Μα εγώ...

...σήμερα είμαι τόσο, μα τόσο καλά! Πως ένα νέο μπορεί να σου φτιάξει τόσο την διάθεση; Θα μου πεις ότι το περίμενα πως και πως... Αλλά, σσσσσσσσσσσσ! Δεν πρέπει να το πω πουθενά!!!

Στίχοι - Μουσική: Σταμάτης Χατζηευσταθίου
Ερμηνεία: Σταμάτης Χατζηευσταθίου - Γιώτα Νέγκα
Άλμπουμ: Σαν των ανθρώπων τις φωνές

Μετράω στη ζωή μου αποσκευές
Φτιάχνεις καράβια στις στεριές και τα φορτώνεις παραμύθια

Μετράω στη ζωή μου τις σκιές
Σε Ατλαντίδες μακρινές θα ξεκινάς πάντα ταξίδια

Κι όλο δε μου βγαίνει
Κι όλο ελπίζω πως θα αλλάξει μα η ζωή δεν περιμένει
Κι όλο κύκλους κάνει
Κι αυτό που νόμιζα πατρίδα μου κρυμμένο ήταν λιμάνι

Μα εγώ
Θα έχω για εσένα μια αγκαλιά
Πάντα να κρύβεσαι απ' του κόσμου τα φθηνά
Μα εγώ να δεις που τα μισά σου θα μπορώ να αγαπώ

Μα εγώ
Θα έχω για εσένα μια ζωή
Να μη φοβάσαι όταν έρχεται βροχή
Μα εγώ μπορώ να σου ετοιμάζω πρωινό τον ουρανό

Μετράω στη ζωή μου διαδρομές
Μα η μεγαλύτερη είναι αυτή που 'χει η ψυχή απ'την αφή

Μετράω στη ζωή μου τις βροχές
Μα των ματιών σου οι συννεφιές μου σκοτεινιάζουν τη ζωή

Το σύμπαν...

Κάπου στα είκοσι μου χρόνια διάβασα τον Αλχημιστή του Paulo Coelho. Όπως όλοι οι μικροί και άμυαλοι που διάβασαν το βιβλίο αυτό, έτσι κι εγώ κόλλησα και περίμενα από το σύμπαν να συνωμοτήσει για πάρτι μου! Περίμενα πράγματα να γίνουν, αλλά τζίφος σας λέω!!! Αν δεν κουνούσα εγώ τον κώλο μου (συγγνώμη αν ξεφεύγω φραστικά!), τίποτε καλό δεν γινόταν... Ήθελα ας πούμε πτυχίο; Τίποτε το σύμπαν, δεν βοηθούσε! Μόλις έκοψα τα ξενύχτια, τα ποτά και τα άλλα ωραία της φοιτητικής ζωής και στρώθηκα στο διάβασμα, κάτι έγινε! Κάποια στιγμή το ξεπέρασα λοιπόν το θεματάκι με το σύμπαν και είπα να σταθώ στα ποδαράκια...

Το καλοκαίρι είδα την αδερφή ενός φίλου μου, που είχα χρόνια να την δω. Συζητώντας λοιπόν με την Ρόη, μου είπε την άποψη της για το θέμα τύχη, επιθυμίες και σύμπαν. Μου είπε λοιπόν ότι είχε διαβάσει ένα βιβλίο (δεν θυμάμαι πιο βιβλίο, αλλά θα την πάρω τηλέφωνο για να μου το πει) ότι όταν επιθυμείς κάτι πάρα πολύ, πρέπει να πάρεις ένα κομμάτι χαρτί και να γράψει αυτό που θέλεις. Για να ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα, δεν αρκεί να γράψεις π. χ. ότι θέλω μια δουλειά! Πρέπει να αναφέρεις όλες τις λεπτομέρειες, γιατί διαφορετικά μπορεί να έχεις άλλα αποτελέσματα! Δηλαδή πρέπει να γράψεις: θέλω μια δουλειά στο αντικείμενο μου, σ' αυτό που έχω σπουδάσει, κατά προτίμηση διευθυντική θέση, στην Νέα Υόρκη, με πλήρες οχτάωρο, πενθήμερο, 130 μέρες το χρόνο άδεια και με μισθό 6.000 ευρώ!!! Μόλις λοιπόν ολοκληρώσεις ότι θέλεις να γράψεις, δεν έχει παρά να το διπλώσεις στα τέσσερα και να το βάλεις σ' ένα συρτάρι, κατά προτίμηση στο συρτάρι του κομοδίνου σου. Η Ρόη λέει το έχει κάνει δυο φορές, την μια όταν έψαχνε σπίτι και μια όταν γούσταρε έναν τύπο και ότι και τις δυο φορές είχε θετικά αποτελέσματα.

