Διπλό post: Κάπου χάθηκα τελευταία και ένα Ασμπέτα αλλιώτικο απ' τα άλλα!

Να 'μαι κι εγώ!!! Έλειψα κάποιες μέρες, όχι γιατί βαρέθηκα, αλλά γιατί η Altec έκανε το θαύμα της! Και βέβαια δεν μου έδωσε κανένα περιθώριο επιλογής! Προσπαθούσα να διαβάσω κάποια post, να αφήσω κάποια σχόλια, αλλά μάταια.. Έγινα και λιγάκι κλέφτης έχω να πω (να 'ναι καλά ο γείτονα, που δεν έχει κλειδωμένο το ίντερνετ του και που δεν ξέρω και ποιος χριστιανός είναι!), αλλά δεν είχα άλλο τρόπο! Νιώθω να αποξενώνομαι και δεν θα το αφήσω έτσι! Έκανα ήδη αίτηση για ίντερνετ και την επόμενη Δευτέρα θα ξαναμπώ στο σπιτάκι μου και θα βγω απ' αυτό το άθλιο ίντερνετ-καφέ, που μόνο πιτσιρίκια βλέπω!

Ας αφήσω όμως τις φλυαρίες και να έρθω στο δεύτερο θέμα του post μου, που είναι το Ασμπέτα που έλαβε χώρα το Σάββατο 18 Οκτωβρίου! Το ξέρω ότι το άργησα λιγάκι, αλλά είπαμε... Άτιμη Altec!!! Ένα επετειακό Ασμπέτα λοιπόν, αφού έκλεινε ένας χρόνος από την πρώτη συνάντηση κάποιων blogger που έγινε θεσμός! Βρεθήκαμε λοιπόν αρκετά "τρελόπαιδα", αλλά είχαμε κι αρκετές απουσίες, αδικαιολόγητες κατ' εμέ! Δεν θα μπω στην διαδικασία να ρωτήσω ή να μάθω τι έγινε στην blogόσφαιρα τις μέρες που δεν είχα ίντερνετ. Θα πω μόνο κάτι που νιώθω και θα πάω παρακάτω. Πιστεύω ότι το ίντερνετ για πολλούς από εμάς είναι ένας τρόπος χαλάρωσης, "γνωρίζουμε" κάποιους ανθρώπους, επιλέγουμε να τους διαβάζουμε και δεν έχει καμία λογική να μεταφέρουμε τις κακές συνήθειες της καθημερινότητας μας εδώ μέσα!!! Τίποτε άλλο!

Έχω πάρει λάθος δρόμο μου φαίνεται σήμερα, αλλά που θα μου πάει; Θα τον βρω! Έκανα για ακόμα μια φόρα 500+ χιλιόμετρα για να δω κάποιους ανθρώπους που εκτιμώ και για να γνωρίσω και κάποιους που blogομιλούσα αρκετό καιρό! Εσάς που σας ήξερα, χάρηκα πολύ που σας ξαναείδα! Πραγματικά χάρηκα πολύ! Κάθε φορά και καλύτερα είμαστε... Ευτυχώς είχα την ευκαιρία να μιλήσω λίγο περισσότερο και με κάποιους που την προηγούμενη φορά μου ξέφυγαν! Τι να κάνω που είμαι πολυλογού; Κρίμα που δεν είχαμε κοντά μας το Κατερινάκι (που ήταν άρρωστο) και την Μάνια (που χτύπησε το ποδαράκι της), μας λείψατε κορίτσια,ελπίζω όμως να τα πούμε την επόμενη φορά! Χάρηκα όμως και πάρα πολύ για τις καινούργιες εισόδους αυτού του Ασμπέτα! Με την Γλαύκη και την Καλίνα μιλήσαμε λιγάκι και το χάρηκα πολύ! Την επόμενη φορά περισσότερο... Με την Νανά όμως μίλησα πολύ (πες Νανά μου πόσο πολυλογού είμαι!!!) και το χάρηκα αφάνταστα! Βρήκα έναν άνθρωπο, από αυτούς (θα το πω λαϊκιστή!) που γουστάρεις να έχεις συνομιλητή! Γι' αυτό δεν χανόμαστε και τα λέμε όπως πάντα!Και εις άλλα Ασμπέτα με υγεία... Και πιο βόρεια και πιο νότια!!!

