Let it snow...

Όχι! Δεν κάνω πλάκα! Είναι μέσα Μαρτίου, η άνοιξη έχει μπει για τα καλά, έχουμε δει απίστευτα ηλιόλουστες μέρες... Και παρ' όλα αυτά έξω είναι όλα κάτασπρα!!! Ήρθα από Κοζάνη με τρίτη, ενώ συνάντησα αρκετά αυτοκίνητα ακινητοποιημένα, με alarm να πατινάρουν! Ευτυχώς έχω χειμωνιάτικα λάστιχα.

(Η φωτογραφία είναι από τον δρόμο μου την ώρα που γυρνούσα σπίτι και είναι βγαλμένη με το κινητό)
Δεν αντέχω όμως άλλο χιόνι για φέτος, σε 5 μέρες φεύγουμε για Ρώμη και θέλω να νιώσω την άνοιξη! Γίνετε; Αν όχι, φέρτε τα αρνιά να τα στολίσουμε χριστουγεννιάτικα!!!

Της Άρτας το γεφύρι...

Αυτό δεν είναι ταξίδι, είναι της Άρτας το γεφύρι: ολημερίς το χτίζαμε, το βράδυ γκρεμιζόταν!!! Το κανονίζουμε εδώ και ένα μήνα και όλο κάτι γίνετε και στραβώνει το πράγμα! Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή...

"Όλο ταξιδεύεις κι εμείς τίποτε" μου είπαν οι φίλες μου. "Εγώ θα οργανώσω ταξίδι, εσείς θα έρθετε;" Πήρα λοιπόν το οκ, αποφασίσαμε τον προορισμό και άρχισα το ψάξιμο! Νομίζω ότι είναι το πρωταρχικό στάδιο ενός ταξιδιού, που με φτιάχνει αφάνταστα! Να ψάχνω δρομολόγια, ξενοδοχεία, ημερομηνίες... Φτιάχνομαι!!! Πάνω που λέγαμε τάδε του μηνός, εκεί ερχόταν κάποια κι έλεγε ότι δεν μπορεί γιατί έχει κάτι οικογενειακό. Ξανά μανά από την αρχή, θα πάμε τάδε του μηνός. Όχι, δεν μπορούμε να λείψουμε απ' το μαγαζί. Επόμενη ημερομηνία... Περίμενε, περίμενε να δούμε πότε θα είναι η ορκωμοσία της Κικίτσας. Ε! Λοιπόν μετά από τόση ταλαιπωρία και πολύ γκρίνια από μέρους μου (είμαι και είμαι γκρινιάρα, όταν με ξεσηκώνεις για ταξίδι παραγίνομαι!), σήμερα επιτέλους το κλείσαμε!

Σε λιγότερο από δέκα μέρες φεύγουμε για Ρώμη! Χαίρομαι απίστευτα, αλλά θα χαρώ ακόμα περισσότερο όταν μπω στο αεροπλάνο!

Δρόμος...

Πριν από μερικές μέρες παρακολούθησα τον συνθέτη, στιχουργό και τραγουδιστή του τραγουδιού αυτού σ' ένα live και από τότε μου έχει κολλήσει! Μάλλον φταίει που έχω έναν δρόμο κατά νου αυτές τις μέρες! Ένα ταξιδάκι που θέλω να κάνω, με παρέα που πολύ αγαπάω! Πριν σιγουρέψω όμως τα πράγματα, δεν μπορώ να μιλήσω! Αύριο θα ξέρω...

Στίχοι: Μάκης Σεβίλογλου
Μουσική: Μάκης Σεβίλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου - Μάκης Σεβίλογλου

Πού να`βρω σκάλα ν`ανεβώ
τον ήλιο σου να φτάσω
πιο πάνω από τα σύννεφα
κοντά σου να πλαγιάσω.

Δρόμος κι άλλος δρόμος
κι εσύ Θεός στο βάθος
να μου κρύβεις λόγια
και γω να ζω μονάχος
να γυρνώ τις νύχτες
με δανεικό κορμί.

