο μικρός μας αντάρτης , μπορεί να μην έχει μιλήσει ακόμα, αλλά μπορεί κάλλιστα σε 3 δευτερόλεπτα να σου γκρεμίσει το σπίτι από τα θεμέλια!!! Ταλέντο ο μικρός μας!

Τελευταία στην λίστα μου (αύριο στις 04/02) η μικρή μου Χαρά, όνομα και πράγμα! Η ανεψούλα μου γίνεται 4 και ήδη μας πουλάει και μας αγοράζει! Τόσο νάζι και σκέρτσο μαζεμένο σ' ένα πλασματάκι γίνεται; Της πήρα δώρο για τα γενέθλια της ένα υπέροχο κόκκινο παλτό. Με αγκάλιασε, με φίλησε χίλιες φορές! Δεν ήθελε να το βγάλει από πάνω της, κι όταν πλέον την καταφέραμε να το βγάλει, το κρέμασε σχολαστικά σε μια κρεμάστρα και το έβαλε στην ντουλάπα της. Μετά από ώρα ήρθε στο δωμάτιο μου: "Σεία (Θεία) μου, σου πω κάτι;" (κλασσική ερώτηση που δεν περιμένει απάντηση) "είναι το πιο όμορφο παλτό που είχα ποτέ"!!! Γιατί βρε αγάπη μου; Είχες πολλά παλτό; Πως μετά να μην λατρεύεις αυτό το πλασματάκι;

Να σας χαίρομαι όλους, να ζήσετε χρόνια πολλά γιατί σας χρειάζομαι δίπλα μου!

Υ.Γ.= Είμαι τρελή από χαρά σήμερα! Έμαθα ότι θα γίνω πάλι θειούλα και αυτή τη φορά από την αδερφούλα μου!!!

Απολογισμός...

2010-01-29T04:16:00.004+02:00

Πέρασαν κιόλας τρεις βδομάδες από τότε που ξεκίνησα το σεμινάριο. Νομίζω ότι έχω πλέον μια αρκετά καθαρή εικόνα, ώστε να κάνω έναν απολογισμό και να ξεκαθαρίσω τα υπέρ και τα κατά...

Μαθήματα παύλα καθηγητές:

Οι περισσότεροι που πέρασαν από την αίθουσα του σεμιναρίου είχαν κάτι να μας πουν. Ήταν πολύ οργανωμένοι ή όπως θα έλεγα πολύ διαβασμένοι. Με τα laptopάκια τους, τις σημειώσεις τους, την μεταδοτικότητα τους... κι ας είχαν να κάνουν με ενήλικες, που βαριούνται εύκολα. Νομίζω πως κράτησαν αρκετά ζωηρό το ενδιαφέρον μας και μας έμαθαν πολλά (μέχρι στιγμής αυτά που κάναμε, τα έχω διδαχθεί στην σχολή). Υπήρξε κι ένας που δεν έκανε σχεδόν τίποτα, αλλά δεν πειράζει...

Συμμαθητές:

Νομίζω ότι τους συμμαθητές μου θα τους κατατάξω σε τρεις κατηγορίες.

Στην πρώτη ανήκουν οι φυσιολογικοί άνθρωποι, που σου αρέσει να συναναστρέφεσαι στην ζωή σου. Έχεις κοινά στοιχεία ή κοινά βιώματα ή γενικά έχεις κάτι να πεις μαζί τους. Βέβαια το καλύτερο είναι, να μπορείς να κάνεις και λίγο χαβαλέ... Δόξα το Θεό υπάρχουν 4-5 τέτοιοι άνθρωποι.

Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν αυτοί που είδαν φως και μπήκαν. Δηλαδή κάποια άτομα, που ήρθαν μόνο για τα λεφτά (δεν το παίζω υπέρ άνω! Και γω πρώτα απ' όλα για τα λεφτά είμαι εκεί!) και δεν έχουν καμιά σχέση με το αντικείμενο. Τώρα γιατί η κυρία με τα τρία παιδιά και τα δυο εγγόνια, στα 50 της κάθισε ξανά στα θρανία, δεν το ξέρω και δεν με ενδιαφέρει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι προσπαθεί να παρακολουθήσει, να πάρει δυο τρία πράγματα και δεν ενοχλεί τους υπόλοιπους.

Μέχρι εδώ όλα καλά... Έλα μου όμως που υπάρχει και η τρίτη-άθλια κατηγορία! Η κατηγορία αυτή με λίγες λέξεις ονομάζετε IQ ραδικιού! Τι σημαίνει αυτό; Απλά δεν επικοινωνώ με το περιβάλλον, δεν ξέρω να γράφω, να μιλάω, να συμπεριφέρομαι, να λειτουργώ σε ένα σύνολο ανθρώπων... Δεν θέλω να είμαι κακιά ή ρατσίστρια, δέχομαι τον κάθε άνθρωπο με τις διαφορετικότητες του, αλλά... Αλλά ρε γαμώ το δεν μπορώ να ακούω για έξι συνεχόμενες ώρες ηλιθιότητες (το αυτοκίνητο λέει το έχει για "γκομενοπαγίδα"! Σε ποιον αιώνα ζούμε;;;) ή να βλέπω τον κάθε άσχετο να το παίζει έξυπνος (όχι, Ο.Υ.Κ. δεν είναι λέξη αλλά αρχικά! Επίσης δεν θέλω να σας το χαλάσω, αλλά το ίδιο ισχύει για Δ.Ε.Η., Ο.Τ.Ε, ΕΛ.ΤΑ., κα!!!)! Υπάρχουν άνθρωποι εκεί μέσα που και έξυπνοι και μορφωμένοι είναι. Έχουν επιλέξει όμως να διατηρούν ένα χαμηλό προφίλ, γιατί δεν είμαστε εκεί για να κάνουμε επίδειξη γνώσεως ή εξυπνάδας.

Ελπίζω μόνο να την παλέψω μέχρι το τέλος...

Υ.Γ.= Έχω μέρες να την κάνω. Έχω ανάγκη να ξεφύγω λιγάκι, γι' αυτό πάω στον έρωτα μου... Κυριακή πρωί (πρωί για μένα δηλαδή!) και Θεσσαλονίκη σου 'ρχομαι! Κολλητέ θέλω τσίπουρα και μπινελίκια στο μαγαζί που γουστάρουμε, και μετά ποτάκι στο άλλο μαγαζί που γουστάρουμε, με θέα τον Θερμαϊκό... Ξέρεις εσύ, δεν σε φοβάμαι! Και έχουμε να κάνουμε έεεεενααααα "μνημόσυνο" άλλο να σου λέω και άλλο να το βλέπεις! Στο υπόσχομαι ντε!!!

Χαζεύω...

2010-01-24T13:58:00.000+02:00

Κυριακή! Η μόνη μέρα χωρίς σεμινάριο. Κοιμήθηκα και μπορώ να πω ότι ξεκουράστηκα. Έχω ανοιχτή την κουρτίνα του δωματίου μου και χαζεύω το χιόνι που έχει σκεπάσει τις στέγες, τα αυτοκίνητα και τις αυλές. Όλα μοιάζουν με κουραμπιέδες! Έχει απίστευτο κρύο έξω κι εγώ χουχουλιάζω. Νομίζω ότι το θερμόμετρο δείχνει -2. Παρ' όλα αυτά το χιόνι προσπαθεί να λιώσει σιγά-σιγά. Μας ήρθε μόνο για λίγο... Φωτεινή μέρα! Ήλιος με δόντια που λένε! Ο υπολογιστής ανοιχτός απ' την ώρα που ξύπνησα. Γυρίζω από σελίδα σε σελίδα. Ταυτόχρονα ακούω μουσικές που σε ταξιδεύουν. Ψάχνω και ξαναψάχνω. Κι άλλες μουσικές. Ψάχνω... Σε δυο μήνες πάω ταξιδάκι και θέλω τα καλύτερα... Και οι μουσικές είναι σχετικές. Πάω να συνεχίσω το ψάξιμο! Αχ! Πως θα περάσουν αυτοί οι δυο μήνες!

Κόλλησα...

2010-01-22T00:12:00.000+02:00

Το έχω παρατηρήσει. Κατά καιρούς τρώω φοβερά κολλήματα με κάποια τραγούδια. Συνήθως είναι ένα κάθε φορά. Τα σιγοτραγουδάω στην δουλειά, όταν βλέπω τηλεόραση, όταν κάνω μάθημα... Μου κρατάει λίγο ή και πολύ. Λίγες μέρες μετά είμαι καλά! Είναι όμως δυο-τρεις μέρες τώρα, που έχω κολλήσει με δυο συγκεκριμένα τραγούδια. Ένα ξένο και ένα ελληνικό. Το ξένο το κόλλησα μέσα στο ίντερνετ. (Σαν αρρώστια ακούγετε!!!) Το ελληνικό το ακούω κάθε βράδυ στο μαγαζί που δουλεύω. Λίγο που νιώθω ότι δεν ανήκω κάπου αυτή τη στιγμή, λίγο που τελευταία οι άνθρωποι δεν εννοούν το "Ναι" που λένε... Ε! Κόλλησα! Θα ήθελα να είχε γραφτεί από μένα, οι στίχοι με εκφράζουν μέχρι εκεί που δεν παίρνει... αλλά δυστυχώς δεν είμαι ποιήτρια!