New York Part II

Σας είχα υποσχεθεί μερικές ακόμα φωτογραφίες από το ταξίδι μου στην Νέα Υόρκη. Το ξέρω ότι άργησα πολύ, αλλά δεν μπορώ να μαζευτώ σπίτι και ακόμα περισσότερο να κάτσω μπροστά στον υπολογιστή μου! Άσε που εκτελώ χρέη σοφέρ και πηγαίνω-φέρνω την αδερφή μου! Παρ' όλα αυτά σήμερα αποφάσισα να κάνω το δεύτερο μέρος, που ελπίζω να είναι και το τελευταίο! Η πρώτη φωτογραφία είναι αφιερωμένη στον Βασίλη που έχει φάει κόλλημα με την σειρά που διαφημίζει το τουριστικό λεωφορείο! Έβλεπες χιλιάδες να κυκλοφορούν στο Μανχάταν!Στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς, αλλά το βρήκα πολύ χαριτωμένο...

Το Central Park! Το αγαπούσα πριν το δω, από κοντά το λάτρεψα!!!

Πέρασε δύσκολες στιγμές το δύσμοιρο το σκιουράκι, με μια τρελή να το κυνηγάει για να το φωτογραφήσει!

Ποιος το φανταζόταν; Να κάνω κούνια στο Central Park!!!

Η θέα από την γέφυρα του Μπρούκλιν.

Η γέφυρα του Μπρούκλιν

Μανχάταν by night!

Σκαρφάλωσα και στην γέφυρα!

Κι όταν τα φώτα ανάβουν η πόλη αλλάζει όψη...
Νομίζω ότι έκλεισα με την Νέα Υόρκη! Δυστυχώς την μέρα που πήγα στην Times Square και στο Hard Rock Cafe ξέχασα την φωτογραφική μου μηχανή στο σπίτι! Tα παιδιά που είχαν μηχανή μαζί τους, δεν μου έχουν στείλει ακόμα τις φωτογραφίες και πραγματικά ήταν υπέροχη εμπειρία!!! Τώρα χρωστάω δυο post, ένα με Atlantic city και ένα με Long beach Island! Λίγο υπομονή και έφτασαν...

Πέρασε κι όλας ένας χρόνος...

Πότε μπήκα για πρώτη φορά στο ίντερνετ, πότε διάβασα για πρώτη φορά κάποιους blogger, πότε δημιούργησα το δικό μου blog... Ούτε που το κατάλαβα!!! Σήμερα λοιπόν το φτωχικό μου, κλείνει τον πρώτο χρόνο ζωή! Μέσα σ' αυτό το φτωχικό έζησα στιγμές μελαγχολικές (το αντίθετο θα ήταν παράξενο για μένα!), στιγμές χαρούμενες, στιγμές συντροφικές με ανθρώπους (που είτε έχω γνωρίσει από κοντά, είτε όχι) που εκτιμώ και πολλές φορές θαυμάζω! Άρα από αυτό το χρόνο, θα κρατήσω μόνο τους ανθρώπους που "γνώρισα" και τα όμορφα πράγματα που έμαθα και μοιράστηκα...

Σας ευχαριστώ πολύ όλους γι' αυτό το χρόνο που περάσαμε μαζί! Ας ελπίσουμε ότι θα 'ρθουν κι άλλοι...

New York Part I

Μου ζητήσατε να σας "δείξω" την Νέα Υόρκη. Είναι μέρες τώρα που προσπαθώ να κάνω ένα σχετικό post, αλλά μάλλον μου είναι πολύ δύσκολο! Όχι γιατί δεν ξέρω να γράφω, ούτε γιατί δεν ξέρω να εκφράζομαι, ποτέ δεν αντιμετώπιζα τέτοια προβλήματα! Το θέμα όμως είναι ότι το ταξίδι αυτό φαντάζει τόσο ψεύτικο στο μυαλό μου, που πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω! Νομίζω ότι όλο αυτό δεν το έζησα, δεν ήμουν πραγματικά εκεί! Απλά είδα ακόμα μια ταινία, από τις χιλιάδες που έχω δει, που η πόλη που διαδραματιζόταν ήταν η ΝΥ! Πάντα μου έλεγαν όλοι ότι βγάζω πολύ καλές φωτογραφίες, μόνο που αυτή τη φορά μαγεύτηκα τόσο πολύ από το θέαμα, προσπαθούσα να ρουφήξω κάθε εικόνα, που υστερώ λιγάκι στο φωτογραφικό μου αποτέλεσμα! Αν μπορούσε κάποιος να μπει στο μυαλό μου, θα καταλάβαινε τι ακριβώς θέλω να πω, δυστυχώς όμως αυτό δεν είναι εφικτό! Γι' αυτό θα σας δείξω όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορώ, με ελάχιστα δικά μου σχόλια και αφήνω εσάς να βγάλετε τα συμπεράσματα σας...Η αφεντομουτσουνάρα μου με φόντο ένα κτίριο, που σπάω μέρες το κεφάλι μου για να θυμηθώ ποιο είναι!!!Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Η θέα από το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Πάνω στο Εμπάιρ μπορείς να δεις τα πάντα... Εδώ θαυμάζεις το υπέροχο Central Park. Το μεγαλύτερο Macy's της Νέα Υόρκης! Έφαγα πολύ χρόνο και χρήμα εκεί μέσα... Το Μπράιαντ Παρκ μεσημεράκι, όπου ο κόσμος κάνει το μεσημεριανό του διάλειμμα ή απλά λιάζεται...

