Το νησί...

Διαβάσματος συνέχεια...

Άκουσα πριν λίγο καιρό την παρουσίαση ενός βιβλίου στο Δεύτερο πρόγραμμα. Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να διαβάζω Έλληνες συγγραφείς, όχι πως δεν έχω λατρέψει ξένους συγγραφείς και βιβλία. Ένα από τα αγαπημένα μου είναι το "Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα" του Κοέλο. Αλλά μετά το "Ο θεός των μικρών πραγμάτων" του Αρουντάτι Ρόι, έπαθα μια παράκρουση από τα περίεργα ονόματα και τα ασυνήθιστα ονόματα φυτών και ζώων, που με έκαναν κάθε τρις και λίγο να ανατρέχω σε προηγούμενες σελίδες... Έκανα δυο μήνες να το τελειώσω! Αυτά όμως που άκουσα για "Το νησί" της Victoria Hislop με έκαναν να το αποκτήσω και να το απολαύσω πραγματικά πολύ!

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ ένα μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν η Αλέξις αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ αυτήν θα μάθει την αλήθεια. Έκπληκτη η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλελειμμένο νησί της Σπιναλόγκας - την πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της από την τραγωδία, τον πόλεμο και τα πάθη...

Πραγματικά είχα πολλά χρόνια να κολλήσω τόσο πολύ με ένα βιβλίο. Όταν ήμουν έξω λαχταρούσα να γυρίσω σπίτι και να διαβάσω την συνέχεια. Πολλά βράδια με πήγε μέχρι τις 5 (διάβαζα αργά, δεν ήθελα να τελειώσει...) και όταν έκλεινα το φως για να κοιμηθώ, μου ήταν αδύνατο γιατί όλο αυτό που διάβαζα μου προξενούσε μια ασυνήθιστη ταχυκαρδία... Δεν μπορούσα παρά να σκέφτομαι ξανά και ξανά αυτά που είχα διαβάσει λίγο πριν! Μια απίστευτη ιστορία, για μια γυναίκα που έχει λέπρα και την ζωή της από την στιγμή που μεταφέρετε από τον ίδιο της τον άντρα στην Σπιναλόγκα. Πως οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν απομονωμένοι στο νησί, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα να ξαναδούν τους ανθρώπους που αγαπούν! Παράλληλα παρακολουθούμε την ζωή της οικογένειας που έμεινε πίσω και βλέπουμε πόσο διαφορετικά είναι δυο παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο ίδιο περιβάλλον, κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Το πιο τρομακτικό από όλα είναι πως καμιά φορά η ιστορία επαναλαμβάνετε και πως ένας άνθρωπος μπορεί να φανεί αφάνταστα δυνατός σε κάτι που στο παρελθόν του στέρησε την ζωή του! Δεν θέλω να γράψω παραπάνω πράγματα, γιατί μπορεί να υπάρχει κάποιος που θα ήθελε να διαβάσει το βιβλίο αυτό! Ήταν πραγματικά πάρα πολύ δυνατό και ας μην τελείωσε ακριβώς με τον τρόπο που περίμενα! Όχι, δεν ήθελα άλλο τέλος για την ιστορία που διάβασα, απλά ήταν πολύ δυνατό στις πρώτες 400 σελίδες και οι τελευταίες 100 μου φάνηκαν λιγάκι πιο υποτονικές... Παρ' όλα αυτά το λάτρεψα!
Και επειδή μαζί με το βιβλίο, τις τελευταίες μέρες έχω κολλήσει και μ' αυτό το τραγούδι, κλείνω κάπως έτσι...


ΥΓ= Σήμερα ξεκινάω το "Ο άνθρωπος αντίγραφο" του Ζοζέ Σαραμάγκου (έχει κερδίσει νόμπελ λογοτεχνίας), δώρο του φίλου μου του Χρήστου. Η κριτική έπεται..

Ένας κουβάς "Μαγεία"...