Τώρα που πήγα στην Κρήτη, γνώρισα μια κοπέλα που κάνει παρέα με την φίλη Βασούλα. Η Αλεξάνδρα λοιπόν έχει άλλο θέμα... Λέει ότι πρέπει καθημερινά να μιλάς στο σύμπαν! Ναι, ναι! Μην γελάτε λέμε! Είναι λέει κάτι που το κάνει και η ίδια και έχει αποτελέσματα! Επίσης προσέχεις τι ακριβώς ζητάς, ελέγχεις κάθε λεπτομέρεια για να μην έχεις δυσάρεστα αποτελέσματα! Μια παράκληση από μένα, όταν μιλάτε με το σύμπαν να είσαστε μόνοι, γιατί δεν ξέρεις ποιος μπορεί να παραφυλάει και να σε στείλει στο Δρομοκαϊτειο!!!

Τώρα λοιπόν που έχω κι εγώ δυο - τρία πραγματάκια στο μυαλό μου, λέω να κάνω έναν συνδυασμό των δυο μεθόδων! Μήπως τι; Έχω κάτι να χάσω; Θα γράψω λοιπόν το ραβασάκι μου και θα το παραχώσω στο κομοδίνο μου! Τι; Τσάμπα το έχω και μου πιάνει χώρο στο δωμάτιο; Επίσης λέω να κάνω και μια ψιλή κουβεντούλα με το σύμπαν ή ακόμα καλύτερα θα του μιλάω τρις φορές την μέρα, για να είμαι σίγουρη ότι με ακούει και θα περιμένω...

Αχ! Να γίνει αυτό που έχω στο μυαλό μου!

Κρήτη - Ρέθυμνο

Δυστυχώς στο Ρέθυμνο δεν είχα πάει τις δυο προηγούμενες φορές που επισκέφτηκα την Κρήτη. Δυστυχώς ούτε αυτή τη φορά έμεινα πολύ στο Ρέθυμνο. Λίγες μόνο ώρες μείναμε, περπατήσαμε στο λιμάνι και στα στενά του, φάγαμε (αυτό θα το αφήσω έξω, γιατί ήταν το μόνο γεύμα που δεν ευχαριστήθηκα στην Κρήτη! Κατά τ' άλλα έφαγα απίστευτα πολύ και απίστευτα καλά!!!) και φύγαμε για τα Χανιά.Παρκάρουμε και προχωράμε...
Τα χρώματα στο λιμάνι μου θύμισαν Βενετία.
Το λιμάνι σε δυο δόσεις.
Η αγαπημένη μου φωτογραφία από αυτό το ταξίδι! Υπέροχος ο φάρος που στολίζει το λιμάνι!
Με φόντο τον φάρο και έναν γερανό στο λιμάνι.
Σ' έναν τοίχο!

Αυτές οι εικόνες με ταξιδεύουν αλλού...

Αυτό το κουτί μου χαλάει όλη την αισθητική της φωτογραφίας! Αλλά είναι πολύ δύσκολο να προσπαθείς να βγάλεις μια σωστή φωτογραφία και να κυνηγάς τα καλώδια της Δ.Ε.Η.!

Το σπιτάκι αυτό το λάτρεψα και πολύ θα ήθελα να έχω κι εγώ ένα τέτοιο σπίτι... Όνειρα!

Δεν ξέρω πόσες ώρες περιπλανηθήκαμε στα στενά!
Μια τελευταία βόλτα...
...στο ηλιοβασίλεμα και βουρ για Χανιά...
Συνεχίζετε...