Η Δημόσια βιβλιοθήκη, κάποιοι ίσως την θυμούνται από την ταινία "The day after tomorrow".

Μέσα στο μουσείο Γκούγκενχαϊμ. Δεν επιτρεπόταν να βγάλουμε φωτογραφίες τα εκθέματα.

Το Μητροπολιτικό Μουσείο. Είναι τόσες πολλές οι φωτογραφίες που έχω μέσα στο Μητροπολιτικό Μουσείο, που θα σας δείξω ελάχιστα... τα πιο αγαπημένα μου!Παρέα με μια σαρκοφάγο!Ναι! Είναι φανερό ότι με μάγεψε ο Αιγυπτιακός πολιτισμός!Χωρίς σχόλια!!! Η μεγάλη μου αγάπη Βίνσεντ Βαν Γκογκ!Και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείπει ένας Πικάσο!To Έλις Άιλαντ, όπου σήμερα στεγάζεται το Μουσείο μετανάστευσης. Το φοβερότερο όλων είναι ότι εκεί (μέσω κομπιούτερ) μπορείς να εντοπίσεις συγγενείς που από το 1892 έως το 1954 πέρασαν και εγκαταστάθηκαν στην Αμερική!Και βέβαια το Άγαλμα της Ελευθερίας!Ο πιο διάσημος πίνακας του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης (MoMA), ο Λουόμενος!Δεν θυμάμαι τον καλλιτέχνη, αυτό που μετράει είναι το έργο τέχνης!Οι σούπες του Άντι Γουόρχολ.Ένα έργο τέχνης ξέμπαρκο, ίσως όπως ήταν οι αγελάδες στην Αθήνα!

Το post μου βγήκε λιγάκι μεγαλύτερο απ' ότι το υπολόγιζα! Βέβαια θα μου πεις 600 φωτογραφίες είναι αυτές, άρα είναι λογικό! Γι' αυτό θα ακολουθήσει ακόμα ένα post για την Νέα Υόρκη, ένα για το Atlantic city και ένα για το Long Beach Island!

Καινούργια δουλειά;;;

Χτυπάει το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής μια γνωστή μου κοπέλα, συνάδελφος και παλιά συνεργάτης. Τώρα είναι σε άλλη δουλειά. Με παίρνει για να μου πει ότι στην εταιρεία που δουλεύει, ψάχνουν κοπέλα να κάνει τις δουλειές που έκανα και στην προηγούμενη δουλειά μου. Θέλουν όμως άτομο με εμπειρία, γιατί έχουν πολύ δουλειά και δεν προλαβαίνουν να εκπαιδεύσουν κάποιον νέο! Εκεί εγώ, με τα τόσα χρόνια εμπειρίας, χαίρομαι και λέω στον εαυτό μου: "Επί τέλους! Κάπου που θα μπορούν να αναγνωρίσουν την αξία σου!" ...λέμε τώρα! Το μόνο κακό (για αρχή, γιατί δεν ήξερα τι θα ακολουθήσει!) ήταν ότι η δουλειά αυτή είναι σε άλλη πόλη, περίπου 20 λεπτά μακριά. Εντάξει λέω, παλεύεται!