"Μετά την βροχή, ακολουθεί πάντα λιακάδα..." λέει ένα μεγάλος φιλόσοφος! Γι' αυτό μετά από ένα μίνι εβδομαδιαίο ψυχοπλάκωμα, ήρθε ένα υπέροχο τριήμερο που έφτασε τις μπαταρίες στο φουλ.
Παρασκευή απόγευμα ήμουν Θεσσαλονίκη, παρέα με την καλύτερη παρέα... Την δική μου παρέα! Πρώτα ένα χαλαρό Θεσσαλονικιώτικο ποτάκι στο Famous (έχω πιει έναν ωκεανό κάποτε εκεί!) και από κει για κινηματογράφο. Την συγκεκριμένη ταινία την περίμενα πως και πως! Είχα δει μια παρουσίαση στην τηλεόραση και μου είχε κάνει κάτι! Διαβάζω και ένα σχετικό post στην roadartist και κόλλησα! Είδαμε λοιπόν την Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον, μια ταινία που μου είπε πολλά, που με προβλημάτισε...

Μετά το τέλος της ταινίας, μας βρήκε παρέα να πίνουμε ποτάκι στο Partizane (δυστυχώς ήμουν με δέκατα και δεν το ευχαριστήθηκα όπως άλλες φορές... Μετά τις 3 συνήλθα κάπως!) και να συζητάω πράγματα με τον κουμπάρο που κανένας στο μαγαζί δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί! Το ξημέρωμα μας βρήκε στην Ναβαρίνου, στο Ψητό να τσιμπολογάμε!
Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που είμαι Σάββατο στην Θεσσαλονίκη και δεν κάνω έφοδο στην αγορά... Υπέρβαση!!! Αλλά είχα πιο σημαντικά πράγματα να κάνω! Μόνο για λίγο στο σούπερ μάρκετ για τα απαραίτητα κι από κει στο σπίτι να κάνω την παραγγελιά των αντρών: κοτόπουλο με κάρυ και κουσκούς μαροκινό με λαχανικά. Επιδόρπιο:ένα ταψί μιλφέϊγ από τα χεράκια μου, ειδικά αφιερωμένο στον Αντώνη... Με τρις μήνες καθυστέρηση! Φάγαμε του σκασμού, ήπιαμε δυο μπουκάλια Βίβλια Χώρα (κορυφαίο κρασί, το συνιστώ ανεπιφύλακτα!) και αρχίσαμε την μπιρίμπα! Κι επειδή με τον τύπο έχω ανοιχτούς λογαριασμούς από το καλοκαίρι του 2007, να ξέρεις ότι η παρτίδα δεν τελείωσε και θέλω ρεβάνς!!! Η ώρα περνάει και εμείς έχουμε πωρωθεί άσχημα. Το τραπέζι μας όμως δεν θα μας περιμένει! Μπουζούκια (λίγο πιο εκλεπτυσμένα) στην Barbarella με πολύ καλή παρέα (σχεδόν...) να ακούσουμε Ολυμπίου (δεν τρελάθηκα...) και Αξά! Όσοι ζουν στην Θεσσαλονίκη ξέρουν τον Αξά και τον γουστάρουν τρελά! Το έχει αφάνταστα ο τύπος, φοβερά επικοινωνιακός ήξερε ακριβώς τι θέλει ο κόσμος, πως ξεσηκώνετε! Το κλείσαμε κι αυτό και είπαμε μετά από 3 μπουκάλια Jameson να χτυπήσουμε καμιά μπουγάτσα για να στρώσει το στομάχι! Κατά τις 7 και κάτι που ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ μου (έχω αρχίσει να έχω δικαιώματα!) έλεγα στον εαυτό μου ότι την Κυριακή δεν θα βάλω σταγόνα αλκοόλ στο στόμα μου και κάπως έτσι με πήρε ο ύπνος...
Η Κυριακή είχε ξημερώσει την ώρα που έπεφτα για ύπνο κι όταν ξύπνησα η λιακάδα κρατούσε γερά. Ένα καφεδάκι χαλαρά στο σπίτι κι από κει στην Μπότσαρη, στον Γιώργο από την Συρία για ουζάκι και καλό μεζέ! Ρεβυθοκεφτέδες καταπληκτικοί, χταπόδι λιαστό και γενικά γεύσεις με προσωπικότητα! Παρέα με τους άντρες ήπια, έφαγα και κάπνισα (ναι, όλως παραδόξως το έκανα κι αυτό!) όσο κι αυτοί! Τους είπα ότι θα με χαλάσουν, θα χάσω κάθε ίχνος θηλυκότητας μαζί τους! Γι' αυτό κι αυτοί μου έφεραν έναν ναργιλέ, μου γύρισε το μάτι ανάποδα (βαρύ πράμα!) και κάπου στο έβδομο ποτήρι Μαγεία τους είπα ότι δεν αντέχω άλλο και θέλω να ξαναγίνω κοριτσάκι!

