Η δύναμη μιας λέξης!

Η ελληνική γλώσσα θεωρείται από τις πιο πλούσιες γλώσσες του κόσμου. Μια γλώσσα που έχει τις ρίζες τις βαθιά μέσα στους αιώνες. Στην καθημερινότητα μας χρησιμοποιούμε χιλιάδες λέξεις. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που δεν σκέφτονται πόσο πολύ μπορούν να πληγώσουν τους γύρω τους χρησιμοποιώντας δυο - τρις μόνο λέξεις. Λέξεις σκληρές! Όπως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν κάποιες λέξεις, όπως την λέξη συγγνώμη. Ανήκω στους ανθρώπους που μου αρέσει να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να ζητάω συγγνώμη. Θα μου πεις ότι θα ήταν καλύτερο να μην κάνω λάθη, ώστε να μην χρειάζεται να ζητάω συγγνώμη. Έλα μου όμως που είμαι άνθρωπος και δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν κάνει λάθη. Είναι όμως πολύ σημαντικό να μπορείς να σκέφτεσαι λογικά (λίγο μετά την καταιγίδα!) και να μπορείς να αγκαλιάζεις τον άνθρωπο που αγαπάς και να του ζητάς συγγνώμη. Και ξέρετε πιο είναι ακόμα σημαντικό; Όταν ο άνθρωπος αυτός σε σφίγγει πάνω του και σου ανταποδίδει την συγγνώμη, γιατί ποτέ δεν φταίει μόνο ένας!
Ο καυγάς αυτός μ' έκανε να σκεφτώ πολύ και να εκτιμήσω πολύ τους ανθρώπους που αγαπώ, που έχω γύρω μου. Και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να χάσεις έναν άνθρωπο που είναι χρόνια στην ζωή σου, που έχεις μοιραστεί τόσα πολλά, που μπορείς να στηρίζεσαι πάνω του... Τρομάζω! Ευτυχώς φίλη εμείς δεν θα μαλώσουμε ποτέ σοβαρά ή μάλλον δεν θα κρατήσουμε ποτέ κακία η μια στην άλλη!

Κουβάρι...

Κουβάρι οι σκέψεις στο μυαλό μου. Μαύρο κουβάρι. Μεγάλο κουβάρι. Ένα τεράστιο κουβάρι χωρίς τέλος κι αρχή. Ψάχνω. Ξαναψάχνω. Χαμένη η άκρη του και γω ψάχνω απεγνωσμένα να την βρω. Κι όμως, κάπου εκεί πρέπει να υπάρχει μια άκρη. Μάταια ψάχνω; Ποιος το ξέρει. Έχω κουράγιο και αντοχή και ψάχνω. Για πόσο αυτό; Θέλω όμως να βρω τι γίνετε. Έχω ανάγκη να καταλάβω. Θα συνεχίσω να ψάχνω...

"...απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη,

απόψε λύγισε και η λογική..."

Πιάνω τον εαυτό μου να αυτολογοκρίνεται... Κάποτε μπορούσα να σκεφτώ και να γράψω ότι επιθυμούσα. Κι όμως έχει ανοίξει πολύ ο κύκλος και δεν το ήθελα αυτό. Δεν ήταν δική μου επιλογή, πάντα πίστευα λίγοι και καλοί. Και τώρα; Και τώρα ο χώρος, ο δικός μου χώρος, "φιλοξενεί" πολύ κόσμο. Κι αυτό με πνίγει, δεν μ' αφήνει να εκφραστώ ελεύθερα... Εγώ δεν ήμουν έτσι! Γιατί;

Συνταγές για... λάθη!!!

Χάθηκα λίγο, αλλά είπαμε πως είμαι στην εφηβεία και δεν με χωράει το σπίτι! Κάθισε λοιπόν αναπαυτικά στην καρέκλα σου, πάτα το play, άκου και διάβασε...