Ξυπνάω που λέτε πρωί-πρωί, ντύνομαι, στολίζομαι, παίρνω το αμάξι μου και ξεκινάω να πάω να μιλήσω για την δουλειά! Το αφεντικό δεν το είδα πουθενά, δεν έκανε καν τον κόπο να περάσει απ' το γραφείο! Ευτυχώς η μια κοπέλα που δουλεύει στο γραφείο αυτό, είναι πολύ καλή φίλη μιας φίλης μου και με ενημέρωσε σχετικά! Δηλαδή τις υπέροχες συνθήκες εργασίας! Ωράριο; 8:30 το πρωί έως 2:00 το μεσημέρι. 5 1/2 ώρες για πρωί, συν τα δυο 20λεπτα του πηγαινέλα, μας κάνουν 6 ώρες και κάτι! Μετά ακολουθεί το απογευματινό ωράριο, από τις 5 έως τις 9, δηλαδή άλλες 4 ώρες, συν τα δυο 20λεπτα που λέγαμε, μας κάνουν άλλες 5 ωρίτσες! Σύνολο; Ε, κάπου 11 ωρίτσες καθημερινά! Σιγά τα λάχανα θα μου πεις τώρα εσύ, που ζεις στην Αθήνα και κάνεις 1 ώρα να φτάσεις στην δουλειά σου! Εδώ όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά! Πριν έκανα 5 λεπτά για να φτάσω στην δουλειά μου και γενικά οι αποστάσεις σε μια μικρή επαρχιακή πόλη είναι μηδενικές! Α! Και το καλύτερο δεν σας το είπα! Το πρόγραμμα περιλαμβάνει και Σάββατο!!!

Κι άντε να πούμε ότι παραβλέπω το υπέροχο ωράριο και θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα προσαρμοστώ! Έλα μου όμως που έχει και συνέχεια! Δεν έχει λέει συγκεκριμένο αντικείμενο, μια κάνεις αυτό και μια εκείνο! Κι αυτό που το ξεκίνησα εγώ, μπορεί αύριο να το τελειώσεις εσύ! Κι έρχομαι εκεί εγώ, με το φτωχό μυαλουδάκι μου να ρωτήσω: "Κι αν γίνει ένα λάθος, ποιος το φορτώνεται;" Πήρα όμως απάντηση που με κάλυψε: "Έλα μωρέ! Ποιος φταίει; Κι εγώ κι εσύ, όλοι μας" Τι ακούω Χριστέ μου η γυναίκα!!!!!!

Το τελικό χτύπημα (χτύπημα κάτω απ' την μέση!!!) το αφεντικό αρέσκεται να περνάει τις 3 πρώτες ώρες της ημέρας φωνάζοντας, μέχρι να συντονίσει το προσωπικό! Μα μόνο 3 ώρες βρε παιδιά; Και γω που θα το συνηθίσω; Πως θα ζήσω μετά;

Από ότι ήδη καταλάβατε, η δουλειά αυτή ήταν τρελό κελεπούρι και προτίμησα να μείνω με τα 418 ευρώ που μου δίνει ο ΟΑΕΔ και με την ψυχική μου υγεία! Τι με περιμένει από δω και πέρα;

Να 'μαι κι εγώ...

Επέστρεψα!!! Γεμάτη εικόνες, αναμνήσεις και μια καταθλιψάρα "ΝΑ"!!! Ναι, ναι! Πολύ καλά διαβάσατε! Νομίζω ότι αυτό που έζησα ήταν μια απίστευτη εμπειρία ζωής, την ρούφηξα μέχρι τελευταία σταγόνα, αλλά πάντα όλα τα όμορφα κρατούν λίγο!

Από τα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση από την πρώτη στιγμή που πάτησα το ποδαράκι μου στην Νέα Υόρκη, ήταν ότι όλα ήταν τεράστια και ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει την αίσθηση των μεγεθών! Γι' αυτά όμως θα σας μιλήσω σε post που θα κάνω αποκλειστικά για την Νέα Υόρκη... Σύντομα!