Κρήτη - Ηράκλειο

Πρώτη φορά πήγα στην Κρήτη πριν 14 χρόνια με το σχολείο. Ήταν ίσως από τα πιο κουραστικά ταξίδια που έχω κάνει γιατί οι καθηγητές από την μια μας έτρεχαν ολημερίς για να προλάβουμε να δούμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούσαμε κι από την άλλη εμείς σαν πιτσιρίκια θέλαμε να ξενυχτάμε σε κλαμπάκια και ρεμπετάδικα! Το μόνο σίγουρα είναι ότι πέρασα σούπερ και η εικόνα που είχε μείνει στο μυαλό μου, είναι η εικόνα ενός πολύ ευλογημένου τόπου! Αυτή τη φορά η εικόνα που είχα στο μυαλό μου ενισχύθηκε κατά πολύ! Και ξέρετε τι με στεναχωρεί πάρα πολύ; Που συνειδητοποιώ ότι ο δικός μου τόπος είναι "φτωχός" και "άσχημος" και κανένας δεν κάνει κάτι για να βελτιωθεί αυτό!!!
Ξέφυγα από το θέμα, γι' αυτό ας επιστρέψω για να σας δείξω τι είδα και τι έκανα στο ταξίδι αυτό. Μέρα πρώτη ή μάλλον νύχτα πρώτη, γιατί έφτασα αργά...

Νυχτερινή βόλτα στην πόλη.
Στην Δημοτική Πινακοθήκη.
Ναός Αγίου Τίτου.
Στο πλάι του ναού.

Κι από κει για ρακές και υπέροχα μεζεδάκια στο πενήντα-πενήντα. Μετά ποτάκι στο Παγοποιείο. Εννοείται ότι μετά απ' όλα αυτά δεν έχει άλλες φωτογραφίες!!!

Στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Ακόμα μια κουκουβάγια!
Το ζωάκι έχει νεύρα...
...και η Βασούλα κέρατα!!! Συγγνώμη φιλενάδα, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ! Και να λες ευτυχώς που δεν πρόλαβα να σε βγάλω φωτογραφία στην προσομοίωση του σεισμού...
Κομμάτι της αλυσίδας της ζωής... Κρίμα το ποντικάκι!
Περίεργα και πολύ παχουλά ποντικάκια, κοιμούνται το ένα πάνω στο άλλο.
Κι από κει στον ερευνότοπο... Απλά ξαναγίνεσαι παιδί!
Στην κατασκήνωση βράδυ. Τι τρελή χαρά;
Έπαιξα με τις κούκλες του κουκλοθέατρου, αλλά πιο πολύ αγάπησα την κουκουβάγια! Γίνομαι γραφική...
Μπήκαμε και στην κουφάλα του δέντρου..
...μυρίσαμε...
...και ζωγραφίσαμε! Δηλαδή τα παιδία παίζει! Αν έχετε παιδάκια είναι ο καλύτερος τρόπος για να περάσετε ευχάριστα ένα πρωινό.
Περπατήσαμε στο λιμάνι.
Χαζέψαμε την θάλασσα.
Ένα καφεδάκι στα γρήγορα στο Mare και βουρ για Ρέθυμνο...
Συνεχίζετε...

Θα πάει μακριά η βαλίτσα...

Διακοπές φέτος το καλοκαίρι δεν πήγα! Και ναι, είμαι πολύ γκρινιάρα και το έλεγα και το ξανάλεγα. Τι να κάνω; Δεν αλλάζει εύκολα ο άνθρωπος! Το πότε θα ταξιδέψω, δεν με περιορίζει χρονικά, γι' αυτό θα κάνω τις καλοκαιρινές μου διακοπές για φέτος τον Νοέμβριο! Όταν εσείς δηλαδή θα βρίσκεστε έξω από ένα εκλογικό κέντρο, απέναντι από μια κάλπη, εγώ θα λιάζομαι (καλά ντε, δεν θα φοράω και μαγιό!) στις παραλίες της Κρήτης! Και η φίλη Βασούλα, που μετά από ένα χρόνο που ζει στην Κρήτη, το έχει πλέον πολύ, μου υποσχέθηκε Χανιά και καφεδάκι στην ¨Κουκουβάγια"... Δεν ξέρω γιατί!!! Και βόλτες πολλές σε Ρέθυμνο και Άγιο Νικόλα. Και θα μείνουμε και ένα βράδυ στην Αγγελικούλα στο Ηράκλειο. Θα κάνουμε κι από κι μια βόλτα, γιατί το Ηράκλειο πραγματικά δεν μου έχει μείνει καθόλου σαν εικόνα, ίσως γιατί θυμίζει μεγαλούπολη! Είναι η τρίτη φορά στην ζωή μου που πηγαίνω Κρήτη, αλλά πραγματικά το περιμένω πως και πως! Ελπίζω ότι θα περάσουμε σούπερ και όταν επιστρέψω θα φέρω πολλές-πολλές φωτογραφίες και για σας! Καλό μου ταξίδι!!!