Θέλω όμως να το ακούσω για 392 φορά σήμερα και να το ακούσουν κι άλλοι μαζί μου!

Θα έρθει μια φορά, να νιώσω πως κι εγώ ανήκω κάπου.
Θα έρθει σαν το φώς, άνθρωπος καθαρός κι εγώ η σκιά του.
Να μου κρατάει σφιχτά, σφιχτά το χέρι,
και λόγια καθαρά, μόνο να μου φέρει.

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο που λέει ναι και να το εννοεί.
Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελο του εκεί.
Θα 'ν' τα λόγια του χρυσάφι, θα 'χει λόγο, θα 'χει μπέσα.
Θα χαράζει, θα νυχτώνει και θα πέφτω πάντα μέσα.
Μες τα μάτια να τον βλέπω και να μένω ο εαυτός μου.
Να το λέω, να το εννοώ, πως είναι αυτός ο Άνθρωπός μου.

Κι αν πέρασα πολλά, μόνο σε μια στιγμή να τα διαγράψω.
Μπορώ να του δοθώ, να του παραδοθώ κι ας ξανακλάψω.
Φτάνει για μια φορά αυτός να φέρει,
δύο λόγια καθαρά, στ άδειο μου χέρι.

.............Μελαγχόλησα.

Breaking the waves...

2010-01-19T12:31:00.002+02:00

Γυρνάω σπίτι νωρίς, για τα δικά μου δεδομένα. Αποφάσισα να αράξω λίγο, γιατί την προηγούμενη βδομάδα κόντεψα να τα παίξω! Κλείνω λοιπόν την πόρτα του δωματίου μου, ανοίγω τηλεόραση και υπολογιστή. Την τηλεόραση την θέλω για να κάνει λίγο φασαρία, δεν της δίνω άλλη σημασία. Ασχολούμαι με τον υπολογιστή μου, να διαβάσω κάποια mail που μου έστειλαν, να διαβάσω post και να αφήσω τα δικά μου σχόλια.
Λίγο πριν κλείσω πετυχαίνω την κολλητή μου μέσα στο gmail. Έχουμε πολλές μέρες να μιλήσουμε. Μου λέει τα νέα της, της λέω τα δικά μου. Με βοηθάει να ξεστραβωθώ λιγάκι, γιατί παρ' ότι χρησιμοποιώ υπολογιστή χρόνια και έχω και τα σχετικά χαρτιά, πρόσφατα έμαθα τις χρήσεις κάποιον προγραμμάτων... Μάλλον χρειάζομαι αναβάθμιση!!!

Έχει πάει πλέον 1 και εγώ δεν έχω καμία διάθεση να κοιμηθώ. Και τότε θυμήθηκα την ταινία που μου είχε δώσει η κολλητή μου να δω: "Δαμάζοντας τα κύματα" του Lars Von Trier. Και κολλάω...

Τι να γράψω γι' αυτή την ταινία; Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Bess, μια κοπέλα που ζει σε μια φοβερά θρησκόληπτη κοινωνία, με πολλές απαγορεύσεις, ειδικά για τις γυναίκες. Στο παρελθόν έχει νοσηλευθεί σε ψυχιατρική κλινική. Ερωτεύεται τον Jan, έναν άντρα που δεν έχει την δική της πίστη στην θρησκεία. Μαζί του γνωρίζει τον απόλυτο έρωτα. Όταν ο Jan πρέπει να φύγει για δουλειά, στρέφεται στον Θεό και ζητάει να την τον φέρει πίσω με κάθε αντάλλαγμα. Όταν όμως ο Jan επιστρέφει πίσω σχεδόν παράλυτος, θεωρεί ότι είναι δικό της το σφάλμα και είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να σώσει τον άνθρωπο που αγαπά... Απλά σοκαριστική!!! Με κορυφαία σκηνή, αυτή που την αφορίζουν!!! Δεν θα γράψω άλλο τίποτε, γιατί κάποιος μπορεί να θέλει να την δει.

Μια φορά κι έναν καιρό...

2010-01-17T22:14:00.002+02:00

Πες μου ένα παραμύθι! Πεεεεες μου!!! Δεν θέλω πρωτοτυπίες. Πες μου την κοκκινοσκουφίτσα, την χιονάτη, το ασχημόπαπο... Ή το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Θέλω να έχει πριγκίπισσες, δράκους και μάγισσες. Δεν σου ζητάω πολλά, μόνο ένα παραμύθι που να έχει καλό τέλος... Κι έτσι να γύρω και να αποκοιμηθώ... Πόσο καιρό έχω να ακούσω ένα παραμύθι!

Καμιά φορά ξυπνάει μέσα μου το παιδί! Και θέλει ειδική μεταχείριση... Όχι τρελά πράγματα. Απλά να αφήσεις όλα όσα έχεις να κάνεις και να ασχοληθείς λίγο μαζί μου ντε! Τι να κάνω; Θα κοιμηθώ πάλι χωρίς παραμύθι... Δεν πειράζει!

Καλό βράδυ σε όλα τα παιδιά που τους αρέσουν τα παραμύθια!!! Καλή βδομάδα να 'χουμε!

Ερωτήματα...

2010-01-14T13:34:00.000+02:00

Είναι πολλά αυτά για τα οποία αναρωτιέμαι σ’ αυτή τη ζωή. Ερωτήματα που σίγουρα έχουν περάσει απ’ το μυαλό πολλών. Πως μπορεί λοιπόν ένας άνθρωπος να είναι τυχοδιώκτης; Πως φτάνει σε σημείο να σκοτώνει κόσμο για να έχει αυτός οικονομικές απολαβές; Πατάς επί πτωμάτων για να «χτίσεις» την δική σου ζωή; Και πες μου και κάτι πιο απλό σε παρακαλώ αγαπημένε μου φίλε: πως κοιμάσαι κάθε βράδυ; Πως κλείνει τα μάτια σου και αφήνεις το κεφάλι σου να πέσει στο μαξιλάρι; Έχεις απαλλαγεί απ’ όσα μας βαραίνουν, από τύψεις και ενοχές; Έχεις την καρδιά σου καθαρή; Την συνείδηση σου; Κι όμως είναι κάτι που έχουμε συνηθίσει να το βλέπουμε. Όχι ότι αυτό μου λύνει τα ερωτήματα αυτά, αλλά… Και τώρα ρε άθλιες τύπε; Τώρα τι; Για να σώσεις το τομάρι σου, θάβεις μαζί σου κι άλλους δυο; Όχι δυο τυχαίους ανθρώπους. Είναι οι άνθρωποι που χρόνια τώρα σε στήριζαν. Είναι οι άνθρωποι που ήταν δίπλα σου στα προβλήματα σου. Είναι τα αδέρφια σου ρε!!! Το καταλαβαίνεις αυτό; Εγώ όχι……
Θα τους πάρεις μαζί σου στην κόλαση;……

Αν...

2010-01-13T00:38:00.001+02:00

Έγινε σήμερα μια τυχαία αναφορά στον Kipling και το θυμήθηκα. Είδα και κάποιες εικόνες στο χαζοσήριαλ του Παπακαλιάτη (Αλήθεια το λέω, δεν βλέπω τέτοιες βλακείες υπό φυσιολογικές συνθήκες! Αλλά πραγματικά δεν μπορώ να βλέπω το Central Park και να αλλάξω κανάλι! Ντρέπομαι...), θυμήθηκα πράγματα που δεν έπρεπε και ξέρω ότι οι στίχοι του μου δίνει δύναμη! Άσε που είπα ότι πρέπει να το αναρτήσω, για να μην το ξεχνάω εγώ! Μου χρειάζεται... Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους.

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους

Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα
να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος
να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων

Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο

Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς
χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λέει «βαστάτε»!

Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,

Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη
με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:
Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

Σοφά λόγια... Μακάρι να μπορούσαμε να τα κάνουμε πράξη!

Και για το φινάλε, ένα τραγούδι πολύ αγαπημένο!

Υ.Γ.= Αυτό δεν ήταν post, αλλά σαλάτα εποχή!

Όπως τα είδα εγώ...

2010-01-11T01:57:00.000+02:00

Κάθε χρόνο στις γιορτές σκαρώνω κανένα ταξιδάκι. Φέτος τα οικονομικά μου δεν μου το επέτρεψαν να βγω έξω από δω (εξωτερικό εννοώ ντε!) και έτσι είπα να κάνω πρωτοχρονιά σε μια Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα... Την Αθήνα!

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι άφησα την ταραχή πίσω μου και ηρέμησα αρκετά. Κοιμήθηκα πολλές ώρες γιατί με είχαν φάει τα ξενύχτια τον τελευταίο καιρό. Και πέρασα πολλές ώρες με την αδερφή μου, που είχα να την δω απ' τον Σεπτέμβρη.