Έτσι μας βρήκε το απογευματάκι στην Αριστοτέλους στο Box για καφεδάκι. Βρήκαμε κι άλλη παρέα (Βάσω την έλεγαν την κοπέλα Αντώνη μου!) και πιάσαμε κουβέντα για την ταινία, την βραδιά στα μπουζούκια, το πόσο άκυροι μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι και άλλα τέτοια σχετικά με το τριήμερο. Εννοείται ότι η κουβέντα αυτή δεν έγινε με καφέ, αλλά με δυο-τρία ποτηράκια Drambuie κι όταν πλέον γυρίσαμε σπίτι σκεφτόμουν ότι ευτυχώς κράτησα την υπόσχεσή μου να μην πιω τίποτε που έκανα το ξημέρωμα της Κυριακής! Άραξα στον καναπέ μου, σχεδόν έλιωσα κι άκουγα τα παιδιά να βάζουν μουσική και να χαζολογούν... Μέχρι που κοιμηθήκαμε.
Αυτές τις στιγμές δεν τις αλλάζω με τίποτε, νομίζω ότι γι' αυτές τις στιγμές ζούμε τελικά! Τις στιγμές που έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που γουστάρουμε, που αγαπάμε, που τα λέμε καλά! Κλείνω αυτό το post με το τραγούδι που έκλεισε την βραδιά, μετά από αυτό δεν είπαμε κουβέντα, μόνο καληνύχτα...


ΥΓ= Τα πνευματικά δικαιώματα του τίτλου του post ανήκουν σε δυο ανθρώπους: στο ευφυέστατο γκαρσόν που έγραψε στον λογαριασμό "μαγεία κουβάς" και στον Αντώνη που τον απαίτησε!

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου...

Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Μουσική: Διάφανα Κρίνα
Πρώτη εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά∙

Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δεν θα ειπωθεί∙

Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σαν βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που ’ζησα ζωή.

...Δεν είναι τίποτε. Μια μικρή, απλή κρίση απαισιοδοξίας. Συμβαίνει σε όλους...

Κωνσταντινούπολη...