Η δύναμη μιας λέξης!

Η ελληνική γλώσσα θεωρείται από τις πιο πλούσιες γλώσσες του κόσμου. Μια γλώσσα που έχει τις ρίζες τις βαθιά μέσα στους αιώνες. Στην καθημερινότητα μας χρησιμοποιούμε χιλιάδες λέξεις. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που δεν σκέφτονται πόσο πολύ μπορούν να πληγώσουν τους γύρω τους χρησιμοποιώντας δυο - τρις μόνο λέξεις. Λέξεις σκληρές! Όπως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν κάποιες λέξεις, όπως την λέξη συγγνώμη. Ανήκω στους ανθρώπους που μου αρέσει να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να ζητάω συγγνώμη. Θα μου πεις ότι θα ήταν καλύτερο να μην κάνω λάθη, ώστε να μην χρειάζεται να ζητάω συγγνώμη. Έλα μου όμως που είμαι άνθρωπος και δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν κάνει λάθη. Είναι όμως πολύ σημαντικό να μπορείς να σκέφτεσαι λογικά (λίγο μετά την καταιγίδα!) και να μπορείς να αγκαλιάζεις τον άνθρωπο που αγαπάς και να του ζητάς συγγνώμη. Και ξέρετε πιο είναι ακόμα σημαντικό; Όταν ο άνθρωπος αυτός σε σφίγγει πάνω του και σου ανταποδίδει την συγγνώμη, γιατί ποτέ δεν φταίει μόνο ένας!
Ο καυγάς αυτός μ' έκανε να σκεφτώ πολύ και να εκτιμήσω πολύ τους ανθρώπους που αγαπώ, που έχω γύρω μου. Και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να χάσεις έναν άνθρωπο που είναι χρόνια στην ζωή σου, που έχεις μοιραστεί τόσα πολλά, που μπορείς να στηρίζεσαι πάνω του... Τρομάζω! Ευτυχώς φίλη εμείς δεν θα μαλώσουμε ποτέ σοβαρά ή μάλλον δεν θα κρατήσουμε ποτέ κακία η μια στην άλλη!

Κουβάρι...

Κουβάρι οι σκέψεις στο μυαλό μου. Μαύρο κουβάρι. Μεγάλο κουβάρι. Ένα τεράστιο κουβάρι χωρίς τέλος κι αρχή. Ψάχνω. Ξαναψάχνω. Χαμένη η άκρη του και γω ψάχνω απεγνωσμένα να την βρω. Κι όμως, κάπου εκεί πρέπει να υπάρχει μια άκρη. Μάταια ψάχνω; Ποιος το ξέρει. Έχω κουράγιο και αντοχή και ψάχνω. Για πόσο αυτό; Θέλω όμως να βρω τι γίνετε. Έχω ανάγκη να καταλάβω. Θα συνεχίσω να ψάχνω...

"...απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη,

απόψε λύγισε και η λογική..."

Πιάνω τον εαυτό μου να αυτολογοκρίνεται... Κάποτε μπορούσα να σκεφτώ και να γράψω ότι επιθυμούσα. Κι όμως έχει ανοίξει πολύ ο κύκλος και δεν το ήθελα αυτό. Δεν ήταν δική μου επιλογή, πάντα πίστευα λίγοι και καλοί. Και τώρα; Και τώρα ο χώρος, ο δικός μου χώρος, "φιλοξενεί" πολύ κόσμο. Κι αυτό με πνίγει, δεν μ' αφήνει να εκφραστώ ελεύθερα... Εγώ δεν ήμουν έτσι! Γιατί;

Συνταγές για... λάθη!!!