Δεν θέλω να γράψω πολλές λεπτομέρειες, αλλά να σας δείξω μερικές φωτογραφίες από την πόλη, όπως την είδα μέσα από τον φωτογραφικό μου φακό. Οι περισσότερες είναι από μια υπέροχη και τεράστια βόλτα (Θησείο, Μοναστηράκι, Πλάκα, Ζάππειο, Σύνταγμα) και κάποιες από το μουσείο της ακρόπολης.

Από τις φωτογραφίες που μου άρεσαν πιο πολύ... Πολύ καλλιτέχνης ή πολύ ψωνάρα!!!

Ο Θησέας, η ακρόπολη και οι ελιές.

Ο καιρός υπέροχος, ο κόσμος πολύς. Δεξιά πάγκοι με χειροποίητα κοσμήματα... Πήρα ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, αλλά τα ήθελα όλα!

Το μουσείο της ακρόπολης. Ένα πραγματικά εκπληκτικό κτίριο, που θα προσφέρει την καλύτερη "στέγη" σ' αυτά που λείπουν!

Τα κάλαντα φέτος μας τα είπαν τα σκυλάκια! (Από μια βιτρίνα στην Πλάκα)

Καρουσέλ στο Ζάππειο!

Στο χριστουγεννιάτικο δέντρο του Ζαππείου με την αδερφή μου.

Ένας καλλιτέχνης του δρόμου. Η φωτογραφία δεν είναι και πολύ καλή (είναι από μακριά), αλλά είναι αφιερωμένη στην roadartist.

Κάτω απ' το μουσείο!

Στην είσοδο του μουσείου. Γιατί παντού υπάρχει μια κουκουβάγια!!!

Η αφεντομουτσουνάρα μου με φόντο την ακρόπολη! Μια από τις λίγες φωτογραφίες που βγήκα!

Εδώ κάπου τελειώνει η βόλτα μας στην Αθήνα! Πρώτο post της χρονιά και αρκετά χαρούμενο... Μακάρι να μας πάει έτσι φέτος! Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία πάνω απ' όλα!

Υ.Γ.= Wish me luck! Καινούργια αρχή αύριο, ξανά στα θρανία... Για να δούμε... ;-)

Λίγο πριν το τέλος...

2009-12-30T23:14:00.001+02:00

Να φύγει και να μην ξαναγυρίσει!!! Θα μου πεις τι σου φταίει το καημένο το 2009. Η Ρούλα λέει ότι πρέπει να μου φταίει το 2008, γιατί το 2008 απολύθηκα από την δουλειά μου και χώρισα από τον "αγαπημένο μου"... Δεν τα συνειδητοποίησα όμως όλα αυτά μέσα στο 2008! Άσε που το 2008 είχε και υπέροχα πράγματα (έναν γάμο, ένα ταξίδι στην ΝΥ) που θα μου μείνουν για πάντα στην καρδιά μου!

Πες πως δέχομαι ότι 2008 ήταν άθλιο, το 2009 έκανε κάτι για να διορθώσει τα πράγματα; Με βοήθησε να βρω δουλειά που χτυπιέμαι σαν το χταπόδι τόσο καιρό; Όχι!!! Μου έστειλε έναν άνθρωπο νορμάλ να μπορώ να επικοινωνήσω επιτέλους; Όχι!!! Και σαν να μην μου έφταναν όλα αυτά, μου έστειλε και την "ταραχή" μέσα στο σπίτι μου! Είπε θα μείνει για τρεις μήνες (η "ταραχή" ντε!) και μου κατσικώθηκε!!! Ας όψεται.. Αχ! Και δεν μπορώ να πω άλλα!!!

Γι' αυτό το καλό που σου θέλω λατρεμένο μου 2010, να έρθεις με το καλό! Γιατί αν έχεις σκοπό να έρθεις και να είσαι μια απ' τα ίδια... σε προειδοποιώ... καλύτερα να μην έρθεις! Άντε, εεεεεεεεεεεεεεε!!!

Τι λέτε το τρόμαξα καθόλου ή θα περάσω μια απ' τα ίδια;

;-)

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι! Υγεία σε όλους, αγάπη και δημιουργικότητα! Τα λέμε του χρόνου...

Επίδομα... ταλαιπωρίας!!!

2009-12-17T19:18:00.001+02:00

Δεν ξέρω αν το ακούσατε, αλλά οι μακροχρόνια άνεργοι δικαιούνται το επίδομα αλληλεγγύης. Αν λοιπόν το δικαιούστε, οπλιστείτε από πολύ υπομονή, πάρτε μαζί σας ότι χαρτιά έχετε στο σπίτι σας και ξεκινήστε για τον Ο.Α.Ε.Δ.!
Μέρα 1η: Η πρώτη μέρα που ο Ο.Α.Ε.Δ. "δίνει" το επίδομα. Η κοπέλα παραλαμβάνει την κάρτα ανεργίας μου και διαπιστώνει ότι όντως το δικαιούμαι Με πληροφορεί λοιπόν ότι για να το πάρω, πρέπει να έχω λογαριασμό στην Εθνική τράπεζα, κάτι που εγώ δεν έχω... Γιατί να έχω όμως; Για τις υπέρογκες καταθέσεις μου; Μου δίνει ένα χαρτί με το οποίο πρέπει να πάω στην τράπεζα, για να εκδώσω βιβλιάριο. Φτάνω στην τράπεζα και βλέπω γύρω στα 15 άτομα να περιμένουν πριν από μένα. Ευτυχώς δεν περίμενα πολύ, ρώτησα αν χρειάζεται κάτι άλλο για την έκδοση του βιβλιαρίου (χρειαζόταν το εκκαθαριστικό της εφορείας. Τι άλλο θα μας ζητήσουν;) και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια!

Μέρα 2η: Ξύπνησα νωρίς (για τα δικά μου πάντα δεδομένα!) και πήγα στην τράπεζα για το περιβόητο βιβλιάριο. Και τι βλέπω μπροστά μου; Εξήντα άτομα μπροστά μου!!! Και μου είχε κακοφανεί η χθεσινή κατάσταση! Τι να κάνω όμως; Είπα ότι σήμερα θα βγάλω βιβλιάριο και θα το βγάλω! Κάνω μια βόλτα και επιστρέφω... Τα ίδια! Άλλα μια βόλτα... Τα ίδια! Έλιωσα ένα ζευγάρι παπούτσια και ο κόσμος δεν έλεγε να μειωθεί! Κάπου κατά τη 1:30 αποφάσισα να παλουκωθώ και να περιμένω. Από τις 11:30 που πρωτομπήκα στην τράπεζα, βγήκα με τα νεύρα κορδέλες στις 3:10, κρατώντας όμως ανά χείρας το πολυπόθητο βιβλιάριο!
Μέρα 3η: Πρωινό ξύπνημα πάλι και αυτή τη φορά προορισμός μου ο Ο.Α.Ε.Δ.. Η ουρά σε νορμάλ μέγεθος! Δήλωσα τον αριθμός τραπέζης στην κοπέλα και απομακρύνθηκα... Το καλύτερο σας το είπα; Το επίδομα είναι 400 ευρώ και θα το πάρουμε σε 2 δόσεις, μια στις 31/12 και το υπόλοιπο στις 01/06! Μπράβο βρε παιδιά, μας σκεφτήκατε και για τις καλοκαιρινές μας διακοπές!!!

Υ.Γ.= Αυτό που με πείραξε πολύ είναι ότι όσες περίμεναν στην τράπεζα ήταν 50+. Δηλαδή άνεργες νοικοκυρές, που πιθανόν δεν έχουν δουλέψει ποτέ και έχουν απλά εγγραφεί άνεργες! Και κάτι παιδιά που ξέρω (στην ηλικία μου και μικρότερα) δεν θα πάρουν το επίδομα, γιατί δεν έχουν 12 μήνες συνεχόμενης ανεργίας! Δουλεύουν για 6 μήνες, μένουν άνεργοι και ξαναψάχνουν για δουλειά...

Οι μπαταρίες...

2009-12-08T15:36:00.000+02:00

Αγοράζεις καινούργιες μπαταρίες. Τετράδα συνήθως. Τις καλύτερες της αγοράς. Επαναφορτιζόμενες. Διαβάζεις τις οδηγίες χρήσεως και τις βάζεις στον φορτιστή και τον φορτιστή στην πρίζα. Φορτίζουν, φορτίζουν, φορτίζουν... Κάνεις όλα όσα πρέπει και οι μπαταρίες είναι έτοιμες για χρήση.Γιατί όμως να υπάρχουν "συσκευές" που σου χαλάνε τις καινούργιες μου μπαταρίες; Εγώ τις πλήρωσα, τις φόρτισα και τις χρησιμοποίησα όπως ακριβώς πρέπει. Και αυτές οι ρημάδες οι συσκευές μου τις καταστρέφουν σε λίγα μόλις λεπτά... Γιατί;

Υ.Γ.= Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε... Εγώ πάντως εκτονώθηκα!

Η εκδίκηση...