(Η φωτογραφία είναι από την πρώτη μου περιήγηση στην ΝΥ, μέσα από το αυτοκίνητο)

Σήμερα θα σας μιλήσω μόνο για το ταξίδι του πηγαιμού!!! Πρώτα απ' όλα θέλω να ευχαριστήσω την Ολυμπιακή Αεροπορία για το υπέροχο ταξίδι που μας προσέφερε! Έφυγα από το σπίτι μου την Πέμπτη 14 Αυγούστου, πήγα Θεσσαλονίκη, έμεινα εκεί στον φίλο μου τον Μανώλη (περάσαμε super εκείνη την μέρα!), δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ από το άγχος μου, έφτασα στο αεροδρόμιο "Μακεδονία" στις 6:30 το πρωί του 15Αύγουστου, πέταξα για Αθήνα και είχα την κρυφή ελπίδα ότι θα φύγω με την προγραμματισμένη πτήση των 11:25 για ΝΥ! Έλα μου όμως που υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή χωρίς την ΟΑ! Φύγαμε τελικά στις 2:30 το μεσημέρι και μετά από ένα εξαντλητικό ταξίδι (10 μισή ώρες καρφωμένη σ' ένα κάθισμα και από πίσω μου ακριβώς μια οικογένεια με 4 παιδάκια, από 2 έως 6 χρονών!!!), έπρεπε να περιμένουμε άλλα 45 λεπτά για να προσγειωθούμε! Και σαν να μην μας έφτανε όλο αυτό, περάσαμε τον ίδιο έλεγχο, που είχαμε περάσει πριν μερικούς μήνες για να πάρουμε την visa! Δηλαδή φωτογραφίες, δαχτυλικά αποτυπώματα και συνεντεύξεις. Φρίκαρα λέμε! Μέχρι να πάρω αποσκευές, χτύπησα κάπου και το πόδι μου, αλλά χαμπάρι δεν πήρα που! Έτσι λοιπόν πέρασα όλες τις μέρες μ' ένα νύχι να αιωρείται! Κερασάκι στην τούρτα; Βγαίνω απ' το αεροδρόμιο, ρίχνει καρέκλες και έχει τέτοια κίνηση που δεν έχω ξαναδεί στην ζωή μου!

Τα υπόλοιπα θα σας τα πω σύντομα, πρέπει πρώτα να ενημερωθώ λιγάκι για σας, γιατί μου φαίνεται ότι έχω χάσει πολλά επεισόδια: ο Φώτης εγκατάλειψε την χώρα, ο Apo ετοιμάζει πάλι ταξίδι, ο κολλητός μου έχει μήνες να γράψει, ο Βασίλης δέχεται υβριστικά μηνύματα, η Moukelis έφυγε για Κάλυμνο, το ψιθυράκι πήρε το δίπλωμα οδήγησης....... Μα πόσο καιρό έλειψα;

Στην τελική ευθεία... (3 και σήμερα!!!)

Έχω τόσο πολύ καιρό να γράψω, που νομίζω πως δεν ξέρω πως γίνεται αυτό!!! Καλά ντε! Θα προσπαθήσω! Πρώτα απ' όλα, θέλω να ευχαριστήσω όλους σας, που με τα σχόλια σας μου δείξατε την συμπαράστασή σας σ' αυτό που πέρασε! Και λέω πέρασε, γιατί όλως παραδόξως το βίωσα πολύ καλύτερα απ' ότι υπολόγιζα. Ίσως γιατί είναι καλοκαίρι και δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, γιατί πέρασα τρις βδομάδες να βολοδέρνω από δω κι από κει, γιατί ξεκουράστηκα, ξενύχτησα, είδα τους φίλους μου, πέρασα καλά...

Και ναι λοιπόν, έφτασα πλέον στην τελική ευθεία, αφού μετράω 3 και σήμερα! Την Πέμπτη το απόγευμα θα είμαι Θεσσαλονίκη, στον φίλο μου τον Μανώλη (το ξέρω ότι δεν σ' έχω πάρει ακόμα τηλέφωνο! Αλλά να που υπάρχει τρόπος για να μάθεις ότι έρχομαι!!!) και Παρασκευή πολύ πρωί θα μπω στο αεροπλάνο, που θα με πάει εκεί που ονειρεύομαι εδώ και πολύ καιρό! Εκεί θα με περιμένει ο καλός μου κι αν όλα πάνε καλά, μπορεί και να μείνω εκεί πολύ περισσότερο απ' ότι υπολογίζω!