Δρόμος κι άλλος δρόμος
χωρίς να ξέρω όμως
σαν τελειώσει ο δρόμος
αν θα περάσει ο πόνος
πες μου πόσο ακόμα
θα πατώ στο χώμα
κι εσύ ψηλά εκεί.

Πού να`βρω λόγια να σου πω
να δεις καημό που έχω
να σ`αγαπάω να χάνομαι
κι αγάπη να μην έχω.

Μέχρι αύριο, καλό βράδυ και καλή εβδομάδα!

Έπιασα τα διακόσια...

Όχι, όχι! Που να βρεις άλλωστε διακόσια ευρώ; Καιρό είχα να το δω αυτό το χαρτονόμισμα...

Όχι, όχι! Είπαμε έχω πάρει δυο - τρία κιλά, αλλά μέχρι τα διακόσια έχω ακόμα!

Όχι, όχι! Είπαμε πως μου αρέσει η ταχύτητα, αλλά όχι και με 200 χλμ/ώρα! Άλλωστε που να βρω αυτοκίνητο και δρόμους...
Απλά και μόνο έπιασα τα 200 post και είπα να το γιορτάσω λιγάκι!

Πάρτε γλυκάκι!

Τον τελευταίο καιρό δεν γράφω όπως στην αρχή. Ίσως έχω χάσει την εξαιρετική μου έμπνευση (εγώ και ο Kundera ένα πράγμα!), ίσως βαρέθηκα λιγάκι, ίσως μου βγαίνει σε συνάρτηση με την ζωή μου που δεν κάνω κάτι δημιουργικό τελευταία...

Παρ' όλα αυτά λέω να μείνω λίγο ακόμα (Βασούλα άκουσες ατάκα;!!!) γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που εκτιμώ... Ευτυχώς!!!

Μου κάνει πλάκα ο Θεός...

Όταν κάνει την επανεμφάνιση του (μετά από εφτά χρόνια) ένας πρώην, με κοπλιμέντα και ανήθικες προτάσεις, λες απλά ότι δεν σε νοιάζει. Περσινά ξινά σταφύλια το λένε αυτό στο χωριό μου και του το είπα!
Όταν σε διάστημα δυο ημερών από τον πρώτο, κάνει την επανεμφάνιση του (αυτός μετά από σχεδόν πέντε χρόνια) ένας άλλος πρώην, μου μιλάει για πρώτη φορά από τότε (πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλο και δεν λέγαμε ούτε καλημέρα!) και δηλώνει σε έναν φίλο μου ότι ήμουν ο άνθρωπος της ζωής του και το έχει μετανιώσει, λες απλά να πάει να γαμηθεί τώρα που το θυμήθηκε! Εντάξει, το ομολογώ ότι μια ηθική ικανοποίηση την πήρα...
Όταν όμως πριν προλάβουν να περάσουν δέκα μέρες,εμφανίζετε κι αυτό που με τσάκισε το καλοκαίρι, με ένα ηλίθιο mail, εδώ κάτι μου βρωμάει!

Ή έχουν κάνει club και αποφάσισαν να με τρελάνουν ή είναι ανάδρομος ο Ερμής, ο Δίας, η Αφροδίτη και όλοι οι πλανήτες ή πολύ απλά μου κάνει πλάκα ο Θεός!!!

Ήμαρτον λέμε...

Ευτυχώς μου έχουν μείνει μόνο δυο πρώην που δεν έχουν εμφανιστεί! Αντέχω λιγάκι ακόμα!!!

Το βαλς των χαμένων ονείρων...