2009-12-05T13:17:00.000+02:00

Τετάρτη πρωί και έχω ραντεβού με την Ρούλα, να πάμε στην wind να δηλώσουμε τα καρτοκινητά μας. Από καιρό το ακούμε, πρέπει λέει για να μπορέσουμε να τα διατηρήσουμε.. Λες και η εξάλειψη της τρομοκρατίας θα ξεκινήσει από μας! Η κοπέλα στο κατάστημα θέλει φωτοτυπίες της αστυνομικής ταυτότητας και δεν μπορεί να μας την βγάλει αυτή. Παίρνουμε τα ποδαράκια μας και πάμε στο κοντινό βιβλιοπωλείο. Φτάνουμε στο ταμείο (άσχετο, αλλά 40 λεπτά για 2 φωτοτυπίες; Ήμαρτον λέμε!) και βλέπω μια τεράστια αφίσα με το όνομα του αγαπημένου μου πάνω... "Γιάννης Ξανθούλης - Η εκδίκηση της Σιλάνας".

Από το οπισθόφυλλο:
Όταν αποφάσισα να κάνω μυθιστόρημα τα τριάμισι από τα οχτώ συνολικά χρόνια που διήρκεσε η επεισοδιακή εφηβεία μου στην επαρχία, συναντήθηκα με ένα φάντασμα: την κυρία Σιλάνα Σαλιάγκου. Ένα πρόσωπο που πίστευα πως είχε κυοφορηθεί μέσα στην ταλαίπωρη επαγγελματική μου μήτρα απέκτησε σάρκα και οστά. Ήξερε όσα ήξερα, θύμωνε με όσα θύμωνα κι αγαπούσε τον τρόπο με τον οποίο αγαπούσα ότι αγάπησα.
Στο βιβλίο αυτό, με την αυτοβιογραφική ολισθηρότητα, η Σιλάνα Σαλιάγκουμε εκδικείται οξύνοντας την μνήμη μου για πράγματα που νόμιζα ότι είχαν παραγραφεί στο πέρασμα των δεκαετιών και των παραλλαγών της αλήθειας. Γ.Ξ.

Δεν θα ξεκινήσω να εξυμνώ τον συγγραφέα... Είναι άλλωστε γνωστή η λατρεία μου γι' αυτόν! Απλά θέλω να πω, ότι παρ' ότι είμαι βουτηγμένη στα ξενύχτια, βρήκα χρόνο και κυριολεκτικά ρούφηξα κάθε σελίδα του! Ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό, που όμως μέσα του βρήκα στοιχεία από πολλά βιβλία του Ξανθούλη που έχω διαβάσει. Βρήκα μέσα στις σελίδες του στιγμές που έζησε ο πρωταγωνιστή του αγαπημένου μου βιβλίου "Η Δευτέρα των αθώων", κάτι από "Το πεθαμένο λικέρ", κα. Νομίζω ότι το έχω αναφέρει ξανά: τον Ξανθούλη ή θα τον μισήσεις απ' την πρώτη του σελίδα ή θα τον λατρέψεις, όπως εγώ! Για μένα λοιπόν το βιβλίο αυτό ήταν απλά καταπληκτικό! Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Δεν σε ξέρω αλλά...

2009-11-27T04:52:00.000+02:00

Έχω κολλήσει πολύ μ' αυτό το τραγούδι! Το ακούω 5-10 φορές συνεχόμενα, βάζω κάτι άλλο και ξανά πάλι... Δεν μπόρεσα βέβαια να μάθω ποιος έχει γράψει αυτούς τους υπέροχους στίχους, ούτε την μουσική. Το μόνο στοιχείο που βρήκα είναι ότι τραγουδάει κάποιος Dj Sanjuro. Μα ειλικρινά δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος!

Δε σε ξέρω...μα έμαθα να σε ζηλεύω
Βλέπεις αυτή που αγαπώ στην αγκαλιά σου την βλέπω...
κι εγώ μόνος μου μένω...
Θεέ μου πόσο την θέλω...
Θα`θελα να`ταν δικιά μου χωρίς εκείνη πεθαίνω...γιατί...
Γιατί να μη μπορώ εγώ να την κερδίσω...
Ξεριζώνω την καρδιά μου για να την φέρω πίσω...
Μα δεν τα καταφέρνω πάλι εσύ μου την κλέβεις...
Τη μικρή μου νεράιδα από τα χέρια μου παίρνεις!
Όλα δικά σου τα θέλεις μα πριν έρθεις εσύ...
την περίμενα εγώ στην αγκαλιά μου να μπει...
μα δεν φάνηκε...
κι έχασα το κορίτσι μου,
από τότε πολεμάω να ξεφύγω από την θλίψη μου!
Μην με παρεξηγείς, ξέρω πώς δεν σε νοιάζει.
Ξέρω πως το τραγούδι μου αυτό σε αηδιάζει,μα είναι ότι έχω,
όλη μου η περιουσία,ένα κομμάτι χαρτί και λίγο φαντασία
Πρόσεχε την γιατί εγώ δεν μπορώ,
νόμιζα θα`ρθεί να με βρει όμως δεν είναι εδώ,
γιατί από μας τους δυο εγώ είμαι ο χειρότερος,
στην καρδιά της μέσα είσαι σημαντικότερος!!

Δεν σε ξέρω αλλά να την προσέχεις!
Αυτή που αγαπώ εσύ την έχεις!
Θα`θελα να μαι εσύ...
για μία ώρα!
Να την είχα αγκαλιά...
για λίγο τώρα!

Πρόσεχέ την έχει περάσει πολλά,
ο χειρότερός της φόβος είναι η μοναξιά,
όταν δεν είναι καλά χάιδεψε της τα μαλλιά
πες της γλυκόλογα στ`αυτί και κράτησέ την σφιχτά!
Μην μου την κάνεις να κλαίει τέτοιο πλάσμα είναι κρίμα,
τα ματάκια της στοίχοι από το πιο όμορφο ποίημα!
Κι αν ποτέ σου θυμώσει δώσ' της μόνο αγάπη,
κοίταξε μην ραγίσει γιατί είναι σαν πορσελάνη.
Όμορφη και πολύτιμη να της φέρεσαι έτσι,
Είναι ένας άγγελος που στην αυλή σου έχει πέσει.
Κάποια βράδια...κάτι θα πάθει νομίζει...
Να της κρατάς συντροφιά μέχρι τα μάτια να κλείσει
ή και να κοιμηθεί για να σε δει στα όνειρά της που θα είσαι ο φύλακας...
ο γλυκός πρίγκιπάς της.
Να πηγαίνετε βόλτες στα πιο όμορφα μέρη,
γιατί σιχάθηκε εδώ πέρα όλο τα ίδια να βλέπει...
Και μην ανησυχείς εγώ γίνομαι σκόνη,
δε θα την ενοχλήσω όσο κι αυτό αν με σκοτώνει!
Η καρδιά μου είναι μόνη να χαρείς επομένως
μ' αυτή που εσένα αγαπάει εγώ είμαι ερωτευμένος!

Δεν σε ξέρω αλλά να την προσέχεις!
Αυτή που αγαπώ εσύ την έχεις!
Θα`θελα να μαι εσύ...
για μία ώρα!
Να την είχα αγκαλιά...
για λίγο τώρα!

Υ.Γ.= Έχω τρελαθεί με το τραγούδι, αλλά τέτοια "υπέρ άνω" συμπεριφορά δεν την αντέχω!!!

Αποχή...

2009-11-25T20:18:00.000+02:00

Το καλοκαίρι τελείωσε, όσο κι αν δεν θέλω να το πάρω απόφαση. Σ' αυτό βέβαια συνηγορεί και ο καιρός, που δεν βοηθάει στο να καταλάβω ότι κοντεύουμε στον χειμώνα! Άλλωστε μου φτάνει ο χειμώνας της ψυχής μου...
Έμεινα συνειδητά μακρυά από το ίντερνετ για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα. Το χρησιμοποιούσα μόνο για ανεύρεση εργασίας, δηλαδή ουσιαστικά για το τίποτε! Κάπου - κάπου έριχνα και από μια κλεφτή ματιά στους ανθρώπους που "αγαπώ" κι ας μην το ξέρουν αυτοί...

Επέστρεψα μετά από απαίτηση 2-3 ανθρώπων, που μάλλον βαρέθηκαν να βλέπουν τις "Σκέψεις" με το που μπαίνουν στο bloggάκι μου! Μπορεί η επιστροφή μου να είναι προσωρινή... Ποτέ δεν ξέρεις που θα γυρίσει πάλι το μυαλό. Δεν ξέρω επίσης ποιους θα βρω εδώ, ποιοι με θυμούνται, ποιοι με ξέχασαν... Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια "πρόσωπα αγαπημένα" μου έλειψαν πολύ αυτό το διάστημα.

Α! Πρέπει να επισημάνω ότι όλον αυτό τον καιρό επέλεξα να μην γράφω, γιατί αυτά που θα έγραφα θα ήταν μαύρα κι άραχνα... Ο Αντώνης είπε ότι δεν πειράζει, αρκεί να βλέπει ότι υπάρχω... Άρα μια μαυρίλα βλέπω να έρχεται! Γι' αυτό λοιπόν σαν καθιστώ υπεύθυνους για την είσοδο σας στο παρόν ιστολόγιο, μπαίνετε με δική σας ευθύνη και δεν ευθύνομαι για τυχών μελαγχολίες και καταθλίψεις!!!