Άρα αυτό είναι το τελευταίο post που γράφω πριν το ταξίδι και ίσως αργήσω πολύ να ξαναγράψω! Θα προσπαθήσω όμως, μόλις έχω στα χέρια μου καλές φωτογραφίες, να σας δείξω τις ομορφιές της ωραιότερης πόλης του κόσμου! Καλές διακοπές σε όσους ξεκινούν τώρα τις διακοπές τους (ειδικά στην αδερφή μου και στον γαμπρό μου!) και καλό χειμώνα (πάντα την σιχαινόμουν αυτή την ευχή!) σ' αυτούς που επέστρεψαν!

See you soon.........

Μια βδομάδα αλλιώτικη απ' τις άλλες... (Όλα καλά)

Είναι Τετάρτη βράδυ, είμαι αραχτή μπροστά στον υπολογιστή μου (βοηθάει ο αγέρας που φυσάει!), παρέα με την αδερφούλα μου και τον γαμπρούλη μου! Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω όλα όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες, ενώ τα παιδιά χαζεύουν στην τηλεόραση! Τι έγινε και προσπαθώ να το συνειδητοποιήσω; Απλά και μόνο, μετά από σχεδόν έξι χρόνια δουλειάς, έμεινα άνεργη... Άνεργη! Το λέω και ακόμα μου φαίνεται παράξενο! Λίγο περισσότερο άρχισα να το συνειδητοποιώ την Παρασκευή, που την έβγαλα μέσα στον ΟΑΕΔ! Ναι, ναι! Θα πάρω επίδομα ανεργίας και θα ζω με το υπέρογκο ποσό των 420,00 ευρώ! Τρελά γλέντια θα γίνουν από δω και πέρα! Ευτυχώς ακόμα είμαι χαλαρή (και έτσι θα μείνω!!!) και ετοιμάζω το υπέροχο ταξιδάκι μου! 15 και σήμερα και έφυγα! New York I' m coming...

Ένα τραγουδάκι σχετικό με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών!!! Καλό βράδυ σε όλους όσους έχουν απομείνει μπροστά στους υπολογιστές τους!
Όλα καλά

Στίχοι: Σταύρος Κουγιουμτζής
Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Όλα καλά κι όλα ωραία
χτες ήσουν μ' άλλονε παρέα
και πού σοκάκι να τραγουδήσεις
δεν επιτρέπονται οι αναμνήσεις

Μίλα σιγά και μη φωνάζεις
είμαι κουτός και με τρομάζεις
δε θέλω κόσμο και φασαρία
αύριο μπαίνω στην ανεργία

Έχω ψυχή δεν έχω βράχο
πάλι με άφησες μονάχο
και μια σημαία σ' ένα μπαλκόνι
αλλάζει χρώματα και με σκοτώνει

Όλα καλά κι όλα ωραία
χτες ήσουν μ' άλλονε παρέα
και πού σοκάκι να τραγουδήσεις
δεν επιτρέπονται οι αναμνήσεις

Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια...

Είπα στο προηγούμενο post μου, ότι βαριέμαι να γράψω, ότι έχω στερέψει και άλλα τέτοια όμορφα! Ε! Από την στιγμή που το έγραψα πλάκωσαν οι προσκλήσεις σε blogοπαίχνιδα! Κι επειδή το Σαββατοκύριακο δεν προβλέπεται να δω υπολογιστή κι επειδή δεν μ' αρέσει να χαλάω χατίρια, είπα να παίξω και τα δυο σε ένα! Όπως λέει κι ο λαός: μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!!!

Η πρώτη πρόσκληση ήρθε απ' το κολλητάρι μου τον Μανώλη, που ξέρει πόσο μου αρέσουν τα παιχνίδια (μην μου αρχίσεις πάλι τα ίδια με την μπιρίμπα, θα σφαχτούμε στο τέλος!!!). Αν και το βρήκα πολύ χαζό (το παιχνίδι βρε!), θα παίξω γιατί οι αδυναμίες δεν κρύβονται! Τι πρέπει να κάνω; Δίνονται κάποιες ερωτήσεις, με πέντε απαντήσεις η κάθε μια και πρέπει να επιλέξω αυτή που μου ταιριάζει! Βαρετό...

1. Σεξ:

α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες

β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες

γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες

δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες

ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα...

Νομίζω ότι τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται! Είμαι το α δαγκωτό, χρόνια τώρα!!!