Όχι! Δεν είναι ακόμα ένα ταξιδιωτικό post! Θα μπορούσε βέβαια να είναι, γιατί η Κωνσταντινούπολη είναι ένας πολύ αγαπημένος μου προορισμός. Την έχω επισκεφτεί δυο φορές μέχρι τώρα (ελπίζω να υπάρξουν κι άλλες!) κι έχω "χαθεί" απίστευτα στους δρόμους της, στις ομορφιές της! Είναι μια πόλη που συνδυάζει τον Δυτικό πολιτισμό, με την Ανατολή. Τον πλούτο, με την φτώχεια και την αθλιότητα. Οι αντιθέσεις που συναντάς είναι τεράστιες! Μα το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι όλα θυμίζουν μια χαμένη Ελλάδα, που όσο πάει κι απομακρύνεται... Ας αφήσω όμως τα άσχετα για να μιλήσω για ένα βιβλίο που με μάγεψε! Ο τίτλος αυτού: "Κωνσταντινούπολη, Των ασεβών μου φόβων" και συγγραφέας του ο Γιάννης Ξανθούλης. Το κόλλημα μου με τον Ξανθούλη (το έχω αναφέρει και σε άλλο παλιότερο post: Του φιδιού το γάλα) κρατάει χρόνια, γι' αυτό σαν γνήσιος παλιός βιβλιοφάγος, που έχει βρει τελευταία την φόρμα του, το καταβρόχθισα!!!Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:
"Η Πόλη "αλλιώς". Όπως την ένιωσα περπατώντας επίμονα στα σοκάκια, στις καινούργιες λεωφόρους, στους μπαχτσέδες και τις όχθες του Κεράτιου και του Βόσπορου.
Ψελλίζοντας τα τούρκικα με λάθη, που με παρασέρνουν σε περιπέτειες φανερώνοντας την ασέβεια της ευσεβούς φήμης της, την ανάγκη της σιωπής μεσ το πολύχρωμο πολύβουο παρόν της, τη νοσταλγία των αληθινών της φόβων που οργάνωσαν το μεγαλείο της.
Πολλές φορές ταξίδεψα στην Κωνσταντινούπολη. Πόλη - Ιστανμπούλ. Όμως εκείνη τη φορά, που αφέθηκα στη φιλόξενη αμετροέπεια ενός θεότρελου φίλου Τούρκου, έμαθα κι άλλα. Και για την πόλη, που υποτίθεται ότι γνώριζα καλά σαν αυτονομημένος περιπατητής και για μένα τον ίδιο φωτισμένο από σκιές που καθορίζουν το μυστήριό της. Αυτά έγραψα εδώ..." Γιάννης Ξανθούλης
Δεν είναι ένα μυθιστόρημα, μια ακόμα ιστορία... Αλλά οι προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα, που περπάτησε και έζησε στην Πόλη. Από την Αγιά Σοφιά και το μπλε τζαμί, στον Κεράτιο. Από τα γυαλιά, δηλαδή τα επιβλητικά και πολυτελή σπίτια στις όχθες του Βοσπόρου, στους αποπνικτικούς ατμούς των χαμάμ.
"...Απέναντί μας η Πόλη των δημοφιλών καρτ-ποστάλ,με τους φημισμένους μιναρέδες της Αγια-Σοφιάς, του Σουλεϊμανιγιέ και του Γενί τζαμιού, η Πόλη των Κωνσταντίνων και των τρελών Πατισάχ, η Πόλη των θρύλων, των θρήνων και της ασεβούς ευσέβειας..." Ο Ξανθούλης τα λέει καλύτερα από μένα!
Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, ταξίδεψα, ξανάζησα στιγμές δικές μου...

Ο βασιλιάς της μοναξιάς...

Είναι στιγμές, που ενώ βρίσκεσαι ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους, νιώθεις τόσο μόνος...

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Μπάμπης Στόκας
Πρώτη εκτέλεση: Μπάμπης Στόκας

Έλα και πάρε με από δω
έχει νυχτώσει και φοβάμαι
δεν το'χω πια για μυστικό
ότι για σένα δεν κοιμάμαι.

Χιλιάδες στιγμές ξεχασμένες
φωτογραφίες θλιμμένες
περνούν και δεν κοιτάζουν πίσω
σαν τα τραγούδια που πετούν
σαν τα τραγούδια που πετούν,
μέσα στη νύχτα.

Μέσα στο βούρκο της σκέψης
της φυλακής σου δραπέτης
ο βασιλιάς της μοναξιάς
ήσουν φίλε μου για μας

Χιλιάδες στιγμές ξεχασμένες
φωτογραφίες σκισμένες
περνούν και δεν κοιτάζουν πίσω
σαν τα τραγούδια που πετούν,
σαν τα τραγούδια που πετούν
μέσα στη νύχτα.

Καλό βράδυ σ' αυτούς που ξενυχτούν, σε όλα τα νυχτοπούλια!

Ο χρόνος...

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Ο χρόνος

μοιραίος ίσως και μάταιος

ασύλληπτος.

Ο χρόνος

καθαρός πολύτιμος

σταθερός απείραχτος

δυνατός συμπαγής

ολόκληρος νοητός ατελείωτος

αιώνιος αστείρευτος αέναος άθιχτος

ακέραιος ακατάπαυστος

διαρκής ασάλευτος

αδίσταχτος αδιαίρετος

ακίνητος άκρατος αδέσμευτος

πυκνός αδιάφορος αδιαπέραστος

ο χρόνος αδιάλλαχτος

αδιάλεχτος απρόσιτος αδιήγητος

αγνώριστος άγνωστος άδηλος

πολύπλοκος ποικίλος ανεξήγητος

βέβαιος αβέβαιος

χρόνος αβίαστος απροσδόκητος

αδοκίμαστος αδιέξοδος

χρόνος βαθύς και τραχύς.