Γυρίζεις σπίτι μετά από ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο. Οι μπαταρίες είναι γεμάτες. Η κούραση μπορεί να είναι μεγαλύτερη από πριν, αλλά δεν πειράζει. Μ' αρέσει αυτή η κούραση! Κούραση από βόλτες, παρέες, κουβέντες μ' ανθρώπους που αγαπάς. Δεν το έχεις κάθε μέρα αυτό! Άλλοι άνθρωποι δεν το έχουν ζήσει ποτέ αυτό...
Ένας άνθρωπος μου έλειψε πολύ αυτό το Σαββατοκύριακο και λυπάμαι που είναι τόσο μακρυά (τελικά είμαι τυχερή που βρίσκομαι μακρυά απ' τους φίλους μου, αλλά σε απόσταση αναπνοής!), αλλά χαίρομαι που υπάρχει στην ζωή μου! Μας έλειψες ρε κουμπάρε!
Και πού είσαι; Φιλενάδα, αν σε πίκρανα λιγάκι χθες μ' αυτά που σου είπα, συγνώμη! Μια συγνώμη από καρδιά, ξέρεις ότι δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Θέλω όμως στους ανθρώπους που αγαπώ, να μπορώ να λέω ότι μ' ενοχλεί, ότι με πονάει... Όχι άλλα πτώματα στην ντουλάπα! Ξέρεις εσύ... Α! Και περιμένω να φτιάξεις την σχέση σου με το τηλέφωνο, για να μην χανόμαστε! Άλλωστε η γνωστή τριάδα κάνει πάντα τα καλύτερα "μνημόσυνα"!!!
...Και τώρα μπορώ να χαλαρώσω... να ξεκουραστώ... με μια μελωδία που μου θυμίζει το παρελθόν... τα παιδικά μου χρόνια... σαν να βγήκε από Ελληνική ταινία... τόσο οικία... μια μελωδία χωρίς τέλος... μπορεί να παίζει η ίδια φράση ξανά και ξανά... χωρίς να γίνεται βαρετή ή μονότονη... με γεμίζει ηρεμία... ίσως μια γλυκιά μελαγχολία.. μάγος ο Χατζιδάκις......

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Απόκριες over...

Μπορεί κάποιος να πάρει την κούραση, την ταλαιπωρία, τους μαύρους κύκλους; Τουλάχιστον τελείωσαν οι απόκριες! Όχι πως δεν μου αρέσουν οι απόκριες, απλά αυτό το διάστημα ήταν φουλ στην δουλειά! Αν και άνεργη, δούλεψα μέσα στο τριήμερο 26 τουλάχιστον ώρες!!! Όρθια, στο τρέξιμο, μέσα σε απίστευτο κόσμο! Τρελό κόσμο λέμε, το μαγαζί γεμάτο μέσα-έξω και μεις να μην ξέρουμε που να πρωτοτρέξουμε! Άσε που είχαμε να σέρνουμε και τις αποκριάτικες στολές μας! Ναι, ναι, ντυθήκαμε μαζικά... Όλο το μαγαζί ένα θέμα! Το Σάββατο ήμασταν γκέισες, αγόρια κορίτσια! Σας μιλάω για πολύ γέλιο, να βλέπεις τους μαντραχαλάδες με τις κινέζικες ρόμπες, με μαλλιά κότσο, κάτασπρα πρόσωπα, μαύρο eye liner και κατακόκκινο χειλάκι! Με ζόρισαν λιγάκι μέχρι να τους βάψω, αλλά άξιζε τον κόπο γιατί κάνανε πάταγο τα αγόρια μας!Δυο αγαπημένες γκέισες!!! Και μια λιγάκι πιο θλιμμένη!!! Μετά από τις παραπάνω ομορφιές, εμείς ωχριούμε...

Την Κυριακή ντύσαμε τα αγόρια (ευτυχώς επιλέξαμε τα κορίτσια τις στολές και τις επιλέξαμε όπως μας βόλευαν!) αγγελάκια και εμείς ντυθήκαμε διαβολάκια! Περάσαμε σούπερ (αν εξαιρέσεις την κούραση της ημέρας), είχαμε ένα ποντιακό συγκρότημα, μέχρι που χορέψαμε στην μέση του στενού τικ! Σίγουρα θα ήταν καλύτερα αν δεν δουλεύαμε, αλλά δεν μπορείς να τα έχεις και όλα δικά σου! Τρία διαβολάκια και τι διαβολάκια!
Τι να σχολιάσω εδώ; Η αγαπημένη μου φωτογραφία! Είμαι καλλιτέχνης τελικά!!!

Να πιάνουμε όμως δουλειά... Εξοντώστε τους αγγέλους!!!