Χάθηκα λίγο, αλλά είπαμε πως είμαι στην εφηβεία και δεν με χωράει το σπίτι! Κάθισε λοιπόν αναπαυτικά στην καρέκλα σου, πάτα το play, άκου και διάβασε...

Είναι Πέμπτη βράδυ, δουλεύω και σχολάω νορμάλ ώρα. Η παρέα είναι έξω για ποτάκι και πάω να τους βρω. Ε! Πως να γίνει βρε παιδάκι μου; Δεν με πιάνει ύπνος νωρίς και έχω διάθεση για βόλτα και παρεούλα! Στο μαγαζί που ήταν οι φίλες (ένα απ' τα καλύτερα της πόλης) ήταν παρέα με κάποιους γνωστούς, μεταξύ των οποίων και ένας πρώην μου. Περάσαμε πολλά χρόνια χωρίς να ανταλλάσσουμε ούτε καν καλημέρα. Δηλαδή έβλεπε ο ένας τον άλλο και αλλάζαμε δρόμο! Τώρα έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, το 'χουμε ξεπεράσει και οι δυο και λέμε και καμιά σαχλαμάρα για να περάσει η ώρα! Πάνω στην κουβέντα λοιπόν θυμήθηκε ότι μου αρέσει πολύ η μαγειρική και είμαι πολύ καλή όταν πιάνω στα χέρια μου κουτάλα.
"Θα μου πεις πως κάνεις την μπεσαμέλ;" με ρωτάει.
Εδώ που φτάσαμε να 'μαστε φιλαράκια, ας ανταλλάξουμε και καμιά συνταγή... Και που ξέρεις αύριο - μεθαύριο μπορεί να πλέξουμε και παρέα!!!
"Χρειάζεσαι 4 κούπες γάλα, 8 κουταλιές αλεύρι και...", όχι δεν θα σας γράψω πως γίνεται η μπεσαμέλ! Στο ίντερνετ βρισκόμαστε όλοι και μπορείτε να βρείτε χιλιάδες συνταγές. Την επόμενη μέρα έχω ρεπό και κάνουμε τις βόλτες μας με την φίλη Ρούλα και κάποια στιγμή ο δρόμος μας βγάζει στο ίδιο μαγαζί. "Α!" σκέφτομαι "να δω αν πέτυχε η μπεσαμέλ"... Τι να σας πω; Η απάντηση ήταν ξεκαρδιστική!
"Τι συνταγή μου έδωσες; Έκανα ζυμάρι για πίτσα! Μα, 8 κούπες αλεύρι"!!!!!!!!!
Ναι, ναι! Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος! Υπήρχε περίπτωση να φτιάξει κάτι ρευστό με 8 κούπες αλεύρι; Μα κι η μάνα μου που φτιάχνει πάρα πολύ συχνά στο σπίτι πίτες, δεν έχουμε τόσο αλεύρι! Άσε που του είχα πει ότι χτυπάμε το αλεύρι στο σέικερ με την μισή κούπα γάλα!!! Πως χωράνε 8 κούπες αλεύρι σ' ένα σέικερ; Πως λιώνεις 8 κούπες αλεύρι σε μισή κούπα γάλα; Άλυτα ερωτήματα!!!

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι δεν θα μου ξαναζητήσει συνταγή και βέβαια αν αυτό γίνει, την επόμενη φορά θα προτιμήσω να του φτιάξω εγώ ένα ταψί παστίτσιο!

3

Όχι δεν είναι το καινούργιο σήριαλ του Παπακαλιάτη! Ξέρεις, από το 4 στο 3... Αλλά είναι τα χρόνια που κλείνει αυτό το μικρό και ταπεινό blogάκι! Όταν ξεκίνησα να γράφω, δεν φαντάστηκα ούτε μια στιγμή ότι αυτό θα διαρκέσει παραπάνω από 4-5 μήνες. Ίσως γιατί δεν ήξερα ότι μπορώ να γράψω το οτιδήποτε. Όχι βέβαια πως τα 3 χρόνια με κάνουν κανέναν τρανό συγγραφέα, αλλά τουλάχιστον αποδείχθηκε ότι είναι κάτι που τελικά το κουτσοκαταφέρνω και που μου αρέσει πολύ! Όπως μου αρέσει πολύ και η επικοινωνία που έχω "κερδίσει" με τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα στα blogs. Ελπίζω αυτό να κρατήσει όσο με σηκώνει το κλίμα και όσο ακόμα το απολαμβάνω! Σας ευχαριστώ πολύ όλους σας για τα 3 αυτά υπέροχα χρόνια!!! Τα χρόνια που εδώ μέσα μοιραστήκαμε πολλά...