Είναι Πέμπτη βράδυ, δουλεύω και σχολάω νορμάλ ώρα. Η παρέα είναι έξω για ποτάκι και πάω να τους βρω. Ε! Πως να γίνει βρε παιδάκι μου; Δεν με πιάνει ύπνος νωρίς και έχω διάθεση για βόλτα και παρεούλα! Στο μαγαζί που ήταν οι φίλες (ένα απ' τα καλύτερα της πόλης) ήταν παρέα με κάποιους γνωστούς, μεταξύ των οποίων και ένας πρώην μου. Περάσαμε πολλά χρόνια χωρίς να ανταλλάσσουμε ούτε καν καλημέρα. Δηλαδή έβλεπε ο ένας τον άλλο και αλλάζαμε δρόμο! Τώρα έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, το 'χουμε ξεπεράσει και οι δυο και λέμε και καμιά σαχλαμάρα για να περάσει η ώρα! Πάνω στην κουβέντα λοιπόν θυμήθηκε ότι μου αρέσει πολύ η μαγειρική και είμαι πολύ καλή όταν πιάνω στα χέρια μου κουτάλα.
"Θα μου πεις πως κάνεις την μπεσαμέλ;" με ρωτάει.
Εδώ που φτάσαμε να 'μαστε φιλαράκια, ας ανταλλάξουμε και καμιά συνταγή... Και που ξέρεις αύριο - μεθαύριο μπορεί να πλέξουμε και παρέα!!!
"Χρειάζεσαι 4 κούπες γάλα, 8 κουταλιές αλεύρι και...", όχι δεν θα σας γράψω πως γίνεται η μπεσαμέλ! Στο ίντερνετ βρισκόμαστε όλοι και μπορείτε να βρείτε χιλιάδες συνταγές. Την επόμενη μέρα έχω ρεπό και κάνουμε τις βόλτες μας με την φίλη Ρούλα και κάποια στιγμή ο δρόμος μας βγάζει στο ίδιο μαγαζί. "Α!" σκέφτομαι "να δω αν πέτυχε η μπεσαμέλ"... Τι να σας πω; Η απάντηση ήταν ξεκαρδιστική!
"Τι συνταγή μου έδωσες; Έκανα ζυμάρι για πίτσα! Μα, 8 κούπες αλεύρι"!!!!!!!!!
Ναι, ναι! Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος! Υπήρχε περίπτωση να φτιάξει κάτι ρευστό με 8 κούπες αλεύρι; Μα κι η μάνα μου που φτιάχνει πάρα πολύ συχνά στο σπίτι πίτες, δεν έχουμε τόσο αλεύρι! Άσε που του είχα πει ότι χτυπάμε το αλεύρι στο σέικερ με την μισή κούπα γάλα!!! Πως χωράνε 8 κούπες αλεύρι σ' ένα σέικερ; Πως λιώνεις 8 κούπες αλεύρι σε μισή κούπα γάλα; Άλυτα ερωτήματα!!!

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι δεν θα μου ξαναζητήσει συνταγή και βέβαια αν αυτό γίνει, την επόμενη φορά θα προτιμήσω να του φτιάξω εγώ ένα ταψί παστίτσιο!

3

Όχι δεν είναι το καινούργιο σήριαλ του Παπακαλιάτη! Ξέρεις, από το 4 στο 3... Αλλά είναι τα χρόνια που κλείνει αυτό το μικρό και ταπεινό blogάκι! Όταν ξεκίνησα να γράφω, δεν φαντάστηκα ούτε μια στιγμή ότι αυτό θα διαρκέσει παραπάνω από 4-5 μήνες. Ίσως γιατί δεν ήξερα ότι μπορώ να γράψω το οτιδήποτε. Όχι βέβαια πως τα 3 χρόνια με κάνουν κανέναν τρανό συγγραφέα, αλλά τουλάχιστον αποδείχθηκε ότι είναι κάτι που τελικά το κουτσοκαταφέρνω και που μου αρέσει πολύ! Όπως μου αρέσει πολύ και η επικοινωνία που έχω "κερδίσει" με τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα στα blogs. Ελπίζω αυτό να κρατήσει όσο με σηκώνει το κλίμα και όσο ακόμα το απολαμβάνω! Σας ευχαριστώ πολύ όλους σας για τα 3 αυτά υπέροχα χρόνια!!! Τα χρόνια που εδώ μέσα μοιραστήκαμε πολλά...