Αγέρωχος πλούσιος, άφθονος

o χρόνος ακριβής αιφνίδιος

φανερός ο δίκαιος υπερήφανος

ένας ο μοναδικός χρόνος, λαμπρός

ο έξοχος νέος διαρκώς

ένδοξος θείος ο χρόνος.

Της Ζωής Καρέλλη

Τι είναι τελικά ο χρόνος; Γιατί κάποιες φορές νιώθω ότι δεν περνάει με τίποτε κι άλλες ότι δεν μου φτάνει;...Κι όμως είναι τόσα πολλά πράγματα ο χρόνος! Κι εγώ πρέπει να δώσω χρόνο. Πόσο χρόνο χρειάζομαι; Πόσο χρόνο χρειάζονται; Πόσο χρόνο; Και ο χρόνος περνάει διαρκώς από πάνω μου...

Το μονοπάτι...

Ανοίγεις τα μάτια σου...

Κοιτάς γύρω σου...

Το γνωστό δωμάτιο...

Σηκώνεσαι...

Στέκεσαι στα πόδια σου...

Το ξέρεις ότι μπορούν να σε κρατήσουν τα πόδια σου...

Το έχουν κάνει στο παρελθόν...

Είναι δυνατά, με θέληση...

Ρίχνεις κάτι πάνω σου...

Βγαίνεις έξω...

Περπατάς...

Μπλέκεσαι με τον κόσμο...

Χωμένος στις δικές σου σκέψεις...

Όλοι κάπως έτσι μοιάζουν...

Είναι σαν να είσαι μόνος σου...

Δεν σου αρέσει καθόλου αυτό...

Αναζητάς ένα βλέμμα...

Μια επαφή...

Κοιτάζεις μπροστά σου...

Ένα μονοπάτι ανοίγετε...Ανηφορικό...
Λίγο στενό...

Δύσβατο...

Λάθος μου! Δεν ξέρω αν είναι δύσβατο...

Είναι σίγουρα διαφορετικό...

Διαφορετικό από αυτά που έχεις περπατήσεις...

Έχει κάτι που σε μαγεύει...

Μια λάμψη μπροστά σου...

Στο τέλος του μονοπατιού...

Είναι πραγματική λάμψη ή η ανάγκη σου να είναι λάμψη;

Μια λάμψη που μπορεί να αλλάξει την ζωή σου...

Γιατί θέλεις να αλλάξει...

Έχεις περάσει δύσκολα...

Να το τολμήσεις;

Μπορείς ακόμα μια φορά;

Να προχωρήσεις;

Άλλωστε ποτέ δεν σου άρεσε να κοιτάς πίσω...

Ότι έχει μείνει πίσω, δεν άξιζε να είναι μπροστά...

Φύγαμε...

Βιέννη (Part ΙV - τελευταίο)