Χωρίς ειρμό...

Τι νύχτα και η χθεσινή; Λίγο που έπιασε τρελό κρύο και βρέχει ασταμάτητα; Ο κόσμος το σκέφτεται να βγει έξω, προτιμά να μείνει σπίτι του να χουχουλιάσει. Λίγο που εφαρμόστηκε το μέτρο για το κάπνισμα; Ο κόσμος αποφάσισε να μείνει σπίτι του και να καπνίσει με την ησυχία του. Λίγο που πάντα αυτή η εποχή είναι περίεργη; Ε! Όλα αυτά μαζί και χθες το βράδυ βαρούσαμε μύγες. Όχι πως η προηγούμενη ήταν καλύτερη, αλλά είχα καλή παρεούλα και δεν κατάλαβα πως πέρασε. Κατά τη 1 το μαγαζί είχε αδειάσει, είχαν μείνει 3 ξέμπαρκοι να πίνουν το ποτό τους και να μιλάνε μεταξύ τους. Δεν είχαμε κι εμείς τίποτε να κάνουμε και αράξαμε με την Ρούλα στο Χρήστο που έπαιζε μουσική. Ο Χρήστος βάλθηκε να μας ρίξει με την μουσική που έπαιζε και μάλλον δεν δυσκολεύτηκε πολύ! Και λέω στον εαυτό μου: (που δεν ξέρω αν σας το 'πα, αλλά περνάει την δεύτερη εφηβεία του!) "δεν ξεφορτώνεσαι από το κινητό σου κάποια ανόητα μηνύματα που φιλοξενείς εδώ και καιρό και δεν μπορούσες μέχρι πριν λίγο να τα αντιμετωπίσεις". Βγάζω λοιπόν την κρεμάστρα από το στόμα...

Υποσημείωση: Κρεμάστρα στο στόμα, έκφραση που λέμε όταν είμαστε χαρούμενοι. Είναι δηλαδή τέτοια η χαρά μας, που το χαμόγελο φτάνει μέχρι τ' αφτιά, τόσο που μόνο αν σου έχωναν μια κρεμάστρα στο στόμα θα γινόταν!

... παίρνω το κινητό στο χέρι και ξεκινάω. Νομίζω ότι έσβησα πάνω από 600 μηνύματα, τα ξεφορτώθηκα πραγματικά και αν και μου έριξε λίγο την διάθεση νομίζω ότι τώρα πάω μπροστά. Φεύγουμε απ' το μαγαζί κατά τις 2:30, η φίλη καταλαβαίνει ότι δεν είμαι και στα καλύτερα μου και ξεκινάμε την καθιερωμένη μας νυχτερινή βόλτα. Ποια βόλτα; Κάθε βράδυ παίρνουμε το αυτοκίνητο και θερίζουμε την πόλη (όχι πως είναι και πολύ μεγάλη!) για ώρες. Μέρος της εφηβείας μου κι αυτό. Κάναμε μια στάση σ' ένα μπουγατσατζίδικο, φορτώσαμε πράγμα (ακόμα θα γελάει το παιδί που δούλευε...) και εν μέσο βροχής κάναμε πάλι πολλά χιλιόμετρα. Το βράδυ είδα πάλι απίστευτα όνειρα, κάτι που μου συμβαίνει ούτως ή άλλως τελευταία. Τα χθεσινά μάλλον ήταν επηρεασμένα από την βραδιά...

Κανένας ειρμός σ' αυτό το ποστ, συγχωρέστε με! Και για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα, να σας πω ότι έκλεισα εισητηριάκι και σε 28 μέρες πάω ταξιδάκι! Βασούλααααααααα! Σου 'ρχομαι...

Υ.Γ.= Ένα απ' τα τραγούδια που μου έμαθε ο Χρήστος. Και μου αρέσει πολύ...