Χωρίς ειρμό...

Τι νύχτα και η χθεσινή; Λίγο που έπιασε τρελό κρύο και βρέχει ασταμάτητα; Ο κόσμος το σκέφτεται να βγει έξω, προτιμά να μείνει σπίτι του να χουχουλιάσει. Λίγο που εφαρμόστηκε το μέτρο για το κάπνισμα; Ο κόσμος αποφάσισε να μείνει σπίτι του και να καπνίσει με την ησυχία του. Λίγο που πάντα αυτή η εποχή είναι περίεργη; Ε! Όλα αυτά μαζί και χθες το βράδυ βαρούσαμε μύγες. Όχι πως η προηγούμενη ήταν καλύτερη, αλλά είχα καλή παρεούλα και δεν κατάλαβα πως πέρασε. Κατά τη 1 το μαγαζί είχε αδειάσει, είχαν μείνει 3 ξέμπαρκοι να πίνουν το ποτό τους και να μιλάνε μεταξύ τους. Δεν είχαμε κι εμείς τίποτε να κάνουμε και αράξαμε με την Ρούλα στο Χρήστο που έπαιζε μουσική. Ο Χρήστος βάλθηκε να μας ρίξει με την μουσική που έπαιζε και μάλλον δεν δυσκολεύτηκε πολύ! Και λέω στον εαυτό μου: (που δεν ξέρω αν σας το 'πα, αλλά περνάει την δεύτερη εφηβεία του!) "δεν ξεφορτώνεσαι από το κινητό σου κάποια ανόητα μηνύματα που φιλοξενείς εδώ και καιρό και δεν μπορούσες μέχρι πριν λίγο να τα αντιμετωπίσεις". Βγάζω λοιπόν την κρεμάστρα από το στόμα...

Υποσημείωση: Κρεμάστρα στο στόμα, έκφραση που λέμε όταν είμαστε χαρούμενοι. Είναι δηλαδή τέτοια η χαρά μας, που το χαμόγελο φτάνει μέχρι τ' αφτιά, τόσο που μόνο αν σου έχωναν μια κρεμάστρα στο στόμα θα γινόταν!

... παίρνω το κινητό στο χέρι και ξεκινάω. Νομίζω ότι έσβησα πάνω από 600 μηνύματα, τα ξεφορτώθηκα πραγματικά και αν και μου έριξε λίγο την διάθεση νομίζω ότι τώρα πάω μπροστά. Φεύγουμε απ' το μαγαζί κατά τις 2:30, η φίλη καταλαβαίνει ότι δεν είμαι και στα καλύτερα μου και ξεκινάμε την καθιερωμένη μας νυχτερινή βόλτα. Ποια βόλτα; Κάθε βράδυ παίρνουμε το αυτοκίνητο και θερίζουμε την πόλη (όχι πως είναι και πολύ μεγάλη!) για ώρες. Μέρος της εφηβείας μου κι αυτό. Κάναμε μια στάση σ' ένα μπουγατσατζίδικο, φορτώσαμε πράγμα (ακόμα θα γελάει το παιδί που δούλευε...) και εν μέσο βροχής κάναμε πάλι πολλά χιλιόμετρα. Το βράδυ είδα πάλι απίστευτα όνειρα, κάτι που μου συμβαίνει ούτως ή άλλως τελευταία. Τα χθεσινά μάλλον ήταν επηρεασμένα από την βραδιά...

Κανένας ειρμός σ' αυτό το ποστ, συγχωρέστε με! Και για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα, να σας πω ότι έκλεισα εισητηριάκι και σε 28 μέρες πάω ταξιδάκι! Βασούλααααααααα! Σου 'ρχομαι...

Υ.Γ.= Ένα απ' τα τραγούδια που μου έμαθε ο Χρήστος. Και μου αρέσει πολύ...

Κοίτα εγώ...