Θα επανέλθω με φωτογραφίες από καταπληκτικές παραλίες και διακοπές που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Φιλιά σε όλους!

Σκέψεις...

2009-06-24T02:33:00.000+03:00

Σκέψεις πολλές. Σκέψεις τρελές. Σκέψεις που στοιχειώνουν την ύπαρξη σου. Σκέψεις που πηγαίνουν κι έρχονται... Σκέφτεσαι παράλογα, σχεδόν τρελά. Παίρνεις τα πράγματα στραβά, προσωπικά. Ξέρεις ότι δεν πρέπει. Δεν σκεφτόσουν έτσι και το βρίσκεις έξω από σένα. Το βρίσκεις παράλογο μόνο όταν κάθεσαι και σκέφτεσαι ήρεμα και σοβαρά. Είναι λίγες αυτές οι στιγμές. Χάνεις αυτό που είσαι, ξεφτάει αυτό που είσαι. Πώς μπορεί να ξεφτάει ένας άνθρωπος σαν να είναι παλιό, φθαρμένο ύφασμα; Δεν ξέρω πως γίνετε, αλλά το βλέπω να γίνετε και δεν μου αρέσει...

Θέλεις να μείνεις. Θέλεις να φύγεις. Θέλεις να αλλάξεις πολλά, αλλά θέλεις να κρατήσεις πράγματα ίδια. Αλλαγές και σταθερότητα. Γίνετε; Μάλλον δεν γίνετε.
Τελικά η φυγή είναι η καλύτερη λύση;

Η ευγενική μου καταγωγή και άλλα...

2009-06-22T03:06:00.001+03:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο...

Σάββατο πρωί. Χτυπάει το ξυπνητήρι και παρ' ότι έχω ξενυχτίσει λιγάκι, πετάγομαι πάνω. Πλένομαι, ντύνομαι, στολίζομαι, βάζω στην βαλίτσα τα τελευταία πραγματάκια και κατεβαίνω στο του-τουτ μου. Φορτώνω και ξεκινάω. Δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν πίνω καφέ και περιμένω το μάτι να ανοίξει από μόνο του! Συνήθως μου παίρνει καμιά ωρίτσα, αυτή τη φορά ήθελα παραπάνω (έχω ξεσυνηθίσει να ξυπνάω νωρίς!), αλλά με περίμεναν και έπρεπε να ξεκινήσω. "Εύκολος δρόμος" λέω, "θα τα καταφέρω"! Προορισμός μου; Καρδίτσα. Κυριακή πρωί βαφτίζει η κολλητή μου τον μπουμπούκο της και κανόνισα να πάω από Σάββατο, για να κάνουμε καμιά εκδρομούλα στην λίμνη.

Βγαίνω λοιπόν στον δρόμο, Εγνατία και πάω. Οδηγώ. Ακούω μουσικούλα. Οδηγώ. Σκέφτομαι. Οδηγώ. Χαζεύω την διαδρομή. Φτάνω Γρεβενά. Κοιτάζω το ρολόι και χαίρομαι που με τον καινούργιο δρόμο έκανα μόλις 35 λεπτά μέχρι εκεί. Το μυαλό ταξιδεύει... Εκεί συνειδητοποιώ ότι παραταξίδεψε το μυαλό και ότι έπρεπε να έχω βγει απ' την Εγνατία και να κατηφορίζω για Καλαμπάκα! Με πιάνει πανικός! "Τι κάνουμε τώρα;" Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχω ξυπνήσει για τα καλά πλέον!!! Η Εγνατία συνεχίζει, εγώ ψάχνω απεγνωσμένα να βρω έξοδο και οι πινακίδες λένε "Γιάννενα 86 χλμ"! Τι έγινε ρε παιδιά; Εγώ για Καρδίτσα ξεκίνησα! Θα βρεθώ Γιάννενα; Δεν λέω, καλή ιδέα γιατί δεν έχω ξαναπάει Ήπειρο (άλλωστε λίμνη στην Καρδίτσα, λίμνη και στα Γιάννενα!), αλλά όχι τώρα... Με περιμένουν! Ευτυχώς έχω αυτό το άγχος και πριν μπω σε δρόμο φροντίζω να φουλάρω βενζίνη το αυτοκίνητο! Και πάω και πάω και έξοδο δεν βρίσκω! Και όσο δεν βρίσκω έξοδο, τόσο πανικοβάλλομαι, τόσο νευριάζω! Γιατί νευριάζω; Με την απίστευτη βλακεία που με δέρνει κάποιες φορές. Είμαι πόντια και δεν χάνω στιγμή να δείχνω την ευγενική μου καταγωγή!!! Το ρημάδι το GPS τι το έχω; Ναι, ναι... Πρέπει να αναβαθμίσω τους χάρτες μου, αυτόν τον δρόμο δεν τον έχει περασμένο...

Όλα αυτά σκεφτόμουν και έξοδο δεν έβρισκα. Ώσπου... Τι θείο δώρο; Αν και τι είχε μείνει; Μόνο καμιά σαρανταριά χιλιόμετρα μέχρι τα Γιάννενα! Και όσο επιστρέφω σκέφτομαι πως είναι δυνατό να έχουν φτιάξει έναν υπερσύγχρονο δρόμο και να μην σου δίνουν την δυνατότητα να βγεις απ' αυτόν, να γυρίσεις πίσω. Πάντως είναι ένας πολύ καλός δρόμος, μια υπέροχη διαδρομή βουτηγμένη στο πράσινο. Επιστρέφω, στρίβω εκεί που έπρεπε να έχω στρίψει πριν 45 περίπου λεπτά και κατηφορίζω προς Καλαμπάκα. Φτάνω στην Καλαμπάκα, προσέχω που θα στρίψω (δεν αντέχω δεύτερη φορά σε μια μέρα!) και χαίρομαι που είμαι στην ηλιόλουστη Καλαμπάκα. Πάνω στην χαρά μου, θυμήθηκα έναν γκόμενο που γούσταρα κάποτε και ήταν από δω! Δεν έγινε ποτέ τίποτε... Έτσι θυμήθηκα εκείνο το δίστιχο από τους "απαράδεκτους":

"Κι ήπια τον πόνο με την τσανάκα,

στην Καλαμπάκα, στην Καλαμπάκα"

και ξαναγελάω μόνη μου σαν την χαζή! Φτάνω Τρίκαλα και από κει σε 15 λεπτά στην Καρδίτσα. Τι ανακούφιση!

Τα παιδιά με περίμεναν και ξεκινάμε για την λίμνη. Ευτυχώς δεν οδηγώ εγώ, γιατί μπορεί και να τους πήγαινα στην Κερκίνη! Τέσσερα αυτοκίνητα, πάμε κομβόι. Μια σταγόνα προσγειώνετε στο τζάμι του αυτοκινήτου. Η μια σταγόνα γίνετε δύο, οι δυο γίνονται τρεις και πάει λέγοντας! Ώσπου ξεσπάει μια απίστευτη μπόρα. Μπόρα είναι θα περάσει, σκέφτομαι. Αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι. Οι σταγόνες αλλάζουν μορφή και γίνονται χοντρό χαλάζι που χτυπάει με μανία το αυτοκίνητο! Φτάνουμε στην ταβέρνα και δεν μπορούμε να βγούμε απ' τα αυτοκίνητα! Περιμένουμε να ηρεμήσει λιγάκι και βγαίνουμε. Μουσκεύτηκα αρκετά. Έξω λυσσάει ο αέρας και το χαλάζι γίνεται πάλι βροχή, δυνατή βροχή! Και γω (που πάντα το καλοκαίρι σκάω στην Καρδίτσα!) είμαι με τα πεδιλάκια και το σορτσάκι! Το ρεύμα είναι κομμένο και μας σερβίρουν μόνο σαλάτες και ψητά κρέατα. Πίνουμε κρασάκι για να ζεσταθούμε. Ήθελα να τραβήξω φωτογραφίες ή βίντεο, αλλά με το κρύο (13 βαθμούς μέσα στο κατακαλόκαιρο!) δεν τολμώ να σηκωθώ από την θέση μου!

Πηγαίνουμε για καφέ στις Ναϊάδες, ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο που έχει πιάτο την λίμνη!

(Από το καφέ στις Ναϊάδες)

Πίνω τσαγάκι για να ζεσταθεί το κοκαλάκι μου!

(Η θέα στην λίμνη)
(Λίγη θέα ακόμα)
Όταν επιστρέψαμε ήμουν κομμάτια και ολίγον από κατεψυγμένη. Βγάζουμε όμως βόλτα τον μικρούλη στο Παυσίλυπων, γιατί έχει γκρίνια.
(Ένα δέντρο που το έκοψε στα δυο ένας κεραυνός)

(Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα!)

Χαζεύω τα παγόνια!

Δεν είναι πανέμορφα;

Το βράδυ απολαύσαμε το ποτάκι μας και νωρίς για ύπνο, γιατί η επόμενη μέρα είχε πολύ τρέξιμο. Είχα αναλάβει να κάνω κάποιους στολισμούς για το τραπέζι της βάφτισης και έτρεχα απ' το πρωί. Πήγε να μας τα χαλάσει λιγάκι ο καιρός, αλλά ευτυχώς έφτιαξε την τελευταία στιγμή και όλα πήγαν καλά!