Ούτε η Λάμψη να ήταν αυτό το ταξίδι! Σήμερα όμως είμαι αποφασισμένη να τελειώσω με την ξενάγηση στην πανέμορφη Βιέννη... Λάθος! Η Βιέννη έχει τελειώσει, αφού την τελευταία μέρα του ταξιδιού παραμείναμε μόνο μερικές ώρες (κάτι τελευταία ψώνια κάναμε!) και ξεκινήσαμε εκδρομούλα! Πρώτη στάση σε ένα υπέροχο μεσαιωνικό κάστρο! Το κάστρο των Λίχτενσταϊν πολύ κοντά στην Βιέννη. Το πριγκιπάτο των Λίχτενσταϊν, είναι ένα μικρό κράτος ανάμεσα στην Ελβετία και στην Αυστρία. Και απ' ότι μας είπε ο ξεναγός, είχε αρκετά ακίνητα μέσα στην Αυστρία.Το κάστρο από μακριά. Όσο πλησιάζεις, γίνετε ακόμα καλύτερο! Ένα γλυπτό έξω από το κάστρο. Ένας σκεπτόμενος άνθρωπος!
Και κάπου εδώ ξεκινάει το Αλτσχάιμερ!!! Της ηλικίας είναι βρε παιδιά! Αλλά, να... Πήγαμε σε ένα μοναστήρι που δεν θυμάμαι ούτε που ακριβώς βρίσκετε, ούτε τίποτε! Απλά θα σας δείξω μερικές φωτογραφίες κι εσείς θα κάνετε ότι κάτι καταλάβατε!!!Η είσοδος του μοναστηριού. Έριχνε ένα ψιλό χιονάκι την ώρα που φτάσαμε! Ένα γλυπτό (από τα αμέτρητα του είδους που είδαμε στην Αυστρία) που ήταν μέσα στον αυλόγυρο του μοναστηριού. Ο ναός του μοναστηριού.
Κι από κει στην λουτρόπολη του Μπάντεν.Δεν είχε την κίνηση που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τις προηγούμενες μέρες!Το σπίτι όπου έμεινε ο Beethoven και συνέθεσε τον "Ύμνο της Χαράς"!

Κι επειδή δεν αρκεί να ξέρουμε ότι εκεί γράφτηκε ο "Ύμνος της Χαράς", τον βλέπουμε και σε πλακάκι πεζοδρομίου!

Το Rathaus στο Μπάντεν. Μια όμορφη ξύλινη φάτνη! Αυτή τη φορά η φάτνη έχει ένα βρέφος!!! Η είσοδος ενός καφέ, που κοσμείται μεταξύ άλλων με ένα ξύλινο ομοίωμα της πριγκίπισσας Σίσυ!

Ότι είδαμε από λουτρά! Έκανε τρομερό κρύο εκείνη την μέρα και ήταν πολύ σύντομη η βόλτα μας... Προτιμήσαμε να πάμε για φαγητό!
Και κλείνω αυτό το υπέροχο πενταήμερο ταξίδι, με ένα βιντεάκι που τράβηξα με την φωτογραφική μηχανή, μέσα από το λεωφορείο. Δεν έχει πολύ καλή απόδοση, κρατάει ελάχιστα, αλλά βλέπεις τις ομορφιές ενός Αυστριακού χωριού και ακούς υπέροχη μουσική! Καλή διασκέδαση!!!

Η Ρ Α Κ Λ Α Ρ Α !!!

Αχουουου! Το μάτι είναι πρησμένο, ο μαύρος κύκλος έχει φτάσει κάπου κοντά στο πάτωμα, ο λαιμός πονάει φριχτά (κάτι περιμένω γι' αυτό!), αλλά η διάθεση είναι στα ύψη! Κι όλα αυτά βέβαια γιατί πέρασα ένα Σαββατοκύριακο σούπερ! Ναι! Οι παλιοί έρωτες δεν περνούν έτσι εύκολα κι όταν βρίσκεσαι κοντά τους, περνάς σίγουρα καλά... Όχι, δεν μιλάω για άντρα, αλλά για την αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη!Δεν θα κάτσω να σας πω με λεπτομέρειες πως πέρασα. Ήταν ένα πραγματικά γεμάτο Σαββατοκύριακο. Θέλω όμως να μοιραστώ μαζί σας μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα! Τι; Γήπεδο παιδιά, γήπεδο! Στα γεράματα με έσυρε ο Μανώλης στο γήπεδο! Δηλαδή είχαμε πάει για ουζάκια (πίναμε από τις 2:30 έως τις 6:30!) και μετά από κει ο Μανώλης ήταν να πάει στο γήπεδο, καθ' ότι γνωστός πωρωμένος Ηρακλάκια! "Ούτε να το σκέφτεσαι..." του λέω! Προσπαθώ με κάθε τρόπο να τον πίσω... Τι ότι είμαι γκαντέμο... Τι ότι είμαι κρυουλιάρα... Τι ότι φοβάμαι μην γίνουν επεισόδια... Τίποτε! Να πάω κι ας χάσουν... Να πάω κι αν χρειαστεί θα μου δώσουν τα μπουφάν τους... Να πάω κι αν χρειαστεί θα με υπερασπιστούν... Πέφτουν και τα σχετικά τηλεφωνήματα... Θέλουν συμπαράσταση λέει ο Άρης! ...Τελικά μ' έπεισαν! Τραβάτε με κι ας κλαίω, που λέει κι ο λαός!!! Έκανε απίστευτο κρύο, αλλά ευτυχώς είχα καβάντζα τα ουζάκια μου! Πρώτη φορά πήγαινα στο γήπεδο και μου άρεσε πολύ. Αν και ήμουν λιγάκι σαν την μύγα μες το γάλα! Μα χρυσέ μου, ο κόσμος τα λέει αυτά. Πάρε με και πες μου ότι θα πάμε στο γήπεδο, να φέρω μαζί μου μπουφάν και γούνινες μπότες! Όχι που πήγα με το παλτό και την λουστρίνι μπότα! Δεν με κοιτούσαν άδικα με μισό μάτι εκεί μέσα... Σαν κάτι κοκότες, που τις παίρνει η κάμερα στο γήπεδο και γελάει όλος ο κόσμος μαζί τους! Πάντως ήταν καταπληκτικό το θέαμα! Και τολμώ να πω ότι δεν γκρίνιαξα καθόλου! Προσπαθούσαν τα παιδιά να μου μάθουν και συνθήματα, αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι τίποτε!