Μου επιτρέπεις; Ναι, πολλές φορές οι άλλοι γύρω μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε! Είναι κάτι άλλο, βαθύτερο... Ποιος όμως κάνει τον κόπο να ψάξει περισσότερο; Ποιος; Άσε! Θα δείχνω όσα θέλω εγώ να δείχνω...

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις
δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις
Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πώς καταφέρνω και κρατιέμαι

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ
Κοίτα εγώ

Υ.Γ.1= Τι φωνάρα η Μποφίλιου; Ότι καλύτερο από την νέα γενιά!!!

Υ.Γ.2= Έγραψα ένα ολόκληρο κατεβατό, αλλά δεν το δημοσιεύω... Μάλλον παραληρώ απ' τον πυρετό! Θα μου περάσει λέμε...

Let's play...

Είναι Κυριακή βράδυ και βαριέμαι απίστευτα. Πέρασα ένα πολύ ωραίο Σαββατόβραδο (αν και δούλευα) με καλή παρέα, ποτό (πολύ σφηνάκι ρε παιδιά!), κέφι και χορό... Και μια πολύ ωραία και ήρεμη Κυριακή με καλό φαγητό, φίλους, κουβεντούλα... Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτε (βαριέμαι είπαμε!), έχω κοιμηθεί μόνο 2 ώρες χθες βράδυ, αλλά να... Το πολυαγαπημένο μου παπί, ο U.S. κατά blogόκοσμο, μου ζήτησε να παίζω σ' ένα blogοπαίχνιδο που κυκλοφορεί τελευταία και γω πρέπει να υπακούσω! Φαντάζομαι ότι κάπου θα το έχετε συναντήσει, αυτό που γράφεις 3 σημαντικές στιγμές σου και 10 μεγάλες σου αγάπες; Αυτό! Αλλά επειδή αυτό το παιδί δεν μπορεί να αφήσει τίποτε όρθιο, αποφάσισε αυτοί που θα συνεχίσουν το παιχνίδι να γράψουν τις 3 χειρότερες στιγμές τους και τα 10 πράγματα που μισούν! Τι να κάνω βρε παιδιά; Έχε χάρη που του έχω μεγάλη συμπάθεια αυτού του παπιού, είναι βλέπετε και σκορπιός...

3 χειρότερες στιγμές: Να εξηγούμαστε, θα το κρατήσω σε χαλαρά επίπεδα γιατί δεν έχω καμία διάθεση να χαλάσω την διάθεση μου, που τις τελευταίες μέρες είναι σούπερ!
- Πριν περίπου 8 χρόνια, σ' ένα άδειο πλέον διαμέρισμα στην Θεσσαλονίκη. Στο σπίτι που έζησα 5 υπέροχα φοιτητικά χρόνια! Συγκατοίκηση, παρέες, μαζώξεις, ξενύχτια, καινούργιοι φίλοι, ο πρώτος δυνατός έρωτας... Τι να πρωτοθυμηθείς; Κι εγώ αποσβολωμένη, να κοιτάζω τα ντουβάρια, τα σημάδια που είχαν αφήσει τα κάδρα, τα έπιπλα... Τα σημάδια που είχαν μείνει στην καρδιά μου και να κλαίω απαρηγόρητη!!!
- Πριν από περίπου 7 χρόνια, παρέα με την κολλητή μου και έναν παλιό φίλο στην βεράντα του σπιτιού μου (για την ιστορία 4ος όροφος). Μόλις χώρισα μετά από 2,5 χρόνια σχέσης! Ο άντρας της ζωής και γω δεν μπορώ να το χωνέψω... Για την αλήθεια μου πήρε 2-3 χρόνια να το χωνέψω! Κλαίω και ρωτάω τους φίλους μου γιατί δεν έχω τα κότσια να αυτοκτονήσω!!! Μην βρίζετε! Ήμουν μικρή και πολύ ερωτευμένη, τώρα πλέον έχω άλλη φιλοσοφία στην ζωή μου: η ζωή είναι τόσο ωραία και τόσο πλούσια σε εμπειρίες (γιατί κι αυτό μια εμπειρία ήταν, που μου έδωσε δύναμη!) που δεν αξίζει για κανέναν μαλάκα να την χάσεις!
- Πριν... Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια ήταν! Ή μάλλον δεν θέλω να θυμάμαι καθόλου αυτή τη στιγμή! Γι' αυτό θα την περιγράψω σύντομα και πολύ περιληπτικά. Χτύπησε ο αδερφός μου με την μηχανή, έχω δυο γονείς συντετριμμένους, δεν έχω πει τίποτε στην αδερφή μου, η νύφη μου είναι 3μηνών έγκυος και περιμένουμε 6 ώρες έξω από ένα χειρουργείο... Πολύ βασανιστικές ώρες και γω πρέπει να γίνω βράχος για να στηριχτούν οι γύρω μου. Δεν το περίμενα ότι μπορώ να τα καταφέρω (από τότε πιστεύω ότι μπορώ να καταφέρω πολλά στην ζωή μου), μόλις όμως τα πράγματα βελτιώθηκαν, 3-4 μέρες μετά κατέρρευσα και μου πήρε αρκετό καιρό να μαζέψω τα κομμάτια μου...