Ευτυχώς η γκαντεμιά της προηγούμενης μέρας δεν συνεχίστηκε...

... ή μήπως να πω η βλακεία; Η επιστροφή ήταν πολύ πιο σύντομη και τώρα είμαι στο κρεββατάκι μου!

Παραμύθια...

2009-06-04T00:54:00.001+03:00

Έχω αράξει στο κρεββατάκι μου, έχω το laptop μου στα πόδια και την τηλεόραση ανοιχτή για να κάνει φασαρία. Εμφανίζετε η μικρή με τα βιβλία της στο χέρι. Ξέρω ότι αν δεν της διαβάσω, δεν θα κοιμηθεί. Άλλωστε έχει ήδη ξεπαστρέψει τον μπαμπά της, που κοιμάται γαλήνιος στον καναπέ! Διαβάσαμε πρώτα το "Νιλς ο τάρανδος του Αϊ-Βασίλη"... Ναι, ναι! Το ξέρω είναι κατακαλόκαιρο, ότι έξω σκάει ο τζίτζικας, αλλά τι να κάνω που όλα τα μωρά έχουν μια εμμονή με τον Αϊ-Βασίλη και τα Χριστούγεννα!

Εδώ κάπου κάνουμε ένα διάλειμμα από το διάβασμα, για να κάνουμε το ανάλογο κήρυγμα που περιλαμβάνει: το πόσο πολύ αγαπάμε και προσέχουμε τα βιβλία μας (τα δυο επόμενα βιβλία που διαβάσαμε δεν έχουν εξώφυλλα και πονάει η ψυχή μου!), πως τα βιβλία γίνονται από τα δέντρα και όσο χαλάμε τα βιβλία, είναι σαν να χαλάμε τα δάση, πως τώρα που θα πάνε στο καινούργιο τους σπίτι θα έχουν κι αυτοί δέντρα και στα δέντρα αυτά θα ζουν σκιουράκια... Στέγνωσε το στόμα μου από την φλυαρία!
Τα δυο επόμενα βιβλία ανήκουν στην ίδια σειρά και λέγονται "Θυμός - Τι νιώθεις" και "Θέληση - Τι νιώθεις" και είναι δυο απίστευτα βιβλία. Ίσως η μικρή μας να είναι λιγάκι μικρή γι' αυτά τα βιβλία (είναι μόλις 3,5 χρονών!), αλλά παρ' όλα αυτά σε κοιτάει μέσα στα μάτια όταν της τα διαβάζεις και συμμετέχει σ' αυτά που λέει το βιβλίο!

Ο θυμός έχει χρώματα! Όταν θυμώνουμε αλλάζουμε χρώματα: μοβ, γαλάζιο, πράσινο, κίτρινο, ροζ, πορτοκαλί και στο τέλος κόκκινο. Κάθε που αλλάζουμε χρώμα πρέπει να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα από την μύτη και να την βγάζουμε από το στόμα. Και όταν φτάνουμε στο τελευταίο χρώμα, πρέπει να σκεφτόμαστε όλους όσους μας αγαπούν και δεν θέλουν να μας βλέπουν θυμωμένους! Εκεί η μικρή αρχίζει να απαριθμεί όλους όσους την αγαπούν: "οι γιαγιάδες, οι παππούδες, οι θείες, ο θείος Μανώλης, ο μπαμπάς, η μαμά, ο Κωνταντίνος (όχι, δεν το έγραψα εγώ λάθος!)..." Μαζί με την μικρή που απαριθμεί τους δικούς της ανθρώπους, σκέφτομαι τα δικά μου ξεσπάσματα θυμού και τους ανθρώπους που μ' αγαπούν. Σίγουρα η δική μου λίστα είναι μεγαλύτερη και γεμάτη με ανθρώπους που πραγματικά θέλω στην λίστα μου... Δεν προλαβαίνεις να σκεφτεί και πολλά, γιατί καπάκι ακολουθεί το επόμενο παραμύθι. Ο Ζήκος που θέλει να γίνει αστροναύτης και τα παιδάκια στην τάξη του τον κοροϊδεύουν, γιατί είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Αλλά ο Θεϊκός Μάντης, του δείχνει το μέλλον και του λέει ότι αν θέλουμε κάτι πολύ και προσπαθούμε γι' αυτό, τότε θα πετύχουμε τους στόχους μας...
Μάλλον τα παραμύθια ήταν περισσότερα για την θεία, παρά για την ανεψιά! Με έβαλαν σε σκέψη... Πρέπει να ελέγχο το θυμό μου (και τα νεύρα μου!), αλλά πρέπει να προσπαθώ και γι' αυτά που θέλω... Ούτε που το φανταζόμουν ότι η μικρή θα μου έκανε μαθήματα ζωής βραδιάτικα!!!

Φαντάσματα...

2009-06-03T01:03:00.001+03:00

Είναι αυτά, που όταν ήμασταν μικροί, νομίζαμε ότι ζούσαν μέσα στις ντουλάπες μας, κάτω απ' τα κρεβάτια μας. Μας τρομοκρατούσαν, μας φόβιζαν. Μαθαίναμε να ζούμε μαζί τους και προσπαθούσαμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Ήταν δύσκολο αυτό, αλλά με τον καιρό το παλεύαμε και καταφέρναμε να μην τους δίνουμε σημασία! Τώρα που μεγάλωσα δεν πιστεύω στα φαντάσματα. Μου αρέσει μάλιστα να σκέφτομαι τα φαντάσματα, όπως τα είχα στο παιδικό μυαλουδάκι μου. Αυτά όμως που υπάρχουν και δεν μου αρέσουν, είναι τα φαντάσματα του παρελθόντος! Έρχονται πολλές φορές, χωρίς εσύ να τα θέλεις, και στοιχειώνουν το παρόν σου. Ανακατεύουν την ζωή σου χωρίς να το θέλεις... Εντάξει, εσύ το επιτρέπεις και γίνεται! Σε γυρίζουν πίσω, σε κάνουν να σκέφτεσαι, να ταράζεσαι, να αναπολείς. Και τι κερδίζεις; Απλά χάνεις την ψυχική σου ηρεμία, την γαλήνη που τόσο πολύ λατρεύεις...
Σήμερα το πρωί, ξύπνησα χωρίς ξυπνητήρι. Ένιωθα πολύ ξεκούραστη και ήρεμη. Ένιωθα ότι όλα βρίσκονται στα δικά μου χέρια. Και αποφάσισα να αφήσω τα φαντάσματα και να πάω παραπέρα. Γιατί οι ζωντανοί ζουν με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους!

Είμαι σύρμα...

2009-06-02T02:35:00.001+03:00

Κάπως έτσι νιώθω τις τελευταίες μέρες. "Σύρμα από ρεύμα κομμένο... Ονειρέψου με, μα μη μ' αγγίζεις..." Μέσα στο κεφάλι μου επικρατεί το χάος. Μια παράνοια. Αυτά που ήθελες τότε, γίνονται τώρα. Αυτά που ήθελες να ακούσεις τότε, τα ακούς τώρα. Και δεν είναι πως δεν περίμενες αρκετά, πως δεν έδωσες τον απαιτούμενο χρόνο. Ίσως πιο πολύ απ' όσο περίμεναν όλοι... Και κει που λες ότι βγάζεις μια άκρη μ' αυτά που συμβαίνουν, μ' αυτά που σκέφτεσαι, μ' αυτά που θέλεις (ή νομίζεις ότι θέλεις!), εκεί ακούς άλλα κι άλλα... Αποπροσανατολίζεσαι! Επηρεάζεσαι! Βέβαια πάντα υπάρχει η αδερφή μου, που με πολύ τρυφερό βρίσιμο με επαναφέρει στην τάξη. Παρ' όλα αυτά, νιώθω αυτό. Ποιο; Αυτό ντε! Μη μ' αγγίζεις!

Έτσι...

Παράβολο...

2009-05-29T15:31:00.001+03:00

παράβολο το [parávolo]: χρηματικό ποσό που προκαταβάλλει κάποιος στο Δημόσιο Ταμείο είτε για να ασκήσει κάποιο ένδικο μέσο (έφεση, αναίρεση κτλ.) είτε για να ασκήσει κάποιο δικαίωμα (υποβολή υποψηφιότητας βουλευτή, αίτηση για δίπλωμα οδήγησης κτλ.) είτε για άλλους λόγους. το έντυπο που χορηγείται ως απόδειξη για την καταβολή του ποσού. (Από την ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/index.html)

παράβολο το [parávolo]: ο τρόπος που έχει βρει το Ελληνικό κράτος για να επιστρέφει ο καημένος ο άνεργος, τα χρήματα που του δίνονται από το Ελληνικό κράτος (σαν επίδομα ανεργίας) πίσω σε αυτό. (Από την προσωπική μου εμπειρία!)