ΥΓ1= Από τα πράγματα που μου έκαναν απίστευτη εντύπωση ήταν η μπάντα του δήμου! Κυκλοφορούσαν στην πόλη μασκαρεμένοι, έπαιζε και τραγουδούσε με ρυθμό!
ΥΓ2= Τι έγινε ρε παιδιά η Γλαύκη; Ποιος την πείραξε και έκλεισε το blog της;
ΥΓ3= Μετά από 6 μήνες είχα μια πρόταση για δουλειά! Άσχετη από το αντικείμενο μου, αλλά ακούγετε ενδιαφέρουσα! Θα το συζητήσω και θα σας ενημερώσω!!!

Διασκεδάζω...

Το πως βλέπει ο κάθε άνθρωπος την διασκέδαση διαφέρει. Άλλος προτιμάει να κάθετε σπίτι του και να απολαμβάνει μια καλή ταινία, παρέα με μια πίτσα και μια μπύρα. Άλλος θέλει να έχει στο σπίτι του την παρέα του και να παίζει επιτραπέζια παιχνίδια ή χαρτιά. Άλλος αρέσκεται στο να είναι σε μια ταβερνούλα, με καλή παρέα και να πίνει κρασάκια και να συζητάει. Άλλος θέλει να απολαμβάνει το ποτάκι του, σε ένα ωραίο μαγαζί με καλή μουσική. Άλλος προτιμάει απλά να ταξιδεύει.Σίγουρα υπάρχουν εκατοντάδες τρόποι διασκέδασης. Οι παραπάνω είναι κάποιοι από αυτούς που εγώ προτιμώ και ποικίλουν ανάλογα με την διάθεση μου. Και σίγουρα δεν κατηγορώ τους ανθρώπους που διασκεδάζουν με διαφορετικά πράγματα απ' ότι εγώ! Απλά παραξενεύομαι! Πως μπορεί ένας άνθρωπος να διασκεδάζει όταν δεν υπάρχει καν χώρος να σταθεί; Όταν είναι ασφυκτικά ο ένας πάνω στον άλλο; Όταν δεν μπορεί ούτε το ποτήρι του να ακουμπήσει κάπου; Όταν η μουσική σου σπάει τα μηνίγγια; Όταν έχει καπνό για όλους μέσα στον χώρο και δεν χρειάζεται καν να ανάψεις το δικό σου τσιγάρο; Όταν οι σπρωξιές και οι αγκωνιές παίρνουν και δίνουν;
Μάλλον παραμιλάω... Φταίει η κούραση και η ταλαιπωρία των ημερών. Θα κοιμηθώ, θα ξεκουραστώ, θα μεγαλώσω (που μου έλεγε πάντα η μαμά μου!) και θα το ξεχάσω!

Test, test, test...

Ο αγαπητός φίλος Uncle Scrooge, μου έστειλε στο e-mail μου ένα παιχνιδάκι, που του είχα ζητήσει. Δεν είχα σκοπό να δημοσιοποιήσω τα αποτελέσματα (είπα να μην χαλάσω το image μου!), αλλά τα αποτελέσματα με οδήγησαν εδώ... Είναι λοιπόν απλό, απλά πληκτρολογείς την ημερομηνία γέννησης και σου βγάζει τα αποτελέσματα.

Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ζω 371 μήνες ή 11.272 μέρες ή 270.536 ώρες ή 16.232.166 λεπτά... Τα νούμερα μεγαλώνουν κι εγώ φρικάρω! Μη με ρωτήσετε τα δευτερόλεπτα, είναι τεράστιο το νούμερο!!!

Και αφού ξεπεράσεις το σοκ των αριθμών, διαβάζεις τα στοιχεία του χαρακτήρα σου. Μεταφράζω σε απλά ελληνικά, όπως θυμάμαι δηλαδή!