Πολύ βάρυνε το ποστ βρε παπάκι μου! Μην ξαναγίνει σε παρακαλώ αυτό!!!

10 πράγματα που μισώ:
- Την φασαρία όταν κοιμάμαι!
- Τον άνηθο μέσα στο φαγητό μου!
- Την κούραση που μπορεί να με καταβάλει και να μην μπορώ να λειτουργήσω!
- Τον καφέ! (Εδώ νομίζω ότι θ' ανάψω φωτιές!)
- Τις υποδείξεις όταν οδηγώ, ξέρω να το κάνω μια χαρά και μόνη μου! Αλλά και γενικότερα όλες τις υποδείξεις... Άσε με να κάνω λάθος!
- Τους ψωνισμένους ή όπως αλλιώς τους αποκαλώ τους γυαλισμένους!
- Τους ανθρώπους που κάνουν τους φίλους, αλλά μόνο φίλοι δεν είναι!
- Το ψέμα και την υποκρισία! Το ξέρω ότι ακούγετε τετριμμένο, αλλά ίσως επειδή εγώ δεν μπορώ να πω ψέματα (φαίνεται από χιλιόμετρο), με χαλάει στους άλλους!
- Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα! Γιατί βρε άνθρωπε του Θεού πρέπει να πεις ένα σωρό αρλούμπες αφού δεν τις εννοείς; Πάτα στα πόδια σου και πες ότι ακριβώς νιώθεις!
- Τους ανθρώπους που κακοποιούν μικρά παιδιά και ζώα!

Υ.Γ.= Νόμιζα ότι θα μου είναι πολύ εύκολο να βρω πράγματα που μισώ, αλλά τελικά ήταν πολύ δύσκολο... Βαριά κουβέντα η λέξη "μισώ"!

Ένα διαφορετικό παραμύθι...

Δευτέρα πρωί, είμαι στην Σαλονίκη και βγαίνω στα μαγαζιά... Νομίζω ότι το ανάφερα και στο προηγούμενο post μου, κάνω ένα απίστευτο καταναλωτικό όργιο και αφού έχω δεκάδες σακούλες στα χέρια μου, αποφασίζω να δώσω λίγη προσοχή και στο πνεύμα μου! Τι νομίζατε; Ότι νοιάζομαι μόνο για την εμφάνιση μου; Μπαίνω λοιπόν σ' ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο στην Ερμού και χαζεύω τους τίτλους. Διαλέγω από ένα βιβλίο για τους φίλους μου και συνεχίζω να ψάχνω ένα για μένα. Το μάτι μου πέφτει πάνω στο βιβλίο "Το νησί" της Victoria Hislop και θυμήθηκα πόσο πολύ μου άρεσε. "Δεν παίρνω το καινούργιο της να διαβάσω;" λέω από μέσα μου. Δεν το βλέπω στα ράφια και απευθύνομαι σ' ένα πολύ ευγενικό κύριο που δουλεύει στο εν λόγω βιβλιοπωλείο. Μου το δίνει και με ρωτάει αν έχω διαβάσει "Το νησί" και αν μου άρεσε. Του απαντώ θετικά και στα δυο. Τότε μου λέει πως θα μου άρεσε πολύ και αυτό το βιβλίο και μου το δίνει στα χέρια με την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που είναι απόλυτα σίγουρος για την επιλογή του! Με έπεισε αμέσως, έτσι λοιπόν έφτασα στο ταμείο κρατώντας στα χέρια μου "Το παραμύθι της Αλκυόνης" της Γουέντι Γουέμπ.