Τους τελευταίους 10 μήνες που είμαι άνεργη, έχω δώσει απίστευτα ποσά για παράβολα! Κάθε φάκελος που φεύγει, μου στοιχίζει 20 ευρώ. Και πραγματικά δεν θα με πείραζε αν έβλεπα μια άνοδο στις θέσεις. Τι εννοώ; Εκεί που βγαίνουν τα αποτελέσματα σε έναν δήμο και είμαι στην τρίτη θέση, εκεί βγαίνουν τα επόμενα και έχω πέσει στην ενδέκατη!
Σήμερα όμως το παράβολο που πλήρωσα, κόστιζε 50 ευρώ και είναι για κάτι τελείως διαφορετικό απ' όλα όσα έχω κάνει μέχρι τώρα. Αν καταφέρω να περάσω απ' αυτόν τον διαγωνισμό, θα ξανακάτσω στα θρανία για δυο εξάμηνα και θέλω να πιστεύω ότι μετά θα αλλάξουν κατά πολύ τα πράγματα! Ας προσγειωθώ όμως τώρα, γιατί πάντα όταν πέφτω απ' το συννεφάκι μου, χτυπάω άσχημα...

Βροχή...

2009-05-28T01:41:00.003+03:00

Λονδίνο γίναμε σήμερα! Όχι μόνο βρέχει όλη μέρα, αλλά έριξε κι ένα τρελό χαλάζι κάποια στιγμή. Και το φοβάμαι το χαλάζι! Για καλή μου τύχη ήμουν στο σπίτι και το χάζευα απ' το παράθυρο μου... Αστραπές και βροντές (ευτυχώς δεν είναι ο Χούκι εδώ!) και μια διακοπή ρεύματος, που κράτησε για μια ωρίτσα περίπου. Ήμουν έξω και ήταν πολύ όμορφα, μελαγχολικά όμορφα! Σκοτάδι, κεράκια να αχνοπαίζουν, αρκετή ησυχία για τα δεδομένα της πόλης και ο ήχος της βροχής στις σκεπές... Να μην σου φτάνει δηλαδή η μαυρίλα σου, να σε μαυρίζει κι άλλο ο καιρός. Και μέσα σε όλα αυτά μου έχουν κολλήσει δυο - τρία "βροχερά" τραγούδια! Όλα αγαπημένα και όλα ταιριάζουν στην διάθεση μου! Πάντα όμως ένα κερδίζει...

Πάω για διάβασμα...

Νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου...

2009-05-27T02:03:00.001+03:00

Έχει πιάσει το blogάκι μου, λέει ο φίλος μου ο Φώτης! Όχι πως έχει άδικο, αλλά δεν ξέρω τι μ' έχει πιάσει. Παρ' ότι όλο αυτό τον καιρό που διατηρώ αυτό το φτωχό και ταπεινό blog, ζω την ζωή μου και παράλληλα αντλώ θέματα απ' αυτή, τον τελευταίο καιρό κρατάω τα θέματα καλά κρυμμένα μέσα μου. Νομίζω ότι μου βγαίνει έτσι, γιατί διαφορετικά το blog μου θα μετατρεπόταν σε μαύρο κι άραχνο... Και δεν το έχω συνηθίσει έτσι!

Δεν θα σας μιλήσω σήμερα για το όμορφο διήμερο που πέρασα με τις φίλες μου στην Κομοτηνή (θα συγκεντρώσω όλες τις φωτογραφίες και μετά!), αλλά για την σημερινή μου επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο. Πίναμε τον πρωινό μας καφέ με την Ρούλα και της πέταξα την ιδέα. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάτι καλό και ήθελα πολύ ένα βιβλίο για να με ταξιδέψει. Άλλωστε τώρα που καλοκαίριασε για τα καλά, ειδικά αργά το βράδυ που η πόλη έχει ηρεμήσει, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από ένα βιβλίο! Ανοιχτά παράθυρα, καθαρός αέρας (λέμε τώρα!!!), ησυχία και γω αγκαλιά μ' ένα βιβλίο!

Κάθε φορά τρώω ώρες στο βιβλιοπωλείο, σήμερα όμως ήμουν πολύ γρήγορη. Μάλλον ήταν ο τίτλος που με κέρδισε: "Το τραμ το τελευταίο". Ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι! Διάβασα και το οπισθόφυλλο και πίστεψα ότι αυτό είναι ένα βιβλίο που μπορεί να με "ταξιδέψει" σε άλλες εποχές...

Στην προπολεμική Αθήνα, ο Νίκος Δερμάνης, γόνος της αριστοκρατικής οικογένειας Δερμάνη, ολοκληρώνει τις μουσικές σπουδές του στο ωδείο. Ο πατέρας του δε βλέπει με καλό μάτι την κλίση του γιου του στη μουσική και θέλει να ασχοληθεί με το εργοστάσιο υφασμάτων που έχουν. Τον ίδιο καιρό, στις γειτονιές της Νίκαιας, τρία λαϊκά παιδιά, ο Γιώργος Στεφάνου, ο Μήτσος και ο Ανδρέας, προσπαθούν να κερδίσουν τη ζωή τους από τη μουσική. Βέβαια, το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς είναι απαγορευμένα όργανα, κάτι που καθιστά ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Στα προσφυγικά της Κοκκινιάς, η Ευτυχία, μια πανέμορφη δεκαοκτάχρονη προσφυγοπούλα, κερδίζει τη ζωή της δουλεύοντας σαν μοδιστρούλα. Παρότι έχει υπέροχη φωνή, ουδέποτε πέρασε από το μυαλό της να τραγουδήσει. Η ζωή τα φέρνει έτσι, ώστε οι δρόμοι αυτών των πέντε παιδιών να διασταυρωθούν. Μέσα από τη φιλία, τον έρωτα και το μίσος, την ανάγκη για επιβίωση στην Κατοχή, τη συνεργασία, τον ανταγωνισμό και την αναγνώριση, θα πορευτούν για ένα τέταρτο του αιώνα άλλοτε μαζί, άλλοτε παράλληλα.

Διάβασα μόλις 50 σελίδες, αλλά μ' έχει ήδη μαγέψει. Δεν ξέρω αν οφείλετε στην ιστορία που αφηγείται ή στην όμορφη, στρωτή και καθόλου κουραστική γραφή! Πάντως είναι ένα βιβλίο που συνιστώ σε όσους αρέσει να ταξιδεύουν σε άλλες εποχές.

...Πήρα ακόμα ένα βιβλίο, αλλά γι' αυτό θα μιλήσω όταν το διαβάσω!

Roma (Part III) και τελευταίο ελπίζω!!!

2009-05-14T15:42:00.001+03:00

Διατηρώ την αρχή του προηγούμενου post... Είναι μεσημέρι. Έχει μια υπέροχη ησυχία στην γειτονιά. Έχω αράξει στο μπαλκόνι, παρέα με το laptop μου (να 'ναι καλά το ίντερνετ to go!) και αποφάσισα (επί τέλους!) να γράψω το τρίτο μέρος για το ταξίδι στην Ρώμη!
Είχαμε μείνει κάπου στο μέσο της δεύτερης ημέρας. Από κει και πέρα δεν έχω και πάρα πολλές φωτογραφίες, αλλά θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ! Αράξαμε λοιπόν για φαγητό στην περιοχή Trastevere, σαν να λέμε στην Αθήνα Πλάκα ή στην Θεσσαλονίκη Άθωνος. Το φαγητό δεν ήταν ότι καλύτερο, αλλά ακολούθησε παγωτό σούπερ!!! Όποιος πάει στην Ιταλία και δεν δοκιμάσει παγωτό, δεν έχει φάει τίποτε! Το δικό μου παγωτό απαθανατίστηκε από το φακό της Μαρίας (4 ολόκληρες μέρες και έβγαλε 10 φωτογραφίες! Άρα το παγωτό μου άξιζε πολλά!), έφαγα την τρελής την καζούρα για το μέγεθος του, αλλά απέδειξα ότι όταν πρόκειται για παγωτό μπορώ να καταβροχθίσω τόνους!

Εννοείται ότι το δικό μου είναι στο χωνάκι! Το άλλο, το μικρό είναι την Μαρίας!

Στο μαγαζί με τα παγωτό εμένα μου έδωσαν κουτάλι της σούπας και τα κορίτσια του παγωτού!
Περπατήσαμε στα στενά του Trastevere και συναντήσαμε αυτό πάνω σε ένα αυτοκίνητο:

Τι γράφει; "Ciao Nini. Tanti smile per te. Ti voglio bene. Tanto bene per te. Tanti bachi per te. Ciao." Δεν είναι πολύ γλυκό; Θέλω κι εγώ...
Διασχίσαμε μια από τις δεκάδες γέφυρες του Τίβερη, την Cestio.

Η γέφυρα αυτή ενώνει το μοναδικό νησάκι που βρίσκετε στον Τίβερη το Isola Tiberina.