* ακμαίος και δυναμικός (μετά από τόσο ξενύχτι, πόσο ακμαίος μπορείς να είσαι;)
* αποφασιστικός και μισητός άλλα τείνει να το μετανιώσει (εδώ δεν το πολυκατάλαβα, αλλά αφού το λέει το τεστ, εγώ δεν μπορώ να αντιδράσω!)
* ελκυστικός και στοργικός (ναι, ναι! Εγώ είμαι όλα αυτά!)
* με υψηλή νοημοσύνη (δεν πλήρωσα κανέναν, το ορκίζομαι!)
* λατρεύει να έχει την προσοχή (ποιος μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο για τον εαυτό του;)
* διπλωμάτης (δεν θα το έλεγα...)
* παρηγορητικός (προσπαθώ!)
* φιλικός και λύνει τα προβλήματα των ανθρώπων γύρω του (να δω τα δικά μου ποιος θα τα λύσει!)
* γενναίος και θαρραλέος (είμαι, είμαι...)
* περιπετειώδης (κι απ' αυτό...)
* τρυφερός και στοργικός (Αχ! Ναι!)
* μελιστάλαχτος και γενναιόδωρος (αυτό το μελιστάλαχτος αν το διαβάσει η αδερφή μου, πολύ θα γελάσει!)
* συναισθηματικός (και δεν συμμαζεύεται!)
* εκδικητικός (γκουχ, γκουχ! Μίλησε κανένας;)
* δραστήριος (φύγαμε!)
* βιαστικός (το υπερκινητικός περιμένω για να συμπληρωθεί το προφίλ μου!)
* έχει καλή μνήμη (γκαμήλα!)
* κινητικός (εντάξει, τώρα τα έχω όλα!)
* παρακινεί τον εαυτό του και τους άλλους (πες μου Σκρουτζάκο, ποιος δικός μου με έδωσε;)
* αρρωσταίνει συχνά στο κεφάλι και στο στήθος (μια χαρά είμαι... Κακό σκυλί...)
* ζηλεύει εύκολα (αυτό δεν θα το συζητήσω!)

ΥΓ= Σ' ευχαριστώ που με έκανες και γέλασα, γιατί αύριο ξημερώνει μια πολύ δύσκολη μέρα! Θα έπρεπε το βράδυ στο μαγαζί να είμαστε πέντε άτομα (αχ αυτές οι εξεταστικές!), αλλά μείναμε τρεις και δεν ξέρω πως θα την παλέψουμε!!!

Αναμνήσεις...

Πριν μερικά χρόνια, όταν επέστρεψα από την Θεσσαλονίκη και πήρα απόφαση ότι θα μείνω πάλι στο παιδικό μου δωμάτιο, αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη αλλαγή. Πέταξα το κρεβάτι έξω (που μου μπούκωνε το χώρο!), πήρα έναν υπέροχο καναπέ - κρεββάτι, έβαψα τους τοίχους (με τα χεράκια μου!) κίτρινο με πορτοκαλί και έβαλα χάρτινη μπορντούρα ενδιάμεσα στα δυο χρώματα, γέμισα τους τοίχους βιβλιοθήκες, έβαλα ασορτί κουρτίνες και κρέμασα έναν όμορφο, μικρό, διακοσμητικό πολυέλαιο! Το δωμάτιο μου έγινε όμορφο, ζεστό και πολύ φιλόξενο... Τι να κάνω; Δεν μπορώ να επιβιώσω μέσα σ' ένα χώρο που δεν με εμπνέει!

Τον τελευταίο καιρό όμως είχε απογίνει το κακό! Είχα μαζέψει χιλιάδες χαρτιά, εφημερίδες, περιοδικά, προκηρύξεις (ψάχνω και για δουλειά... Τρομάρα μου!) που σχημάτιζαν στοίβες στο πάτωμα! Πολλές φορές έπρεπε να πηδάω πάνω από πράγματα για να φτάσω από την μια άκρη του δωματίου στην άλλη! Μην φανταστείτε ότι έχω κανένα τεράστιο δωμάτιο, μια σταλιά είναι και μπούκωσε αμέσως! Επίσης δεν θα δεχτώ σχόλια του στυλ: "Ανοικοκύρευτη!!!"! Κάνω όλες τις δουλειές στο σπίτι, αλλά είναι κάποια πράγματα, δικά μου, που δύσκολα τα αποχωρίζομαι! Την προηγούμενη βδομάδα όμως έφτασε η ώρα του αποχωρισμού! Πήρα μαύρες σακούλες σκουπιδιών και έκανα αυτό που απέφευγα εδώ και 2-3 μήνες... Το έκανα παλατάκι!!!