Από το οπισθόφυλλο:
Όταν η Χάλλι Τζέιμς βρίσκει ένα μυστηριώδες γράμμα στο γραμματοκιβώτιό της, η ζωή της αναστατώνεται, καθώς αποδεικνύεται πως η μητέρα της δεν πέθανε πριν από χρόνια σε μια πυρκαγιά, αλλά ζούσε μέχρι πρόσφατα. Γιατί να της πει ο πατέρας ένα τέτοιο ψέμα; Τι συνέβη στην οικογένειά της πριν από τριάντα χρόνια;
Αναζητώντας απαντήσεις, η Χάλλι ταξιδεύει στο μέρος όπου έζησε η μητέρα της: ένα απομακρυσμένο νησί με αφιλόξενους κατοίκους. Εκεί συνειδητοποιεί ότι γύρω της συμβαίνουν πολύ περίερ­γα πράγματα. Δεν μπορεί όμως με τίποτα να φανταστεί ότι σ’ αυτό το αλλόκοτο μέρος δεν κρύβονται μόνο σκοτεινά οικογενειακά μυστικά και φαντάσματα απ’ το παρελθόν – ότι κάπου εκεί μπορεί να παραμονεύει κι ο έρωτας...

Όταν διάβασα το οπισθόφυλλο θεώρησα ότι θα είναι ένα ανάλαφρο, σχεδόν γλυκανάλατο βιβλίο, που θα μου χαρίσει μερικές ευχάριστες και ήρεμες ώρες. Πόσο έξω έπεσα!!! Από την πρώτη κιόλας σελίδα ξεκινάει η ιστορία της Χάλλι, έχει πολύ γρήγορους ρυθμούς και με κρατάει στην πρίζα. "Ωραία" σκέφτομαι "καιρό είχα να το νιώσω αυτό μ' ένα βιβλίο". Ευτυχώς χθες ήμουν χάλια απ' το στομάχι και αποφάσισα να μείνω μέσα. Κι όσο είμαι στο σπίτι, τόσο δεν αφήνω το βιβλίο απ' τα χέρια μου! Διαβάζω και ταξιδεύω, πλάθω στο μυαλό μου εικόνες... Και φτάνω στο δεύτερο μέρος του βιβλίου και έχω να αντιμετωπίσω κάτι που πραγματικά δεν το περίμενα! Η γλυκανάλατη ιστορία που περίμενα να διαβάσω, έχει μετατραπεί σ' ένα θρίλερ που με κάνει να τρέμω, να ανατριχιάζω, να χάνω το μυαλό μου! Πραγματικά απίστευτα δυνατές εικόνες! Τι παθαίνεις όταν βλέπεις θρίλερ; Κλείνει τα μάτια σου, για να μην δεις την επόμενη σκηνή, κρατάς σφιχτά το χέρι αυτού που βρίσκετε δίπλα σου! Έλα όμως που εγώ είμαι μόνη και τρελαμένη! Κλείνω απότομα το βιβλίο και το σφίγγω στην αγκαλιά μου (τρεις και τέσσερις φορές έγινε αυτό!), λες και αυτό θα εμποδίσει την συνέχεια! Το ξανανοίγω δειλά γιατί πρέπει να μάθω... Και φτάνω στο τέλος και έχω μείνει στήλη άλατος! Μπορούν όλα αυτά να χωρέσουν σ' ένα βιβλίο; Πραγματικά δεν ξέρω αν το έχει διαβάσει κάποιος που θα μου πει μια δεύτερη γνώμη ή μπορεί και να το διαβάσει κάποιος και να του φανεί γελοίο, εγώ όμως έχω συγκλονιστεί!!!

Συγκάτοικοι...