Τελείωσε ο αγώνας (χάσαμε λιγάκι, αλλά είπαμε ότι δεν φταίω εγώ γι' αυτό!!!), έγιναν κάτι επεισόδια (τα δυσάρεστα της υπόθεση: υπήρξε κι ένας νεκρός κατά την διάρκεια του αγώνα) και μεις φύγαμε άρον - άρον (εκεί σαν να γκρίνιαξα λιγάκι!). Πάντως τα παιδιά υποσχέθηκαν να με ξαναπάρουν μαζί τους!

Υ.Γ.1= Μανώλη μου, το post αυτό είναι αφιερωμένο σε σένα! Το καλό που σου θέλω όμως είναι να κρατήσεις την υπόσχεση σου για την μάζωξη της παρέας για μπανάκι!
Υ.Γ.2= Βασούλα κλείσε το υπολογιστή τώρα! Δεν είναι ώρα για να κάνεις βόλτες στα blogs, αλλά για να ανοίξεις κανένα βιβλίο!
Υ.Γ.3= Εσύ! Εσύ ντε, που μου χρωστάς εκείνο το σιροπάκι για τον βήχα, κράτησε μου καλύτερα κι ένα κουτάκι από εκείνα που ήταν στο ράφι πίσω σου! Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου χρειαστεί σ' αυτή τη ζωή...

Δίλλημα...

Αύριο κλείνω έξι μήνες άνεργη! Έξι ολόκληρους μήνες!!! Πότε πέρασε ο καιρός; Σαν να ήταν χθες, που άφησα το σπιτάκι μου για να πάω στην Θεσσαλονίκη! Εκεί έζησα όμορφα χρόνια, ξέγνοιαστα.. Τον Γενάρη του 2003 επέστρεψα πλέον μόνιμα (είχα ήδη καιρό που δούλευα) στο πατρικό μου και μπήκα για τα καλά στον χορό της παραγωγής. Δουλειά... Οχτάωρο... Παραγωγικότητα... Δεν μπορείς να ζεις χωρίς αυτά κι ας γκρινιάζεις καμιά φορά για όλα αυτά!

Τον πρώτο χρόνο το έψαχνα συνέχεια. Μήπως και μου κάτσει κάτι καλύτερο. Έκανα κάπου - κάπου και τα χαρτιά μου για το δημόσιο. Μετά όμως επαναπαύτηκα! Λες και ήμουν σε δική μου δουλειά και όχι υπάλληλος σε ιδιώτη! Όσο κι αν δε μου αρέσει αυτό που θα γράψω, είχα βολευτεί! Είχα την καρεκλίτσα μου, τον μισθό μου, τις αρμοδιότητες μου! Ένιωθα ότι στηρίζονται πράγματα και άνθρωποι σε μένα! Ένιωθα ότι αν λείψω... Δεν μπορώ να λείψω! Δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς εμένα!