2. Ηobby:

α) μαγειρική - γυμναστήριο

β) μασάζ - ποδηλασία

γ) ταξίδια - τοξοβολία

δ) συναυλίες - κολύμπι

ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος

Μπορώ να κάνω μια ανάμιξη στην απάντηση μου; Πρώτο απ' όλα ΤΑΞΙΔΙΑ χωρίς δεύτερη σκέψη! Από κει και πέρα όμως λατρεύω την μαγειρική, τις συναυλίες, το κολύμπι και το μασάζ! Να μου κάνουν βέβαια...

3. Τέχνη:

α) μουσική

β) χορός

γ) κινηματογράφος - θέατρο

δ) λογοτεχνία

ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική

Δεν νομίζω ότι μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο! Ένας άνθρωπος που αγαπά τις τέχνες, τις αγαπά όλες!

4. Πολιτικές πεποιθήσεις:

α) αριστερά

β) κεντροαριστερά

γ) κεντροδεξιά

δ) δεξιά

ε) πάρτω αλλιώς

Μακάρι να ήξερα κι εγώ!!! Όχι, δεν απέχω από το άθλημα, απλά έρχονται στιγμές που αμφισβητείς τους πάντες!

5. Αγαπημένο μάθημα:

α) μαθηματικά - γεωμετρία

β) χημεία - φυσική

γ) έκθεση και γλώσσα

δ) ιστορία - γεωγραφία

ε) θρησκευτικά και γυμναστική

Τι να απαντήσω τώρα εγώ; Τα αγαπημένα μου μαθήματα δεν έχουν καμία σχέση με τα παραπάνω! Και εννοώ τα μαθήματα της σχολής μου! Γι 'αυτό ψηφίζω δαγκωτό τοπογραφία, σχέδιο, υπολογισμός κατασκευών και άλλα τέτοια, που μου πηγαίνουν πολύ!

6. Αγαπημένο pet:

α) γατάκι

β) σκυλάκι

γ) ψαράκι

δ) πουλάκι

ε) κροκοδειλάκι

Σκυλάκι χωρίς δεύτερη σκέψη; Να κάνω όμως μια κουτή ερώτηση; Ποιος έχει αγαπημένο pet το κροκοδειλάκι;

7. Διακοπές:

α) στη θάλασσα

β) στο βουνό

γ) στη Μύκονο

δ) στη Γαύδο

ε) στην Αθήνα

Αχ! Θάλασσα και πάλι θάλασσα! Μου 'χει λείψει πολύ φέτος...

8. Χρώμα:

α) λευκό

β) κόκκινο

γ) μοβ

δ) μπλε

ε) μαύρο

Δύσκολη επιλογή! Μάλλον το κόκκινο, που είναι έντονο, γεμάτος πάθος...

9. Σημείο στο σπίτι:

α) κρεβατοκάμαρα

β) κουζίνα

γ) τουαλέτα

δ) σαλόνι

ε) πατάρι

Τώρα που δεν ζω μόνη μου, το δωμάτιο μου! Όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι ζω κλεισμένη στο δωμάτιο μου όλες τις ώρες που βρίσκομαι σπίτι! Αν όμως ζούσα μόνη μου, υποθέτω πως θα ήταν το σαλόνι!

10. Η επόμενη σχέση μου θέλω να κρατήσει:

α) 7 ώρες

β) 7 ημέρες

γ) 7 μήνες

δ) πάνω από 7 χρόνια

ε) ε, όχι και 7 χρόνια.

Θα έλεγα για πάντα, αλλά ίσως ακουστεί υπερβολικό! Το θέμα είναι ότι αυτά δεν τα κανονίζουμε εμείς!

Ελπίζω να έμεινες ικανοποιημένος καλέ μου! Πάμε στο επόμενο παιχνίδι! Με προσκάλεσε λοιπόν η Μάνια για να γράψω πως φαντάζομαι τον κόσμο μετά από 5Ο χρόνια! Όλο δύσκολα μου βάζετε!!! Θα σας πω όμως κι ας φανώ απαισιόδοξη... Πως να μην φανώ όμως; Αφού είμαι!!!

Σε 50 χρόνια λοιπόν από σήμερα εγώ δεν θα υπάρχω (ας ξεκινήσω απ' τον εαυτούλη μου!) ή μάλλον δεν θέλω να υπάρχω! Τι διάολο να κάνει ένας άνθρωπος, όταν είναι 80 χρονών; Προτιμώ να κάνω παρέα με άλλους αγαπημένους μου ανθρώπους στην κόλαση! (Ακούς Μανώλη μου; Θα γίνουν φοβερές παρτίδες μπιρίμπας εκεί!!!)