Μετά από δώδεκα πολύ κουραστικές αλλά υπέροχες μέρες στην Σαλονίκη, δεν μπορώ παρά να νιώθω τυχερή για την συγκατοίκηση...
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως απ' την αρχή. Μου προέκυψε δουλίτσα στην Δ.Ε.Θ. (να 'ναι καλά η Νικολέτα. Έτσι όμως είναι αυτά, οι φίλοι νοιάζονται!), για δέκα μερούλες με πάρα πολύ καλά λεφτά! Η δουλειά είχε πλάκα, πολύ κούραση, πολύ ορθοστασία, ένα τραυματισμό, δεύτερο μικροτραυματισμό, μια ανακάλυψη ταλέντου, γνωριμίες με καινούργιους και ενδιαφέροντες ανθρώπους... Τι παραπάνω να ζητήσω;
Όταν η Νικολέτα μου είπε για την δουλειά, πήρα την απόφαση στην στιγμής, χωρίς να το έχω μετανιώσει στο παραμικρό! Ειδικά όταν έμαθα ότι τις μέρες αυτές θα είναι στην Θεσσαλονίκη και ο κολλητός μου από τους Γαργαλιάνους, που είχα σχεδόν δυο χρόνια να τον δω. Έτσι λοιπόν μαζευτήκαμε σ' ένα σπίτι 3 άτομα, που τα "λέμε" όμως καλά! Πραγματικά ένιωσα ότι έζησα ένα φοιτητικό δεκαήμερο!!! Καφέδες, ξενύχτια, ποτά, πάρτι ραδιοφωνικών σταθμών, opening μαγαζιών, μαζώξεις στο σπίτι με όλη την παρέα, κουβέντα μέχρι αργά με τον Αντώνη (δυστυχώς ο Μανώλης δούλευε και έπρεπε να μας αφήνει σχετικά νωρίς)... Τι παραπάνω να ζητήσω;
Αφού έκανα ένα απίστευτο καταναλωτικό όργιο (αχ! γυναίκες!!!), γύρισα πίσω με γεμάτες μπαταρίες και με την διάθεση πολύ στα πάνω της!

Υ.Γ.1= Μανώλη σ' ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία! Α! Και όσο για την δουλειά που λέγαμε, το παλεύω και ελπίζω να μου κάτσει. Και τότε θα τα περνάμε σούπερ συνέχεια!
Υ.Γ.2= Κουμπάρε σ' ευχαριστώ πολύ για την καλή παρέα! Κανονίζουμε το ταξιδάκι που λέγαμε, περιμένω ημερομηνίες μόνο!

Koukouvagia...

...Proudly presents:

"THE NEPHEW"!!!

Ο μικρός μας είναι υπέροχος, ένα πλασματάκι που απλά το λατρεύεις! Είναι όμορφος, γλυκούλης, ήσυχος! Έχει τα πιο όμορφα χειλάκια που έχω δει ποτέ! Έχει το πιο μαλακό δερματάκι που έχω αγγίξει ποτέ! Έχει το πιο μελωδικό κλάμα που έχω ακούσει ποτέ! Ξέρω τι θα λέτε τώρα: ότι είμαι μια ακόμα χαζοθεία! Όχι, όχι! Λέω τα πράγματα με τ' όνομά τους! Αυτό το μωρό δεν κλαίει όπως τ' άλλα, ξέρετε "ουά, ουά". Όχι! Το λουλουδάκι μας κλαίει σε λα μείζονα και ακούγετε ένα "λα, λα"! Οι μαίες των φώναζαν "λα" στο νοσοκομείο! Ταλαιπωρήθηκε λιγάκι το ζουζουνάκι μας γιατί ανέβασε λιγάκι ίκτερο (πήρε και κάτι από την θεία του!!!), αλλά τώρα γύρισε σπίτι και απολαμβάνει τις περιποιήσεις όλων! Κρίμα που η θεία έπρεπε να επιστρέψει, αλλά το Σάββατο ξεκινάει μια δουλίτσα για 10 μέρες και δεν μπορούσα να την χάσω! See you soon darling!!!