Έλα όμως που όλα αυτά θα ίσχυαν σ' έναν ιδανικό κόσμο! Και αυτό είναι το μόνο σίγουρο... Ο κόσμος που ζούμε δεν είναι ιδανικός! Έτσι έμεινα χωρίς δουλειά, χωρίς οχτάωρο, χωρίς παραγωγικότητα! Και τώρα τι; Το αυτονόητο καλή μου! Ξανά από την αρχή... Αλλά αυτή τη φορά με πιο σταθερά βήματα! Πρέπει να κάνω σωστότερη επιλογή... Όσο μπορώ δηλαδή! Τους έξι αυτούς μήνες έχω κάνει χαρτιά για πολλές θέσεις στην ειδικότητα μου! Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή, Ηγουμενίτσα, Σύρος, Χίος, Μύκονος, Τήνος, Αθήνα, Κεφαλλονιά, Ρόδος... Είναι λίγες από τις θέσεις που μου έρχονται έτσι πρόχειρα στο μυαλό μου! Έχω ένα ταπεινό πτυχίο από ΤΕΙ, ένα ακόμα πιο ταπεινό lower, ένα πτυχίο στους υπολογιστές και 67 μήνες προϋπηρεσία. Δηλαδή κάπου στα 1100 μόρια. Έλα όμως που έχω να κάνω με ανθρώπους που έχουν καλύτερο βαθμό πτυχίου, περισσότερες από μια γλώσσες, μεταπτυχιακά, διδακτορικά...

Και τώρα σκάει μύτη μια θέση που μπορώ πραγματικά να διεκδικήσω. Πως γίνεται αυτό; Δεν νομίζω ότι την θέλουν πολλοί την θέση αυτή! Είναι σε ένα νησί, με μόλις ένα χωριουδάκι, ένα σχολείο, ένα μπακάλικο, καμία τράπεζα, μόνο ταχυδρομικό ταμιευτήριο, δυο ταβέρνες (λειτουργούν άραγε το χειμώνα;), ένα ζαχαροπλαστείο, πολλούς ψαράδες και ίσως καθόλου ανθρώπους στην ηλικία μου! Δεν το φωτογραφίζω τυχαία! Είναι που λατρεύω αυτούς τους προορισμούς για καλοκαιρινές διακοπές και ήμουν εκεί πριν 7 χρόνια! Άσε που η Βικιπαίδεια αναφέρει ότι έχει 1469 μόνιμους κατοίκους!

Το ερώτημα όμως είναι: μπορώ εγώ να επιβιώσω εκεί; Ή θα πέσω να πνιγώ σε κανα εξάμηνο; Να τα κάνω τα χαρτιά μου ή όχι; Μπορεί να φαίνεται γελοίο σε κάποιους όλο αυτό, αλλά εμένα με απασχολεί από το πρωί! Και το τρελό κέφι που είχα αυτές τις μέρες, έχει μπει στην άκρη! Και ξέχασα το χαβαλέ που είχαμε αυτές τις μέρες! Και πόσο ωραία περάσαμε! Και που βγήκαμε, που ήπιαμε, που χορέψαμε! Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν εγώ; Μήπως σε μπέρδεψα λιγάκι;

Υ.Γ.1= Δεν ξέχασα το post που σας χρωστάω!

Υ.Γ.2= Δεν τα μπορώ εγώ τα διλήμματα! Πρέπει να ξεσκάσω λιγάκι... Παίρνω λοιπόν τον κολλητό τηλέφωνο, ετοιμάζω βαλιτσούλα και αύριο το πρωί πάω Θεσσαλονίκη... Λίγο shopping therapy, λίγο τσίπουρα και κουβεντούλα, λίγο και Το Τριπλό Κλικ... Ε! Που θα πάει; Θα φτιάξει η διάθεση!!! Καλό Σαββατοκύριακο!