Κι αφού έκανα το δωμάτιο κουκλάκι, είπα να κάνω και μια εκκαθάριση στον πίνακα ανακοινώσεων (ξέρετε! Αυτόν που είναι από φελλό και καρφώνεις πάνω ότι σου την βαρέσει!) που βρίσκετε πίσω από την πόρτα μου! Και τι δεν βρήκα εκεί! Δυο τούρκικα χαρτονομίσματα, από την εποχή που είχα τα εκατομμύρια (μιλάμε για πολλά μηδενικά!), ένα ματάκι που μου είχε χαρίσει κάποιος στην Τουρκία, εισιτήρια από συναυλίες, εισιτήρια και προσκλήσεις από θεατρικές παραστάσεις, κάρτες από γενέθλια του παρελθόντος, παλιές φωτογραφίες με φίλους και υποτιθέμενους φίλους... Αυτό όμως που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση (είχα ξεχάσει ότι υπήρχαν!) ήταν κάποια μικροσκοπικά χαρτάκια, που έγραφαν πάνω ότι μου έκανε εντύπωση. Δηλαδή ένα στίχος από τραγούδι: "...αξίζει φίλε να υπάρχει για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...", ή ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο: "...το να αρνείσαι να εκτεθείς συναισθηματικά, από φόβο μην πληγωθείς στο μέλλον, είναι σαν να αποφεύγεις να φας ένα υπέροχο δείπνο, μην τυχόν και σε βάλουν ύστερα να πλύνεις τα πιάτα..." της Σάντρα Δόμβου από το βιβλίο «Έρωτας είναι θα περάσει...» (δεν ξέρω πότε ακριβώς το διάβασα αυτό το αριστούργημα!!!) ή κάποιο αγνώστης ταυτότητας: "...το παρελθόν δεν μπορεί να είναι το πανωφόρι στο ρούχο του παρόντος...", που μάλλον κάπου το άκουσα και μου έμεινε! Τα πιο τρελά όμως ήταν αυτά που είχα γράψει ακούγοντας Ερωτικό FM, ο αγαπημένος μου ραδιοφωνικός σταθμός όταν ζούσα στην Θεσσαλονίκη. Ο σταθμός έπαιζε non-stop music, χωρίς εκφωνητές. Το μόνο που έσπαγε την μονοτονία ήταν κάποια ερωτικά μηνυματάκια που έσκαγαν μύτη από το πουθενά ή κάποιοι αναστεναγμοί! Τέτοια μηνυματάκια βρήκα και στον πίνακα μου όπως: "...Η ζωή σου δίνει απλόχερα ότι έχεις δώσει: είτε ευτυχία, είτε δυστυχία! Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο..." ή "...Η απόλυτη διαστροφή του έρωτα είναι να κυνηγάς αυτό που σε πληγώνει και να πληγώνεις αυτό που σε κυνηγά..."! Γέλασα πολύ με όλα αυτά (θυμήθηκα τα φοιτητικά χρόνια, τις ατελείωτες κουβέντες τότε, τις καψούρες και τις ώρες που πέρασα ακούγοντας ραδιόφωνο), αλλά μελαγχόλησα λιγάκι! Πως μεγαλώνουμε; Πως αλλάζουμε; Μπα! Μου αρέσει που αλλάζουμε! Τα κατεβάζω όλα αυτά τώρα και ψάχνω άλλα, καινούργια να αναρτήσω... πιο ψαγμένα πλέον, πιο κουλτουριάρικα! Καμιά ιδέα κανείς;

ΥΓ= Ακριβώς κάτω από το καραβάκι, έχω κρεμάσει το βραχιολάκι που μου φόρεσαν στο νοσοκομείο μόλις γεννήθηκα! Χωράει μόλις το επώνυμό μου (16 γράμματα, που να χωρέσουν;) και την λέξη θήλυ και αυτή τη στιγμή τυλίγει μόνο τον αντίχειρα μου! Είναι από τα αντικείμενα που θα κρατάω μέχρι να πεθάνω...