Το νησάκι αυτό φιλοξενεί μια από τις μεγαλύτερες γυναικολογικές κλινικές της Ρώμης!
Περπατήσαμε λιγάκι ακόμα, πήραμε το μετρό και κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο για λίγη ξεκούραση. Το βράδυ είχε βόλτα το πρόγραμμα και θέλαμε να είμαστε φρέσκες! Βρήκαμε έναν οδηγό για νυχτερινή διασκέδαση και αποφασίσαμε να πάμε σ' ένα μπαράκι κοντά στο ξενοδοχείο μας, που έκλεινε στις 2! Ουουου! Τρελά γλέντια!
Στην διαδρομή έφαγα λιγάκι τα αφτιά των κοριτσιών, ήθελα να πάμε στο Hard Rock Cafe! Όχι ντε και καλά για να κάτσουμε, αλλά για να πάρω ακόμα ένα μπλουζάκι που τα συλλέγω. Τα καλά μου τα κορίτσια είπαν το οκ (με τέτοια μουρμούρα δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς!) και αφήσαμε πίσω το μπαράκι μας...
Πήρα μια τέλεια μπλουζίτσα και μια η Βασούλα για τον Ηρακλή της, με την υπογραφή του Bono!

Η φωτογραφία ήταν δώρο με το μπλουζάκι!

Τσιμπήσαμε κάτι ελαφρύ...

Ήπιαμε κάτι...

Και φύγαμε χαρούμενες για το ξενοδοχείο! Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη σε shopping therapy και έπρεπε να ξεκουραστούμε!

Πρώτη στάση της τρίτης μέρας στην Piazza di Spagna. Και κάπου εκεί ξεκινάει ο μαραθώνιος μαγαζιών...

Στην Via Dei Condotti, το δρόμο με τα πιο ακριβά μαγαζιά! Αριστερά μου το κατάστημα της Prada και δεξιά της Gucci! Δεν αγοράζω, μόνο κοιτάω...
Εδώ έχουμε ένα κενό για 3-4 ωρίτσες, γιατί δεν αφήσαμε μαγαζί για μαγαζί! Ο μεγάλος μου καημός όμως ήταν που δεν βρήκα σούπερ μάρκετ! Έχω μια τρέλα, θέλω όποια χώρα επισκέπτομαι να κάνω κάποιες αγορές. Π.χ. από την Ιταλία ήθελα μακαρόνια και τα μόνα που βρήκα ήταν από κάποια μαγαζάκια τύπου delli και τα πλήρωσα χρυσό!

Επόμενη στάση στην Fontana di Trevi, ότι ομορφότερο είδα στην Ρώμη! Πραγματικά οι φωτογραφίες δεν είναι ικανές να δείξουν, αυτό που είδαν τα ματάκια μας!

Βασούλα πήρες τις σακούλες και άφησες εκτός φωτογραφίας το κεφάλι του αγάλματος! Γιατίιιιιιιιιιι;;;

Μια στάση για έναν σύντομο καφέ και συνέχεια στα ψώνια! Κάτω από το τραπέζι γίνεται της σακούλας!!!

Το ομορφότερο μαγαζί στην Ρώμη, το Bartolucci! Ξύλινα παιχνίδια κατασκευάζονται μπροστά στα μάτια σου! Και εννοείται με σήμα κατατεθέν τον Πινόκιο!

Δεν είναι σούπερ;

Τελευταία στάση πριν το φαγητό στο Πάνθεον. Είναι ο καλύτερα διατηρημένος από όλους τους αρχαίους ναούς και έχει τον μεγαλύτερο τρούλο από ξύλο στην Ευρώπη! Έχει μια μεγάλη τρύπα στο κέντρο του τρούλου, τον γνωστό ως οφθαλμό, που φωτίζει τον ναό αλλά δίνει και δομική στήριξη στον τρούλο. Δυστυχώς ήταν πολύς ο κόσμος και δεν μπόρεσα να πλησιάσω για να βγάλω το εσωτερικό του!
Την ώρα που τρώγαμε, πέρασε από μπροστά μας μια διαδήλωση. Μιλάμε για χιλιάδες κόσμο, περνούσαν για τουλάχιστον 45'. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση αυτό! Γιατί; Γιατί σκέψου να γίνεται διαδήλωση στην Ομόνοια κι εσύ να κάθεσαι απέναντι, να τρως ανενόχλητος το φαγητό σου και να χαζεύεις την διαδήλωση! Μια διαδήλωση που θύμιζε γιορτή, αφού συνοδευόταν από DJ και άφθονη μπύρα! Οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν αμέτρητες, αλλά δεν είχαν καμιά διαφορά από τους διαδηλωτές! Με λίγα λόγια; Τριτοκοσμικές καταστάσεις!!! Το μόνο κακό ήταν ότι είχε κοπεί η πόλη στα δυο, στάθηκε αδύνατο να βρούμε ταξί (τι να κάνουμε; Κάνει και ο μπαμπαστρούμφ λάθη!!!) και περπατήσαμε απίστευτα πολύ για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο! Η Ρούλα και η Μαρία γκρίνιαζαν, εγώ τους έλεγα: "κουράγιο στρουμφάκια μου, τρία τετράγωνο έμειναν..." που όμως τελειωμό δεν είχαν και το βράδυ κανένας δεν είχε κουράγιο για έξω. Άσε που η Ρούλα απειλούσε ότι θα βγει με τις παντόφλες απ' το ξενοδοχείο!
Την επόμενη μέρα αφήσαμε τα δωμάτια και ξεκινήσαμε για την τελευταία μας βόλτα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι στις 4 έπρεπε να μαζευτούμε στο ξενοδοχείο για το αεροδρόμιο. Τι είχε απομείνει που δεν είχαμε δει; Τα μουσεία στο Βατικανό και πιο συγκεκριμένα η Καπέλα Σιξτίνα.

Πήραμε το μετρό, περπατήσαμε ως την είσοδο του Βατικανού και εκεί έγινε η μεγάλη έκπληξη! Τα μουσεία του Βατινακού είναι κλειστά κάθε Κυριακή, εκτός από την τελευταία Κυριακή κάθε μήνα, όπου είναι και ελεύθερη η είσοδος. Μα, δεν είναι σήμερα η τελευταία Κυριακή του μήνα; Ναι είναι, αλλά έπρεπε να ήσουν εδώ στις 12 και όχι στις 12:30 χρυσό μου! Η πατάτας μας ήταν απίστευτα μεγάλη, αλλά πραγματικά δεν είχαμε ακούσει τίποτε σχετικό, και έμεινα με την όρεξη! Ευτυχώς που πήγε μια φίλη μου το Πάσχα και μου έφερε φωτογραφίες να δω! Next time ίσως...
Ήθελα να βάλω ένα απ' τα βιντεάκια μας για να κλείσω αυτήν την τριλογία, αλλά δεν μου το φορτώνει! Θα το προσπαθήσω ξανα και θα το δημοσιεύσω! Φιλιά!

Άσχετο...

2009-05-12T17:02:00.001+03:00

Είναι μεσημέρι. Έχει μια υπέροχη ησυχία στην γειτονιά. Λατρεύω την ησυχία! Σας το 'χω πει ποτέ; Έχω αράξει στο μπαλκόνι, παρέα με το laptop μου (να 'ναι καλά το ίντερνετ to go!) και διαβάζω τους φίλους μου. Αλλού αφήνω σχόλια (όταν έχω κάτι να πω) και αλλού απλά διαβάζω, κουνάω το κεφάλι μου και πάω παρακάτω. Μου έχει λείψει πολύ ο κόσμος των blog. Εδώ ένιωθα πάντα ελεύθερη. Ελεύθερη να γράψω ότι θέλω, να επικοινωνήσω με όποιους θέλω, να μοιραστώ απόψεις και συναισθήματα.
Οι φίλοι μου με ρωτάνε γιατί απέχω. Ξέρουν ότι πάντα εδώ βγάζω κάτι από μένα. Και αυτόν τον καιρό περισσότερο από τα blog, μου λείπει ο χρόνος για τον εαυτό μου. Μου λείπει ο χώρος μου. Μου λείπει η ηρεμία. Και εκεί που λέω ότι είμαι καλά, ότι ισορρόπησα πάλι... Εκεί κάτι με κλονίζει!

Πρόσφατα έμαθα ότι είμαι κάτι σαν μπαμπούλας! Ξέρετε; Αυτό που τρομάζεις τα μικρά παιδάκια για να μην κάνουν σκανταλιές, για να τρώνε όλο τους το φαγητό; Αυτό! Μην γελάτε μ' αυτό που γράφω ντε! Αυτό είμαι λέμε! Δεν ξέρω πως να νιώσω γι' αυτό. Περήφανη που έχω προσδιοριστεί σ' αυτή τη ζωή ή όχι; Νομίζω ότι θα προτιμούσα να ήμουν η Μπου! Μπορώ να γίνω η Μπου; Θέλω να γίνω τώρα η Μπου!!! Ναι, το ξέρω. Δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω αλλιώς, μόνο με χιούμορ. Ξέρω ντε! Και με υπομονή. Έχω λίγη ακόμα... Θα επανέλθω!

Υ.Γ.1= Δεν πειράζει αν δεν καταλαβαίνετε! Αρκεί που "εκτονώθηκα"...

Υ.Γ.2= Βάσουλα σου το έταξα και θα το έχεις σύντομα: Roma part III, άλλωστε αυτό δεν θα ξεχαστεί έτσι εύκολα!