Κατά τ' άλλα, πάνω κάτω τα ίδια! Θα κυβερνάει ένας γόνος Παπανδρέου ή Καραμανλή ή Μητσοτάκη! Θα υπάρχει πάντοτε ένας Ζαχόπουλος να πηδάει από μπαλκόνια! Μια Τσέκου που θα θέλει να διοριστεί στο δημόσιο και θα κάνει ότι περνάει απ' το "χέρι" της! Μια Siemens να μοιράζει απλόχερα οικοσυσκευές σ' αυτούς που τις έχουν απόλυτη ανάγκη! Κάποιο δάσος θα καίγεται μέσα στο κατακαλόκαιρο... Αν έχει απομείνει κανένα!

Η εγγονή μου η Σοφία (πω, πω φαντασία!!!) θα μαλώνει με την μάνα της για να πάει μόνη της διακοπές! Και η μάνα της θα λέει ότι ένα παιδί στα 15 πρέπει να κάνει διακοπές με τους γονείς του! Άσε που δεν θα εγκρίνει και τον γκόμενο της, τον Χασάν! Και η μικρή θα βλαστημάει και θα θυμάται με μεγάλη νοσταλγία (ψωνάρα λέμε!!!) την γιαγιά, που δεν της χαλούσε ποτέ χατίρι...

Για να μην φύγουμε όμως έτσι για το Σαββατοκύριακο, ακούστε κι αυτό...

Παίρνω το σεντόνι μου και φεύγω! Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους κι αν ο δρόμος σας σας βγάλει σε κάποια παραλία, κάντε και μια βουτιά και για μένα!!!

Κάνε μια ευχή ή μάλλον τρεις!

Με κάλεσε η φίλη μου η Μαίρη να παίξω σ' αυτό το παιχνίδι! Τι πρέπει να κάνω; Βρίσκω λέει ένα τζίνι, το τρίβω και αυτό μου δίνει την δυνατότητα να κάνω τρεις ευχές! Όχι!!! Δεν είναι ένα συνηθισμένο τζίνι, από αυτά που συναντάμε καθημερινά! Είναι εξελιγμένο, ίσως μεταλλαγμένο! Γιατί το λέω αυτό; Γιατί δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω και τις τρεις ευχές για μένα! Η πρώτη είναι για μένα, η δεύτερη για κάποιον που αγαπώ και η τρίτη για έναν εχθρό μου! Στην αρχή χάρηκα, γιατί λέω ωραίο και ευχάριστο παιχνίδι! Άσε που έχω στερέψει τελευταία ή μάλλον βαριέμαι οικτρά να γράψω και θεώρησα ότι αυτό το παιχνίδι θα με βγάλει απ' το αδιέξοδο! Μέγα λάθος! Μπορεί τα δυο πρώτα σκέλη να είναι a piece of cake που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, αλλά ψάχνοντας να βρω μια ευχή για κάποιον εχθρό, πιστέψτε με δυσκολεύτηκα πολύ! Δεν ήθελα να φανώ υπεράνω (γιατί δεν είμαι!), ούτε να φανώ κακιά! Anyway, πολλά έγραψα! Πάμε στις ευχές:

Για μένα:
Να έχω μια γεμάτη ζωή! Γεμάτη με ανθρώπους που αγαπώ και μ' αγαπάνε! Γεμάτη με όμορφες μικρές στιγμές! Γεμάτη με ταξίδια! Γεμάτη με αγάπη! Γεμάτη με έρωτα! ...Κι ας είναι και σύντομη!

Για αυτούς που αγαπώ:
Να είναι πάντα γεροί και δυνατοί, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ μια άδεια από αγαπημένους ανθρώπους ζωή! (Μήπως την γύρισα πάνω μου αυτή την ευχή;)

Για τους εχθρούς μου:
Να αποκτήσουν ανθρώπους σημαντικούς στην ζωή τους, όσο οι δικοί μου, ώστε να πάψουν να ασχολούνται με τους εχθρούς τους! Οι φίλοι και οι άνθρωποι που αγαπάμε πάντα έχουν περισσότερο ενδιαφέρον!

Νομίζω ότι τα κατάφερα και μ' αυτό το παιχνιδάκι και πετάω το μπαλάκι στον κολλητό μου τον Μανώλη (στο χρωστούσα!) και στον Apo! Για να δούμε...